انداختن خود از روی بیتابی بر پیکر علیاکبر، نه امام حسین (ع)
من از این عبارت ابنطاووس، مطلبی به ذهنم رسید. این که میگوید: «فأکبّت علیه»، آنچه در این جمله ابنطاووس است - که حتماً از روایات و اخبار صحیحی نقل کرده - نمیگوید که امام حسین خودش را روی بدن علیاکبر انداخت؛ امام حسین، فقط صورتش را روی صورت جوانش گذاشت. اما آن که خودش را از روی بیتابی روی بدن علیاکبر انداخت، حضرت زینب کبری است.
سختترین مصیبتها برای زینب کبری از دفن مادر تا عاشورا
… اگر میدانستند کجا است و یک اهانتى بکنند به جسد مطهّر امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام)؟ این را چشم تیزبین امیرالمؤمنین میداند. بدن را نیمهى شب بردند؛ چه کسانى بودند؟ لابد فرزندان امیرالمؤمنین و بعضى خواصّ اصحاب بودند که بردند دفن کردند و برگشتند. بنده با خودم فکر میکردم در این قضایا، در این شهادت مظلومانه، در این تشییع مظلومانه، در این دفن مظلومانه، در این خانهى تاریک امیرالمؤمنین، در این روزها به چه کسى از همه سختتر گذشت، به نظرم رسید که به زینب کبریٰ (سلام الله علیها) از همه سختتر گذشته است. زینب کبریٰ دفن مادر را در آن نیمهشب دید، دفن پدر را در این نیمهشب دید، تشییع جنازهی امام حسن را با آن وضع و تیرهایى را که به طرف جنازهى امام حسن پرتاب شد، دید؛ در روز عاشورا هم آن منظرهى سهمگین و هولناک را دید که از همه سختتر بود؛ زینب کبریٰ (سلام الله علیها) فریاد زد: یا رَسولَ اللهِ صَلّى عَلَیکَ مَلیکُ السَّماءِ هَذَا حُسَینُکَ مُرَمَّلٌ بِالدَّماءِ و مُقَطَّعُ الأَعضَاء.(۱۶) لاحول و لا قوّة الّا بالله العلى العظیم.
رکن و پناه همه در دوران اسارت
… برخورد کرده و هر کسی را به فراخور حال خودش جواب داده و همه را به جای خود نشانده و ملاحظهشان را کرده است، متوجه میشود که به چنین انسان مسؤولی چه گذشته است. اگر بخواهیم تشبیه ناقصی بکنیم، باید بگوییم که بلاتشبیه مثل حضرت زینب(سلاماللهعلیها) رفتار کرده است. در دوران اسارت، آن بزرگوار واقعاً همینطور بوده است؛ یعنی رکنی بوده که همه به او پناه میبردند؛ خیلی سخت بوده است. الحمدلله شما این سختیها را تحمل کردید و خدا را شکر که پروردگار متعال تفضل کرد و با جسم و روح و فکر سالم برگشتید، تا انشاءالله در بقیهی مدت عمرتان - که امیدواریم خیلی هم بابرکت و طولانی باشد - در خدمت اسلام و کشورتان باشید.
تبیین و افشای حقایق عاشورا در دوران اسارت و زنده ماندن آن
… برد. درست است که خداى متعال شهدا را در همین دنیا هم زنده نگه میدارد و شهید بهطور قهرى در تاریخ و در یاد مردم ماندگار است، امّا ابزار طبیعیاى که خداى متعال قرار داده است براى این کار، مثل همهی کارها، همین چیزى است که در اختیار ما است، در ارادهی ما است؛ ما هستیم که با تصمیم درست و بهجا میتوانیم یاد شهدا را و خاطرهی شهادت را و فلسفهی شهادت را احیا کنیم و زنده نگه داریم.اگر زینب کبرىٰ (سلام الله علیها) و امام سجّاد (صلوات الله علیه) در طول روزهاى اسارت -چه در همان عصر عاشورا در کربلا؛ و چه در روزهاى بعد، در کوفه، در راه شام و کوفه، در خودِ شام- بعد در آمدن به کربلا و زیارت، بعد در رفتن به مدینه، و بعد در طول سالهاى متمادى که این بزرگواران زنده ماندند مجاهدت نکرده بودند، نگفته بودند، تبیین نکرده بودند، حقایق را افشا نکرده بودند، حقیقت فلسفهی عاشورا را و هدف حسینبنعلى را و ظلم دشمن را بیان نکرده بودند، واقعهی عاشورا تا امروز جوشان و زنده و مشتعل باقى نمیماند.
دشواری مجاهدت تبلیغی زینب و امام سجاد همپای جهاد امام حسین
… مگر ممکن بود قضیّهی عاشورا که در یک گوشهاى از دنیاى اسلام و در یک بیابانى اتّفاق افتاده، با این عظمت، با این تپش و نشاط باقى بماند؟ یقیناً از بین میرفت. آنچه این یاد را زنده کرد، تلاش بازماندگان حسینبنعلى (علیه السّلام) بود؛ صاحبان پرچم و صاحبان قضیّه. به همان اندازه که مجاهدت حسینبنعلى (علیه السّلام) سخت بود و برخورد داشت با موانع، به همان اندازه مجاهدت زینب (علیها السّلام) و مجاهدت امام سجّاد (علیه السّلام) و بقیّهی بزرگواران دشوار بود. البتّه صحنه، صحنهی نظامى نبود؛ صحنهی تبلیغى بود، صحنهی فرهنگى بود. ما باید به این نکتهها توجّه کنیم. درسى که اربعین به ما میدهد این است: یاد حقیقت را و خاطرهی شهادت را باید در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگه داشت.
عشق به امام حسین (ع) و همراهآوردن فرزندان در راه خدا
… آمد همان حرکتی را که با علیاکبر انجام داد، با این غلام انجام داد. بالای سر غلام نشست، این سر خونین غلام را روی زانوی خودش گذاشت، اما دلش آرام نگرفت، یکوقت همه دیدند حضرت خم شد، صورتش را روی صورت سیاهِ این غلام گذاشت؛[3] اینطور عطوفت انسانی جوشنده است! لذا زینب، یک زن با عواطف جوشان، با احساسات، آن وقت، نه یک زن معمولی، خواهر امام حسین، خواهری که عاشقانه امام حسین را دوست میدارد؛ خواهری که شوهرش را رها کرد، خانوادهاش را رها کرد با امام حسین آمد؛ تنها هم نیامد، عون و محمد، پسرهایش را هم آورد. من احتمال میدهم که عبداللهبنجعفر حتی راضی هم نبود که پسرهایش بیایند، یقین ندارم که عبدالله راضی بود، اما زینب آنها را آورد، برای خاطر اینکه با خودش باشند در راه خدا، اگر بنای جانبازی است، آنها هم شهید بشوند.
ابراز احساس خطر به امام حسین (ع) در مسیر کربلا
حالا در یکی از منازل بین راه احساس کرد که خطرناک است، رفت به امام حسین عرض کرد، برادر احساس خطر میکنم من، وضع را خطرناک میبینم. میداند مسئله، مسئلۀ شهادت و اسارت است، اما درعینحال آنچنان هیجانِ حوادث او را زیر فشار میگذارد که به امام حسین مراجعه میکند. اینجا امام حسین چیز زیادی به او نگفتند، فرمودند چیزی نیست، هرچه خدا بخواهد همان پیش خواهد آمد و قریب به این مضمون که هرچه خدا بخواهد آن خواهد شد.[4] دیگر ما از زینب کبری سلاماللهعلیها چیزی نمیبینیم که به امام حسین گفته باشد یا سؤال کرده باشد یا یک فشاری را …
بیتابی از شدت غم در شب عاشورا به روایت امام سجاد (ع)
اولِ شب عاشورا، آنجا هم آنجایی است که زینب کبری علیهاالسلام شاید بتوان گفت بیتاب شد از شدت غم. نقل میکنند ـ راوی این قضیه امام سجاد علیهالصلاةوالسلام است، که حضرت بیمار بودند ـ میگویند من در خیمه خوابیده بودم، عمهام زینب هم پهلوی من نشسته بود و از من پذیرایی میکرد. خیمۀ پهلویی هم پدرم، حضرت ابیعبدالله بود، نشسته بود و جَون ـ غلام ابیذر ـ داشت شمشیر حضرت را اصلاح میکرد، خودشان را آماده میکردند برای نبردی که فردا در پیش داشتند. میگوید یکوقت دیدم پدرم بنا کرد زمزمهکردن و یک اشعاری خواند که مضمون این اشعار این است که …
اندوه زینب از خبر دادن امام حسین (ع) از شهادت خود
… این است که کسی که این شعر را دارد میخواند، مطمئن است که بهزودی و در زمان نزدیکی دنیا را مفارقت[6] خواهد کرد. امام سجاد میگوید من این شعر را شنیدم، پیام و معنای این شعر را هم درک کردم، فهمیدم امام حسین دارد خبر مرگ خودش را میدهد، اما خودم را نگه داشتم. ناگهان نگاه کردم، دیدم عمهام زینب بهشدت ناراحت شد. برخاست رفت به خیمۀ برادر، گفت برادر جان! میبینم خبر مرگ خودت را میدهی! ما تابهحال دلمان به تو خوش بود. وقتی پدرمان از دنیا رفت، گفتیم برادرانمان هستند. برادرم امام حسن وقتی به شهادت رسید، من گفتم برادرم امام حسین هست، سالها به تو دل خوش کردم، به اتکای تو بودم، امروز میبینم تو هم خبر مرگ میدهی. البته زینب کبری حق دارد ناراحت …
جلوگیری از کشتهشدن امام سجاد (ع) در مجلس ابنزیاد
در کوفه درمقابل عبیداللهبنزیاد، آن وحشی خونخواری که از شمشیرش خون میریزد و سرمست از بادۀ غرورِ کشتن فرزند پیامبر و سرمست از پیروزی است، آنچنان سخن میگوید که ابنزیاد دستور میدهد او را بکُشید و اگر کارِ بهجای حضرت زینب علیهاالسلام نبود که خودش را انداخت و گفت من نمیگذارم او را بکُشید[26] و دیدند که بایستی یک زن را بکُشند و ازطرفی بایستی اینها را بهعنوان اسرا به شام ببرند، بهاحتمال زیاد مرتکب قتل امام سجاد (ع) نیز میشد.
مأمور امام حسین (ع) برای رساندن پیام قیام به تاریخ
… حجت عظیمالشأنِ خدا میتوانست با این بدن و با این کالبد ظاهری کار بکند، با زبان حرف بزند، حرفش را زد تا لحظات آخر، و فهماند چرا. هم گفت، هم فهمانید، هم پیام داد، هم دو سه تا مأمور کارکشتۀ مُبرّز قویدست را که تالیتِلوِ[15] خودش بودند، فرستاد بهسوی تاریخ. این چند مأمور، یکی خواهرش زینب کبری است، ..علیبنالحسین صلواتاللهعلیه امام سجاد است، خواهر دیگرش امکلثوم است، سکینه است، فاطمۀ بنتالحسین است؛ از خاندان پیغمبر، چندین نفر بهصورت ظاهر، اسیرانی در دست دشمنان و در باطن، مأمورانی از جانب آن مرکز الهام و وحی خداوندی، اعزام شدند به کوفه و شام و مدینه، و در همان چند روز اسارت و بعد از اسارت و تا آخر عمرشان، قُطری از اقطار را هرکدامی احیا کردند، زنده …
شنیدن اشعار سوزناک امام حسین (ع) در شب عاشورا
..از سوی دیگر، در میان زنان و دخترهای پیغمبر هم غوغاست. (57/9/19) در شب عاشورا، زینب کبری ـ میخواهم محبت این خواهر به این برادر را درست توجه بکنید، تا این لحظه را درست درک بکنید ـ وقتیکه شنید امام حسین علیهالسلام در خیمۀ خودش، درحالیکه مشغول اصلاح شمشیرش است آن اشعار سوزناک را میخواند؛
بیتابی و افکندن خود بر پیکر علیاکبر
… و این کلمات را بنا کردند گفتن: [«وَ قالَ قَتَلَ اللهُ قَوماً قَتَلوکَ ما اَجرَاَهُم عَلَی اللهِ وَ عَلَی انتِهاکِ حُرمَةِ الرَّسولِ عَلَی الدُّنیا بَعدَکَ العَفاءُ» خدا بکُشد گروهی را که تو را کشتند. چقدر آنها بر خدا و بر دریدن حرمت رسولالله گستاخی کردند. بعد از تو خاک بر سر دنیا باد.] «قالَ الرّاوی» راوی نقل میکند ـ کسی که این قضایا را از نزدیک به چشم خودش دیده است و نقل کرده است، میگوید ـ «قالَ الرّاوی وَ خَرَجَت زَینَبُبِنتُعَلیٍّ عَلَیهِمَاالسَّلام» یکوقت دیدیم زینب از خیمهها خارج شد. «تُنادی یا حَبیباهُ یَا ابنَ اَخاه» صدایش بلند شد: ای عزیز من! ای برادرزادۀ من! «وَ جاءَت فَاَکَبَّت عَلَیهِ» آمد خودش را انداخت روی پیکر بیجان علیاکبر. «فَجاءَ الْحُسَینُ عَلَیهِالسَّلامُ فَاَخَذَها وَ رَدَّها اِلَی النِّساءِ» حضرت آمدند، بازوی خواهرشان را گرفتند، او را از روی جسد علیاکبر بلند کردند، فرستادند پیش زنها؛ مناسب نبود در میدان جنگ.
اهانت به حضرت زینب (س) و گرداندن دختران پیامبر در کوچه و بازار
… بعد از گذشت نیم قرن از زمان پیغمبر، با آن وضعِ فجیع کشته شد! چطور شد که این امت، حسینبنعلی را جلوِ چشم کسانی از همان نسلی که دیده بودند که او بر دوش پیغمبر سوار میشد و این حرفها را از زبان پیغمبر دربارۀ او شنیده بودند، با آن وضع فجیع کشتند! این عبرت است. مگر شوخی بود که دختران پیغمبر را مثل دخترانِ سرزمینهای فتحشدۀ غیر اسلامی، بیاورند جلوِ چشم مردم کوچه و بازار بگردانند و به کسی مثل زینب سلماااللهعلیها اهانت کنند! چطور شد که کار به اینجا رسید؟ این، همان عبرت است و از درس بالاتر است. این نگاه به اعماق و ریزهکاریهای تاریخ و حوادث است.
شخصیت بارز جهان اسلام و آگاهی امام از جسارت دشمن به او
… جان از جسم مطهرش خارج شود، عیالات بیپناه و بیدفاعش، مورد تهاجم قرار خواهند گرفت. میداند که گرگهای گرسنه، به دختران خردسال و جوانش حملهور میشوند، دلهای آنها را میترسانند؛ اموال آنها را غارت میکنند؛ آنها را به اسارت میگیرند و مورد اهانت قرار میدهند. میداند که به دختر والای امیرالمؤمنین علیهالسلام زینب کبری سلاماللهعلیها که جزو شخصیتهای بارز دنیای اسلام است، جسارت میکنند. اینها را هم میداند.
مسئولیت انتقال پیام عاشورا پس از شهادت امام حسین (ع)
خون مطهر حسینبنعلی علیهالسلام در کربلا در غربت بر زمین ریخته شد، اما بزرگترین مسئولیتی که بر عهدۀ امام سجاد علیهالصلاةوالسلام و زینب کبری سلماااللهعلیها قرار گرفت، از همان لحظۀ اول، این بود که این پیام را روی دست بگیرند و آن را به سرتاسر دنیای اسلام، به شکلهای گوناگون، منتقل کنند. این حرکت برای احیای دین حقیقی و دین حسینبنعلی و آن هدفی که امام حسین برای آن شهید شد، یک امر ضروری و لازم بود. البته اجر الهی برای امام حسین محفوظ بود، میتوانستند [قیام] او را در بوتۀ سکوت بگذارند، اما چرا امام سجاد علیهالسلام تا سی سال بعد، تا آخر عمر، …
احتمال سیاستی ولایی در اصرار بر رفتن به کربلا در بازگشت از شام
… در گلوی مؤمنین باقی بود. این عقده در روز اربعین اولین نِشتر را خورد، اولین جوشش در روز اربعین در کربلا اتفاق افتاد. (87/11/28) در روز اربعین اولین زائران اباعبدالله الحسین، بعد از آن روزهای تلخ، بعد از آن شهادت عجیب، بر سر قبر امامِ معصومِ شهید جمع شدند. (78/3/14) مرحوم سیدبنطاووس و بزرگان [دیگر] نوشتهاند که وقتی کاروان اسرا ـ یعنی جناب زینب سلماااللهعلیها و بقیه ـ در اربعین وارد کربلا شدند، در آنجا فقط جابربنعبدالله انصاری و عطیۀ عوفی نبودند، «جَماعةً مِن بَنیهاشمٍ» عدهای از بنیهاشم، عدهای از یاران، بر گِرد تربت سیدالشهدا جمع شده بودند و به استقبال زینب کبری آمدند.[3] شاید این سیاستِ ولایی هم که زینب کبری اصرار کرد برویم به کربلا ـ در مراجعت از شام ـ بهخاطر همین بود که این اجتماع کوچک، اما پرمعنا، در آنجا حاصل شود.[4]
منقلبکردن کوفه و دربار یزید پس از عاشورا
..خیال کردند که قال [قضیه] کنده شد و ماجرای نبوت و امامت و تشیّع سر آمد و دیگر درمقابل آنها کسی نیست. حُجربنعَدیها که قبلاً کشته شدند، و بقیه هم که در کربلا به خاک و خون غلتیدند، کسی باقی نماند؛ تصور این بود، ولی ناگهان دیدند که نه، اشتباه کردهاند؛ اولاً در بازماندگان دودمان نبوت، کسی مثل زینب هست که کوفه را در یک جا، و دربار فاسد و پلید و وحشی یزید را در جای دیگر منقلب میکند. [ثانیاً] در بازماندگان کشتگان کربلا، علیبنالحسین علیهالسلام هست که در شام، در مرکز قدرت یزید و زیر گوش تخت حکومت یزید و بر روی همان منبری که یزید میرود و ادعای جانشینی پیغمبر میکند و سر مردم را کلاه میگذارد، و بین مردم شامی که چهل سال است زیر یوغ این …
دو نکتهٔ مهم در زندگی حضرت زینب (س)
این جلسه فرصت خوبی است برای اینکه راجع به مدافعان سلامت و پرستاران عزیز جملاتی بیان بشود، مطالبی و حقایقی گفته بشود و عرض خواهم کرد؛ لکن قبل از آن مناسب میدانم عرض ارادتی بکنیم به بانوی عظیمالشّأن کربلا، حضرت زینب کبریٰ (سلام الله علیها). دربارهی زینب کبریٰ خب خیلی حرف، بحث، تمجید، تعظیم و تکریم شده در بیانات و در کلمات، که بسیار هم بهجا و درست بوده، لکن دو نکتهی مهم در زندگی این بزرگوار هست، که حالا من هر دو را عرض خواهم کرد.
تکمیل حادثهٔ عاشورا با رهبری زینب کبرا و امام سجاد (ع)
… امروز اتّفاق میافتد و فردا از بین میرود؛ [مثل] این حادثه نیست. این حادثه مثل خورشید بیغروبی است که همواره بوده تا امروز، بعد از این هم خواهد بود. یک تصویر و ترسیم جاندار و باحقیقتی است از مبارزهی نور و ظلمت، جنگ حقّ و باطل، جنگ شرافت با لئامت و دنائت؛ البتّه اوجش روز عاشورا بود لکن مقدّمات آن روزهای اوایل محرّم، قبل از عاشورا فراهم شد، بعد از عاشورا -مثل یک چنین روزهایی- حادثهی عاشورا با رهبری زینب کبرا و امام سجّاد (علیهماالسّلام) تکمیل شد. بنابراین ایّام، ایّام بسیار مهمّی است و اینکه من این توفیق را پیدا کردم، این بخت و اقبال را پیدا کردم -که واقعاً این را من بخت و اقبال میدانم- که در این روزها با شما جوانهای عزیز ملاقات بکنم، برای من یک توفیق استثنائی است و این را به فال نیک میگیرم.
نقش در جلوگیری از فراموشی حادثهٔ عاشورا
حضور مردم در بیستونهم بهمن سال ۵۶، شبیه کار امام سجّاد (علیهالسّلام) و جناب زینب کبری بود که نگذاشتند حادثهی عاشورا فراموش بشود. تبریزیها در بیستونهم بهمن نگذاشتند این بار زمین بماند وَالّا بنا بر این بود که کشتار قم و حضور مردم و همهچیز فراموش بشود امّا تبریزیها نگذاشتند. من فراموش نمیکنم آن روزها خبرهایی میآمد که دستگاه جبّار و طاغوت شخصیّتهای برجستهی نظامی خودش را فرستاد …
زنی نمونه در تاریخ بشر
اولاً روز پرستار و ایام ولادت زینب کبری، این زن نمونهی تاریخ بشر را به همهی شما برادران و خواهران عزیز و پرستاران محترم تبریک عرض میکنیم. امیدواریم که خداوند به پاداش این خدمت بزرگ، این تلاش بسیار ارزشمند، رحمت خود، هدایت خود و فضل خود را شامل حال همهی شما و همهی پرستاران کشور و مجموعهی دستاندرکاران مسئلهی سلامت در کشور بفرماید.
درک درست عظمت حادثهٔ عاشورا در همان روز
… اکثر کسانی که آنجا بودند هم نفهمیدند. آنهایی که در جبههی دشمن بودند، آنقدر مست و آنقدر غافل و آنقدر از خود بیگانه بودند که نفهمیدند چه اتفاقی افتاد! مستان عالَم، مستان غرور و شهوت و غضب و مستان حیوانیت، نمیفهمند در عالم انسانیت چه دارد اتفاق میافتد؛ بله، زینب سلاماللهعلیها خوب فهمید، سکینه خوب فهمید، آن زنها و دخترهای مظلوم خوب فهمیدند چه اتفاقی افتاد؛ این مال روز عاشوراست. اما هر روزی که از روز عاشورا جلوتر رفتیم - روز دوازدهم در کوفه، چند هفته بعد در شام، چند هفته بعد در مدینه و اندکی بعد در همهی دنیای اسلام - این حادثه به سرعت برق، عظمت و اهمیت خودش را نشان داد. هنوز دو سال از این حادثه نگذشته بود که آن …
نقش او و امام سجاد (ع) در حفظ حادثهٔ عاشورا از فراموشی
… کردند قضیه تمام شد. آن نقطهای که نگذاشت این قضیه به اینجا ختم شود و یک حادثه را تبدیل به یک جریان و یک فرایند کرد، عبارت بود از تبریز و آذربایجان. یعنی مردم غیور و شجاع و باهوش تبریز، یک حادثه را تبدیل کردند به یک جریان؛ نگذاشتند این حادثه در قم دفن شود. اگر بخواهیم تشبیه کنیم به حوادث صدر اسلام، مثل کار جناب زینالعابدین و زینبکبری در حفظ حادثهی عاشورا و نگذاشتن و مانع شدن از اینکه این حادثه در صحرای کربلا دفن شود و فراموش شود. شما این را یک پرچمی کردید و با قدرت این را در دست نگه داشتید و این پرچم شد شاخص. این، اهمیت حادثه را نشان میدهد.
جایگاه تالی مقام امامت و تحمل اسارت پس از عاشورا
… اسارت در دست یک عدّه مردم باشرف؛ چون اسارت در دست انسانی که باشرف باشد، قابل تحمّل است؛ اما آن انسانها، انسانهای باشرفی نبودند، انسان نبودند؛ ددمنش بودند. خاندان امام حسین چنین اسارتی را بعد از آن همه مصیبت از صبح تا عصر عاشورا تحمّل کردند. تحمّل کننده کیست؟ امام سجّاد - مقام امامت - است، زینب - تالی تلوّ مقام امامت - است، بعد زنان و کودکانیاند که به حسب ظاهر، مقامات عالی معنوی مثل ولایت و امامت هم ندارند؛ اما تحمّل کردند. این است آن راز بزرگی که حادثه عاشورا را ماندگار کرد.
اهانت به دختران پیامبر و حضرت زینب (س) پس از عاشورا
… از گذشت نیم قرن از زمان پیغمبر، با آن وضعِ فجیع کشته شد!؟ چطور شد که این امّت، حسینبنعلی را جلوِ چشم کسانی از همان نسلی که دیده بودند که او بر دوش پیغمبر سوار میشد و این حرفها را از زبان پیغمبر درباره او شنیده بودند، با آن وضع فجیع کشتند!؟ این، عبرت است. مگر شوخی بود که دختران پیغمبر را مثل دخترانِ سرزمینهاىِ فتح شده غیر اسلامی، بیاورند جلوِ چشم مردم کوچه و بازار بگردانند و به کسی مثل زینب سلاماللَّهعلیها اهانت کنند!؟ چطور شد که کار به اینجا رسید؟ این، همان عبرت است و از درس بالاتر است. این، نگاه به اعماق و ریزهکاریهای تاریخ و حوادث است.
آرزوی زنده ماندن الگوی زینب کبری پیش چشم مردان و زنان
امیدواریم خداوند متعال، شما خانمها و بانوان محترم را که هر کدام در بخشی از کارهای این کشور -چه کارهای دانشگاهی، چه کارهای خدماتی، چه کارهای علمی و چه کارهای سیاسی- مشغول تلاشید، موفّق و مؤیّد بدارد و انشاءالله الگوی زینب کبری سلاماللهعلیها، همیشه در مقابلِ چشم مرد و زن ما، زنده و مجسّم باقی بماند.
جسارت دشمنان به زینب کبری (س) پس از عاشورا
… اینکه جان از جسم مطهّرش خارج شود، عیالات بیپناه و بیدفاعش، مورد تهاجم قرار خواهند گرفت. میداند که گرگهای گرسنه، به دختران خردسال و جوانش حملهور میشوند، دلهای آنها را میترسانند؛ اموال آنها را غارت میکنند؛ آنها را به اسارت میگیرند و مورد اهانت قرار میدهند. میداند که به دختر والای امیرالمؤمنین علیهالسّلام، زینب کبری سلامالله علیها، که جزو شخصیتهای بارز دنیای اسلام است، جسارت میکنند. اینها را هم میداند.
قرار داشتن در اوج قلهٔ شرف انسانی
… ما از این قبیلند؛ چون آنها با بیمار مواجهند و آنچه از آنها سر میزند، خدمت و محبّت است؛ و آنچه آنها با آن مواجهند، سختى و رنج است. و این یکى از امتحانهاى بزرگ بنیآدم است که با سختى و رنج و درد مواجه بشود و از خود صبر و متانت و محبّت و خدمت نشان بدهد. لذا بهمناسبت روز ولادت زینب کبرىٰ (سلام الله علیها) که در اوج قلّهی شرف انسانى و ارزش یک فرد آدمى قرار گرفته است، جا دارد که ما روز پرستار را گرامى بداریم و پرستاران را -چه زن و چه مرد- بهخاطر شغلشان، بهخاطر امتحان سختى که در این شغل با آن مواجهند و بهخاطر خدماتى که در طول دوران جنگ و پیش از آن و بعد از آن داشتهاند و در آینده خواهند داشت، مورد ستایش قرار بدهیم و به آنها تهنیت بگوییم.
شعر منسوب به ایشان در باورنکردنی بودن مصیبت کربلا
«ما تَوَهَّمتُ یا شَقیقَ فُؤادی کانَ هذا مُقَدَّراً مَکتوبا»[2]