شناخته بودن او در کربلا و شام و ناشناختگی زندگی خصوصیاش
… و همهجانبۀ زن مسلمان باشد، آنچنانکه زهرا علیهاالسلام بوده. زنان برجستۀ دیگری ما میتوانیم پیدا کنیم، اما اولاً نه از جهت اوج و عظمت برجستگی به پای زهرا علیهاالسلام میرسند، نه از جهت همهجانبهبودن زندگی آنها، و حضور تمام ابعاد زندگی یک زن در زندگی آنها. خب، ما حضرت زینب را میشناسیم؛ اما زینب را شما در کربلا میشناسید، در شام میشناسید، در هنگام خروج از مکه میشناسید، اما در زندگی خصوصی با عبدالله جعفر، شوهرش، هم میشناسید؟ درحالیکه این یکی از ابعاد مهم زندگی زن است. زن مسلمان نمیتواند یک زن کامل و یک مسلمان کامل باشد، درحالیکه آن بُعد خانهآرایی و ادارۀ کانون خانواده را ما در او ندیده بگیریم، نمیشود! اصلاً ظرافت قضیه همین است. ظرافت قضیه در مورد زن همین است که در او، در …
پرورشیافتهٔ دامان حضرت زهرا (س) بیآنکه امام باشد
… که تأثیر تربیت فاطمۀ زهرا، تا زنده بوده، روی این دو پسر و یک یا دو دختر ـ که اختلاف روایات هست ـ بیشتر بوده از تأثیر تربیت امیرالمؤمنین. چون دائماً با این بچهها بوده و امیرالمؤمنین در سفر بود، بیرون بود، مشغول کار بود. فاطمۀ زهرا روی این بچهها اثر گذاشته. حسینِ کربلا و زینبِ کربلا را، فاطمۀ زهرا پروریده و آفریده. آن قهرمانها و آن شخصیتها را، آغوش فاطمۀ زهرا بهوجود آورده و درست کرده. (64/12/10) حالا امام حسن و امام حسین، شما بگویید اینها امام بودند و طینت امامت داشتند؛ زینب که امام نبود. (77/2/7)
گریهٔ زینب و امکلثوم بر بالین پدر
دختران امیرالمؤمنین آمدند؛ زینب و امکلثوم آمدند، نشستند پهلوی حضرت، بنا کردند اشکریختن. امیرالمؤمنین آنجایی که امام حسن گریه کرد، امام حسن را نصیحت کردند، تسلا دادند؛ آنجایی که امام حسین گریه میکرد، حضرت تسلا دادند، گفتند صبر کن؛ اما اینجا اشک دخترها را تحمل نکردند. (88/6/20) یکبار که حضرت چشمشان را باز کردند، این تعبیر را دارد، فرمودند: «لا …
نقش برجسته در مجلس شام
… شیعه باقی نماند؛ منظور این است. یزید میخواهد اینها را ببرد آنجا، درست از نزدیک ببیند اینها را، هم دلش خنک بشود، هم قدرتش را به مردم نشان بدهد، و هم اینکه همانجا در سطح عالیمقامِ خلافت و زمامدار مطلق، کار اهلبیت و کار شیعیان و پیروانشان را یکسره کند. در مجلس شام هم که وضع این بزرگوار روشن است و البته در این خلال، نقش حضرت زینب سلاماللهعلیها یک نقش نمایان برجستهای است.[2]
خطاب کوفیان به اهل نیرنگ و پیمانشکنی
این چیست مگر؟ این آدمها مگر دو جور، دو روحیه، دو رو داشتند؟ همانهایی که زینب کبری به آنها میگوید: «يا اَهلَ الكوفَةِ يا اَهلَ الخَتلِ وَ الغَدرِ»[9]، مردمان غدّاری[10] آنها را یاد میکند. این یک مسئلهایست، مسئلۀ کوفه یک مسئلهایست. به نظر من مطالعۀ روی کوفه و یک بحثی دربارۀ روانشناسی شهر کوفه در تاریخ، بسیار بحث جالبی است، اگر کسی اهل این کار باشد. متخصصین، جامعهشناسها، روانشناسها بنشینند راجعبه کوفه صحبت کنند، فکر کنند، بحث کنند، …