سهم عمدهٔ ایشان در حماسهٔ عاشورا و لزوم درسآموزی همهٔ جامعه از ایشان
بنده هم متقابلاً این میلاد مسعود را به همهى عشّاق و پیروان خاندان ولایت تبریک عرض میکنم و امیدوارم روح مطهّر حضرت زینب کبریٰ (سلام الله علیها) که یک بخش عمدهى از حماسهى بزرگ ماندگار عاشورا متعلّق به آن بزرگوار است، در جامعهى ما و نه فقط در میان بانوان جامعه بلکه در میان همهى افراد، زنده و حاضر و درسآموز باشد. و بخصوص این روز را که «روز پرستار» نامگذارى شده است، به پرستاران کشور که قشر زحمتکش و ارزشمندى هستند و همینطور به خواهران جامعهى زینب[2] که فعّالیّت خود و تلاش فرهنگى خود را به نام این بزرگوار آغاز کردهاند و سامان دادهاند تبریک عرض میکنم.
خطاب به سلطان ستمگر در اسارت: نمیتوانی راه ما را محو کنی
… همهى این مقاصد خودش را عملى کرده بود؛ چرا نمیتواند عملى کند؟ پیدا است که در عالم تکوین، در عالم طبیعت، در خَلق الله ــ این خلق الله است ــ در فطرتى که خدا آفریده است، عامل مؤثّر اینها نیست. لذا قدرتهاى مادّى هر چه انجام بدهند، در نهایت ناکامند. ببینید! زینب کبریٰ (سلام الله علیها) که دختر همین فاطمهى زهرا است، به مقتدرترین سلاطین زمان خودش، در وقتى که خود او اسیر در دست آن سلطان ظالم و سفّاک است، میگوید: فَکِد کَیدَکَ وَ اسعَ سَعیَک؛[9] هر کار میتوانى بکنى بکن؛ نخواهى توانست ما را از صحنهی تاریخ بیرون ببرى، راه ما را محو کنى و پاک کنى تا بشریّت نتواند این راه را برود؛ نمیتوانى، نخواهى توانست. خب اگر اقتدار مادّى میتوانست، این کار را میکردند؛ آنها هم میکردند، اینها هم میکردند.
رنج چندینساله در نگهداشتن خون امام حسین (ع)
گاهی رنج و زحمتِ زنده نگهداشتن خون شهید، از خود شهادت کمتر نیست. رنج سی ساله امام سجّاد علیه الصّلاة والسّلام و رنج چندین ساله زینب کبری علیهاسلام از این قبیل است. رنج بردند تا توانستند این خون را نگه بدارند. بعد از آن هم همه ائمّه علیهم السّلام تا دوران غیبت ، این رنج را متحمّل شدند. امروز، ما چنین وظیفهای داریم. البته شرایط امروز، با آن روز متفاوت است. امروز بحمداللَّه حکومت حق - یعنی حکومت شهیدان - قائم است. پس، ما وظایفی داریم.
جایگاه تالی مقام امامت و تحمل اسارت پس از عاشورا
… اسارت در دست یک عدّه مردم باشرف؛ چون اسارت در دست انسانی که باشرف باشد، قابل تحمّل است؛ اما آن انسانها، انسانهای باشرفی نبودند، انسان نبودند؛ ددمنش بودند. خاندان امام حسین چنین اسارتی را بعد از آن همه مصیبت از صبح تا عصر عاشورا تحمّل کردند. تحمّل کننده کیست؟ امام سجّاد - مقام امامت - است، زینب - تالی تلوّ مقام امامت - است، بعد زنان و کودکانیاند که به حسب ظاهر، مقامات عالی معنوی مثل ولایت و امامت هم ندارند؛ اما تحمّل کردند. این است آن راز بزرگی که حادثه عاشورا را ماندگار کرد.