تمرکز همهٔ محبتهای خانواده در امام حسین (ع) بهعنوان تنها برادر بازمانده
… رنجهایشان باهم، شادیهایشان باهم؛ مرگ پیغمبر را باهم درک کردند، ناراحتی مادر را باهم کشیدند، پدر را باهم از دست دادند؛ در یک خانوادۀ اینطوری، هرچه که این خانواده کوچکتر میشود، یعنی افرادی از این خانواده میروند، آن بقایا صمیمیت بیشتری پیدا میکنند دیگر. حالا از آن جَد و آن مادر و آن پدر و آن برادران، برای زینب مانده فقط یک حسین، یک برادر. طبیعی است که همۀ محبتهایی که به پیغمبر و به امیرالمؤمنین و به مادر و به آن برادر داشت، متمرکز بشود در این برادر. این یک چیز طبیعی است که زینب و امام حسین ـ که بقایای آن خانوادۀ کوچک پرماجرا و پررنج دوران تاریخ اسلامند ـ محبتهایشان خلاصه بشود در هم؛ یعنی آنقدر همدیگر را دوست بدارند که از یک خواهر و برادر معمولی، اینهمه دوستی معقول نیست.
سختی جدایی از برادر و پذیرش مسئولیت هدایت و رهبری کاروان
..حالا با یکچنین محبتی و این اندازه سختیِ جدایی از برادر، در آن لحظۀ وداع، زینب کبری با آن شرایط تهدیدآمیز، میبیند برادرش آمده دارد از او خداحافظی میکند، برای اینکه برود به میدان که از میدان دیگر برنگردد. یک طرف، این محبتها و احساس غربت و تنهایی در نبودن آن عزیز است، یک طرف، مسئولیت سنگینی که زینب کبری بر دوش خواهد گرفت؛ تا حالا به برادر متکی بود، اما حالا که امامش را از دست میدهد و برادر از سرش سایه برمیچیند، تمام این مسئولیتها به عهدۀ اوست، و اوست که باید این کاروان را هدایت و رهبری کند. لذا میبینید که چقدر لحظه، لحظۀ حساسی است. آنوقت در یکچنین لحظهای معلوم است که چه حالی و چه خصوصیاتی زینب کبری خواهد داشت. (64/7/4)
حضور بر پیکر امام حسین (ع) و درخواست پذیرش قربانی آل محمد از خدا
… توست که در میان خاک و خون میغلتد و افتاده. (64/7/5) [عرض کردم]، دو جا دارد که خودش را انداخت روی جسد شهید؛ یکی وقتیکه آمد بالای سر علیاکبر و بیاختیار خودش را انداخت روی بدن علیاکبر، یکی هم عصر عاشوراست، آنوقتیکه خودش را انداخت روی بدن برادرش حسین. (74/3/19) بعد هم نقل میکنند زینب دستها را زیر جسد حسینبنعلی کرد، صدایش بلند شد: «پروردگارا! این قربانی را از آل محمد قبول بفرما». (64/7/5) قربان جسد پارهپارهات یا اباعبدالله!..و با آن صدای حزین، با آن آهنگ، بیاختیار، کلمات را در فضا پراکند و در تاریخ گذاشت. فریاد زد: «بِاَبِی المَهمومُ حَتَّى قَضَى بِاَبِی العَطشانُ حَتَّىٰ مَضَىٰ» پدرم قربان آنکسیکه تا آن لحظۀ آخر تشنه ماند و …
ادارهٔ کاروان زنان و کودکان محاصرهشده و حتی امام سجاد (ع) در عصر عاشورا
… بعضی گرسنهاند، یا بشود گفت همه تشنهاند و همه گرسنهاند، دلها همه لرزان و خائف است، جسدهای شهدا همه قلمقلمشده روی زمین افتاده است، بعضی برادر اینهایند، بعضی فرزند اینهایند؛ بههرحال یک حادثۀ بسیار تلخ و وحشتآوری است. یک نفر باید این جمعیت را جمع کند. آن یک نفر زینب است. زینب فقط این نبود که برادرش را از دست داده بود، یا دو فرزندش را، یا برادرهای دیگرش را، یا اینهمه عزیزان را و هجده نفر جوانان بنیهاشم و اصحاب وفادار را؛ اینهم بود و شاید این اهمیتش کمتر از آنهم نبود که در میان اینهمه دشمن، بار سنگین اداره و حراست و مدیریت این خرگاهِ شکستخوردۀ پراکندهشده و متفرقشده را به عهده دارد؛ حتی امام سجاد را هم بایستی او اداره کند. (63/7/20)
اشارهٔ حضرت زینب (س) در کوفه به بیماری ارتجاع با تمثیل باز کردن رشتههای تابیده
حال به مناسبت بحث ارتجاع یا ارتداد یا رجعت، میخواهم عرض کنم که در همین جریان، زینب کبری سلماااللهعلیها اسم قضیۀ ارتجاع را آورد، یعنی به همین بیماری اشاره کرد و در کوفه فرمود: «اِنَّمَا مَثَلُکُم کَمَثَلِ الَّتِی نَقَضَت غَزلَها مِن بَعدِ قُوَّةٍ اَنکاثاً»[18] شما مثل کسانی هستید که پشمی یا پنبهای را با زحمت به نخ تبدیل میکنند و بعد مینشینند، با زحمت زیاد این نخها را باز میکنند و باز به پنبه یا پشم تبدیل میکنند! این یعنی ارتجاع و برگشت، و زینب کبری به این معنا اشاره کرد. در امت پیغمبر خاتم صلیاللهعلیهوآلهوسلم همان اندازه این خطر وجود دارد که در امت موسی. بعد از گذشت زمان پیغمبر، با آن نفَس گرم پیغمبر، این حوادث شوخی نیست! در زمان پیغمبر ـ این انسانی که به وحی الهی متصل بود ـ دربارۀ تمام حوادث ریز و درشتی که اتفاق …
بیان آشکار حادثهٔ عاشورا که میخواستند مکتوم بماند در کربلا، کوفه، شام و مدینه
این همان چشمۀ جوشانی است که از ظهرِ روزِ عاشورا شروع شد؛ از همانوقتی که زینب کبری سلاماللهعلیها ـ طبق نقلی که شده است ـ بالای «تلّ زینبیّه» رفت و..خواندنِ روضۀ امام حسین علیهالسلام را شروع کرد و ماجرا را با صدای بلند گفت. ماجرایی که میخواستند مکتوم بماند. خواهر بزرگوار امام، چه در کربلا، چه در کوفه، و چه در شام و مدینه، با صدای بلند به بیان حادثۀ عاشورا پرداخت. این چشمه، از همان روز شروع به جوشیدن کرد و تا امروز، همچنان جوشان است. این حادثۀ عاشوراست.
مجاهدت تبلیغی و فرهنگی در دوران اسارت برای زنده ماندن عاشورا
به همان اندازه که مجاهدت حسینبنعلی علیهالسلام و یارانش بهعنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نیز مجاهدت زینب علیهاالسلام و مجاهدت امام سجاد علیهالسلام و بقیۀ بزرگواران دشوار بود؛ البته صحنۀ آنها، صحنۀ نظامی نبود، بلکه تبلیغی و فرهنگی بود. (68/6/29) اگر زینب کبری سلاماللهعلیها و امام سجاد صلواتاللهعلیه در طول آن روزهای اسارت ـ چه در همان عصر عاشورا در کربلا و چه در روزهای بعد در راه شام و کوفه و خود شهر شام و بعد از آن در زیارت کربلا و بعد، عزیمت به مدینه ـ و سپس در طول سالهای متمادی که این بزرگواران زنده ماندند، مجاهدات و تبیین و افشاگری نکرده بودند و حقیقت فلسفۀ عاشورا و هدف حسینبنعلی و ظلم دشمن را بیان نمیکردند، واقعۀ عاشورا تا امروز، جوشان و زنده و مشتعل باقی نمیماند. (68/6/29) [لذا] آن قضیهای که در گوشۀ یک بیابانِ غریب واقع شده بود که کسی قاعدتاً از آن خبر نمیشد، شعلۀ برافروختهای شد که هرچه میکردند خلفای بنیامیه و بعد خلفای بنیعباس که روی این شعله را به یک نحوی بپوشانند، نمیشد و هرچه میگذشت، این شعله برافروختهتر …
افشاگری و حقیقتگویی همچون رسانهای پرقدرت
… قدرتهای ظالم و ستمگر، حداکثر استفاده را از تبلیغاتِ دروغ و مغرضانه و شیطنتآمیز میکردند. (68/6/29) تمام دستگاههای تبلیغاتی، برای منزویکردن و در ظلمت نگهداشتن مسئلۀ عاشورا و کلاً مسئلۀ اهلبیت، تجهیز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضیه چه بود. (68/6/29) افشاگریها و حقیقتگوییهای حضرت زینب سلماااللهعلیها و امام سجاد علیهالصلاةوالسلام باید مثل یک رسانۀ پرقدرت، فکر و حادثه و هدف و جهتگیری را، در محدودۀ وسیعی منتشر میکرد و کرد.
زنده نگه داشتن واقعهٔ کربلا در تاریخ
… در دوران جنگ هر کدام از این شهدا پرچمی شدند برای برپا نگه داشتن ملّت ایران، [آن هم] به وسیلهی مدّاحها؛ مدّاحها این کار را کردند. این جنازه که میآمد، اگر آن مدّاح نبود، اگر آن حماسهی شعری در فضا نمیپیچید و دلها را به خود جذب نمیکرد، آن شهید فراموش میشد. زینبی کار کردند؛ زینب، کربلا را زنده کرد و نگه داشت در تاریخ. این کاری بود که از اوّل انقلاب شروع شد، ادامه پیدا کرده تا امروز، امروز هم هست. البتّه حالا همهی مجالس مدّاحی، مثل مجلس امروز ما نبود و نیست، میدانم، لکن در همهی مجالس یک گرایشی، یک نگاهی، یک حرکتی به مفهوم و مصداق مقاومت در ایران وجود دارد.
ماندگاری روایت عاشورا و تأثیر آن در سقوط حکومت اموی
نکتهی مهمّ دیگر در زندگی این بزرگوار که آن هم باز نشانهی تدبیر است، این است که این بزرگوار جهاد تبیین را، جهاد روایت را راه انداخت؛ نگذاشت و فرصت نداد که روایت دشمن از حادثه غلبه پیدا کند؛ کاری کرد که روایت او بر افکار عمومی غلبه پیدا کند. حالا تا امروز روایت زینب کبریٰ (سلام الله علیها) از حادثهی عاشورا در تاریخ مانده، [امّا] در همان زمان هم تأثیر گذاشت در شام، در کوفه، در مجموعهی سالهای حکومت اموی و منتهی شد به ساقط شدن حکومت اموی. ببینید! این درس است؛ این همان حرفی است که بنده همیشه میگویم: شما روایت کنید حقایق جامعهی خودتان و کشور خودتان و انقلابتان را. شما اگر روایت نکنید، دشمن روایت میکند؛ شما اگر انقلاب را روایت نکنید، دشمن روایت میکند؛ شما اگر حادثهی دفاع مقدّس را روایت نکنید، دشمن …
عظمت اربعین بهخاطر تبیین و تحمل سختیها به همراه امام سجاد (ع)
… در این زمینهها خیلی تلاش کنند. خودتان را آماده کنید، این تجهیزات را در خودتان افزایش بدهید و به معنای واقعی کلمه خودتان را مجهّز کنید و در این میدان وارد بشوید: در میدان تبیین و افشاگری، یعنی راهی که زینب کبریٰ (سلام الله علیها) در این چهل روز انجام داد. عظمت این چهل روز به خاطر کاری است که این بزرگوار و حضرت سجّاد (سلام الله علیه) و بقیّهای که اطراف اینها [بودند] انجام دادند و سختیها را تحمّل کردند، و [اگر بخواهیم] با زبان روضهخوانی حرف بزنیم، در واقع در روز اربعین، زینب کبریٰ آمد گزارش کار به امام حسین (علیه السّلام) داد که این کارها را کردیم، این جور رفتیم، این جور تحمّل کردیم و این جور بیان کردیم و تبیین کردیم.
زنده نگه داشتن عاشورا با روشنگری در اسارت و زیارت اربعین
… اینکه سوابق تعیینکننده و عموماً افتخارآمیز براى انقلاب و دوران دفاع مقدّس و امثال اینها، فراموش بشود. نهم دى را هم میخواهند به فراموشى بسپرند. حادثهى عاشوراى حسینى را هم ستمگران و ظالمان میخواستند نگذارند باقى بماند، زینب کبرا (سلاماللهعلیها) نگذاشت. دو حرکت عمّهى ما - زینب کبرا (علیهاالسّلام) - انجام داد: یک حرکت، حرکت اسارت بود به کوفه و شام و آن روشنگرىها و آن بیانات که مایهى افشاى حقایق شد؛ یک حرکت دیگر، آمدن به زیارت کربلا در اربعین بود؛ حالا اربعین اوّل یا دوّم یا هرچه. این حرکت به معناى این است که نباید اجازه داد که انگیزههاى خباثتآلودى که قصد دارند مقاطع عزیز و اثرگذار و مهم را از یادها ببرند، موفّق بشوند؛ البتّه موفّق هم نخواهند شد. تا ملّتها زندهاند، تا زبانهاى حقگو در کار است، تا …
تشریح شخصیت حضرت زینب در شعر عمان سامانی
که بعد دنبالش این است: «زن مگو مردآفرین روزگار». ببینید، از این مناسبت - مناسبت گفتگوی این برادر و خواهر - استفاده میکند برای اینکه شخصیت حضرت زینب (سلام الله علیها) را تشریح کند. اینها میدانهای مهمی است. یعنی شرح حالها و زبان حالها فقط بیان آن حالی که در آن لحظه قهرمان داستان دارد، نباشد؛ بلکه میتواند شرح خصوصیات او، شخصیت او، ظرافتهای روح او و عظمتهائی که در وجود او هست، باشد؛ اینها همه میدانهاست.
نقش زینب در گسترش و ماندگاری حادثهٔ عاشورا
… یا یک فردی بتواند الگو درست کند، تا این الگو تولید مثل کند. کار تبریزیها در قضیهی ۲۹ بهمن این بود؛ والّا قضیهی ۱۹ دی قم ممکن بود فراموش شود. تبریزیها نگذاشتند آن حادثهی مهم و خونین قمیها به وسیلهی تبلیغات، به وسیلهی غفلتها یا غرضورزیها از یاد برود؛ یعنی کار حضرت زینب را کردند. اگر زینب نبود، کربلا نبود. اگر زینب نبود، حادثهی عاشورا معلوم نبود این گسترش را پیدا کند و این ماندگاری را در تاریخ داشته باشد. حرکت مردم اینجوری بود. آن وقت شد الگو. اربعینِ اول را تبریزیها راه انداختند، اربعینهای بعدی پیدرپی راه افتاد و منتهی شد به این حرکت عظیم.
دیدن حقیقت زیبا در حادثهٔ کربلا با «ما رأیت الا جمیلا»
… که بجد و با صدق واقعی میگفتند اگر ما ده تا فرزند هم داشتیم، حاضر بودیم در راه خدا بدهیم؛ دروغ نمیگفتند. من مادران و پدرانی را ملاقات کردم که احساس عزت و افتخار میکردند، به خاطر اینکه فرزندانشان در راه خدا شهید شدند. البته حق هم با آنهاست، عزت و افتخار است؛ همان طوری که عمهی ما زینب کبری (سلام الله علیها) فرمود: «ما رأیت الّا جمیلا»؛[2] جز زیبائی ندیدم. حادثهی کربلا چیز کوچکی است؟ این چشم خدابین، از این حادثه، از این خونهای ریخته شده، از این مصیبت سنگین، یک حقیقت زیبا مشاهده میکند؛ «ما رأیت الّا جمیلا». من خانوادههای بسیاری را دیدم که همین احساس زینب کبری در آنها هم بود؛ آنها هم میگفتند: «ما رأینا الّا جمیلا». اینهاست که به یک ملت اقتدار میدهد؛ اینهاست که اعتماد به نفس را در یک ملت به وجود میآورد؛ اینهاست که تهدیدهای قدرتهای مادی دنیا، عربدههای مستانهی …
قوت شخصیت در شرایط اسارت و سخن گفتن به لحن امیرالمؤمنین (ع)
… خطبهی فراموش نشدنی زینب کبری در بازار کوفه یک حرف زدن معمولی نیست، اظهارنظر معمولی یک شخصیت بزرگ نیست؛ یک تحلیل عظیم از وضع جامعهی اسلامی در آن دوره است که با زیباترین کلمات و با عمیقترین و غنیترین مفاهیم در آن شرائط بیان شده است. قوّت شخصیت را ببینید؛ چقدر این شخصیت قوی است. دو روز قبل در یک بیابان، برادر او را، امام او را، رهبر او را با این همه عزیزان و جوانان و فرزندان و اینها از بین بردهاند، این جمع چند ده نفرهی زنان و کودکان را اسیر کردهاند، آوردهاند در مقابل چشم مردم، روی شتر اسارت، مردم آمدهاند دارند تماشا میکنند، بعضی هلهله میکنند، بعضی هم گریه میکنند؛ در یک چنین شرائط بحرانی، ناگهان این خورشید عظمت طلوع میکند؛ همان لحنی را به کار میبرد که پدرش امیرالمؤمنین بر روی منبر خلافت در مقابل امت خود به کار میبرد؛ همان جور حرف میزند؛ با همان جور کلمات، با همان فصاحت و بلاغت، با همان بلندی مضمون و معنا: «یا اهل الکوفه، یا اهل الغدر و الختل»؛ ای خدعهگرها، ای کسانی که تظاهر کردید! شاید خودتان باور هم کردید که دنبالهرو اسلام و اهلبیت هستید؛ اما در امتحان اینجور کم …
گریستن امیرالمؤمنین از اشک زینب و یاد گریهٔ او در عاشورا
… آنجا گذاشتند. اینجا دختران امیرالمؤمنین آمدند؛ زینب و امکلثوم آمدند، نشستند پهلوی حضرت، بنا کردند اشک ریختن. امیرالمؤمنین آنجائی که امام حسن گریه کرد، امام حسن را نصیحت کردند و تسلا دادند؛ آنجائی که امام حسین گریه میکرد، حضرت تسلا دادند، گفتند صبر کن؛ اما اینجا اشک دخترها را تحمل نکردند؛ میگوید: حضرت هم شروع کرد به هایهای گریه کردن. یا امیرالمؤمنین! گریهی زینبت را اینجا نتوانستی تحمل کنی، اگر در روز عاشورا میدیدی چگونه زینبت اشک میریزد و نوحهسرائی میکند، چه میکردی؟
خطبهها و افشاگریها مانند رسانهای پرقدرت در انتشار پیام کربلا
این اقترانِ پر معنائی است. امروز روز اربعین است و حادثهی بیست و نه بهمن تبریز هم یک حادثهی اربعینی است. اربعین در حادثهی کربلا یک شروع بود؛ یک آغاز بود. بعد از آنکه قضیهی کربلا انجام گرفت - آن فاجعهی بزرگ اتفاق افتاد - و فداکاری بینظیر اباعبداللَّه (علیهالسّلام) و اصحاب و یاران و خانوادهاش در آن محیط محدود واقع شد، حادثهی اسارتها پیام را باید منتشر میکرد و خطبهها و افشاگریها و حقیقتگوئیهای حضرت زینب (سلام اللَّه علیها) و امام سجاد (علیه الصّلاة و السّلام) مثل یک رسانهی پر قدرت باید فکر و حادثه و هدف و جهتگیری را در محدودهی وسیعی منتشر میکرد؛ و کرد. خاصیت محیط اختناق این است که مردم فرصت و جرئتِ این را پیدا نمیکنند که حقایقی را که فهمیدهاند، در عملِ خودشان نشان بدهند؛ چون اولاً دستگاه ظالم و مستبد نمیگذارد مردم بفهمند و اگر فهم مردم از دست او خارج شد و فهمیدند، نمیگذارد به آنچه فهمیدهاند، عمل کنند. در …
اصرار بر رفتن به کربلا بهعنوان سیاستی ولایی برای شکلگیری اجتماع اربعین
… اسرا، یعنی جناب زینب (سلام اللَّه علیها) و بقیه در اربعین وارد کربلا شدند، در آنجا فقط جابر بن عبداللَّه انصاری و عطیهی عوفی نبودند، «رجال من بنی هاشم»؛ عدهای از بنی هاشم، عدهای از یاران بر گرد تربت سیدالشهداء جمع شده بودند و به استقبال زینب کبری آمدند. شاید این سیاستِ ولائی هم که زینب کبری اصرار کرد که برویم به کربلا - در مراجعت از شام - به خاطر همین بود که این اجتماع کوچک اما پرمعنا، در آنجا حاصل شود. حالا بعضی استبعاد کردند که چطور ممکن است تا اربعین به کربلا رسیده باشند. مرحوم شهید آیةاللَّه قاضی یک نوشتهی مفصلی دارد، اثبات میکنند که نه، ممکن است که این اتفاق افتاده باشد. به هر حال آنچه در کلمات بزرگان و قدماء هست، این است که وقتی زینب کبری و مجموعهی …
سخن منطقی همراه با مرثیهخوانی در کوفه و شام
… شد مرزی بین جریان عاشورایی و جریان شیعی با جریانهای دیگر پیدا شود. حادثهی عاشورا، خشک و صرفاً استدلالی نیست، بلکه در آن عاطفه با عشق و محبت و ترحم و گریه همراه است. قدرت عاطفه، قدرت عظیمی است؛ لذا ما را امر میکنند به گریستن، گریاندن و حادثه را تشریح کردن. زینب کبری (سلاماللَّهعلیها) در کوفه و شام منطقی حرف میزند، اما مرثیه میخواند؛ امام سجاد بر روی منبر شام، با آن عزت و صلابت بر فرق حکومت اموی میکوبد، اما مرثیه میخواند. این مرثیهخوانی تا امروز ادامه دارد و باید تا ابد ادامه داشته باشد، تا عواطف متوجه بشود. در فضای عاطفی و در فضای عشق و محبت است که میتوان خیلی از حقایق را فهمید، که در …
خطبههای کوفه و شام نمونهٔ اعلای بیان هنری
بیان هنری هم شرط اصلی است؛ کما اینکه خطبهی حضرت زینب در شهر کوفه و شهر شام، از لحاظ زیبایی و جذابیت بیان، آیت بیان هنری است؛ طوری است که اصلاً هیچکس نمیتواند این را نادیده بگیرد. یک مخالف یا یک دشمن وقتی این بیان را میشنود، مثل تیر بُرنده و تیغ تیزی، خواهینخواهی این بیان کار خودش را میکند. تأثیر هنر به خواست کسی که مخاطب هنر است، وابستگی ندارد. او بخواهد یا نخواهد، این اثر را خواهد گذاشت. حضرت زینب (سلاماللَّهعلیها) و امام سجاد در …
الگوی همیشه زندهٔ زن و مرد مسلمان
این روزها به مناسبت سالروز ولادت حضرت زینب کبری (سلاماللهعلیها)، متعلق به شخصیت این بانوی برجستهی اسلام است، که الگوی همیشه زندهای در مقابل زن مسلمان و مرد مسلمان قرار میدهد. به این مناسبت، به پرستاران عزیز در سراسر کشور - که روز پرستار را به مناسبت این ولادت بزرگ نامگذاری کردهاند - تبریک عرض میکنم. پرستاران، دردآشنایانِ همهی بیماران و از کار افتادگان هستند؛ مونس لحظههای درد و رنج انسانهایی هستند که نیاز به مونس و پرستار دارند. …
دعوت دختران و زنان به یافتن هویت خود در الگوی زینب
… میبینید پایههای تربیت مردم میلنگد و فضای اخلاقی و معنوی جامعه هم دچار مشکل میشود. همهی ارزشهای معنوی را میتوان از درون کانون گرم خانواده - که محور آن، زن خانواده است؛ کدخدای این مجموعه، آن مجسمهی عاطفه است - بیرون کشید و معنویات را در سطح جامعه گستراند. امیدواریم دختران جوان و زنان جامعهی ما در الگوی زینب کبری دقت کنند و هویت و شخصیت خود را در آن ببینند؛ بقیهی چیزها فرعی است. جوهر ذات یک انسان اگر تعالی و روشنایی و شفافیت پیدا کند، همه چیز در مقابل او کوچک میشود و قدرت او بر همهی کارهای دیگر، برای او تأمین میگردد.
مسئولیت انتقال پیام شهادت امام حسین (ع) به سراسر دنیای اسلام
… به ایثار و شهادت میاندازند که آن نگاه منفی و ناسپاسانه است، بر اثر غفلت آنهاست؛ نمیفهمند پاسداری از حرمت شهیدان و ایثارگران چقدر برای یک جامعه و ملت و کشور دارای اهمیت است. شما ببینید خون مطهر حسینبنعلی (علیهالسلام) در کربلا در غربت بر زمین ریخته شد؛ اما بزرگترین مسؤولیتی که بر عهدهی امام سجاد (علیهالصلاةوالسلام) و زینب کبری (سلاماللَّهعلیها) قرار گرفت، از همان لحظهی اول این بود که این پیام را روی دست بگیرند و به سرتاسر دنیای اسلام آن را، به شکلهای گوناگون، منتقل کنند. این حرکت برای احیاء دین حقیقی و دین حسینبنعلی و آن هدفی که امام حسین برای آن شهید شد، یک امر ضروری و لازم بود. البته اجر الهی برای امام حسین محفوظ بود؛ میتوانستند او را در بوتهی سکوت بگذارند؛ اما چرا امام سجاد (علیهالسلام) تا آخر عمر - سی سال بعد از او، …
پرستاری از کودکان و بیپناهان در صحنهٔ عاشورا
به شما پرستاران عزیز که حقیقتاً فرشتگان رحمت برای همه ی افراد بیمار و بیماردار جامعه محسوب می شوید، خوش آمد عرض می کنیم و روز پرستار را که مصادف با روز ولادت بانوی فداکار تاریخ اسلام، زینب کبری، است تبریک عرض می کنیم. آن بزرگوار هم مثل شما دشوارترین کار را در صحنه ی عاشورا بر عهده داشت؛ یعنی پرستاری از کودکان، درماندگان، زنان و بی پناهان.
تربیتیافتهٔ حضرت فاطمه (س) در مدت نه سال
… داشته باشد تا بتواند این شوهر را تجهیز کند؛ دل او را از وسوسه اهل و عیال و گرفتاریهای زندگی خالی کند؛ به او دلگرمی دهد؛ بچهها را به آن خوبی که او تربیت کرده، تربیت کند. حالا شما بگویید امام حسن و امام حسین علیهما السّلام، امام بودند و طینت امامت داشتند؛ زینب علیهاسلام که امام نبود. فاطمه زهرا سلاماللهعلیها او را در همین مدت نُه سال تربیت کرده بود. بعد از پیامبر هم که ایشان مدّت زیادی زنده نماند.
خطاب به سلطان ستمگر در اسارت: نمیتوانی راه ما را محو کنی
… همهى این مقاصد خودش را عملى کرده بود؛ چرا نمیتواند عملى کند؟ پیدا است که در عالم تکوین، در عالم طبیعت، در خَلق الله ــ این خلق الله است ــ در فطرتى که خدا آفریده است، عامل مؤثّر اینها نیست. لذا قدرتهاى مادّى هر چه انجام بدهند، در نهایت ناکامند. ببینید! زینب کبریٰ (سلام الله علیها) که دختر همین فاطمهى زهرا است، به مقتدرترین سلاطین زمان خودش، در وقتى که خود او اسیر در دست آن سلطان ظالم و سفّاک است، میگوید: فَکِد کَیدَکَ وَ اسعَ سَعیَک؛[9] هر کار میتوانى بکنى بکن؛ نخواهى توانست ما را از صحنهی تاریخ بیرون ببرى، راه ما را محو کنى و پاک کنى تا بشریّت نتواند این راه را برود؛ نمیتوانى، نخواهى توانست. خب اگر اقتدار مادّى میتوانست، این کار را میکردند؛ آنها هم میکردند، اینها هم میکردند.
رنج چندینساله در نگهداشتن خون امام حسین (ع)
گاهی رنج و زحمتِ زنده نگهداشتن خون شهید، از خود شهادت کمتر نیست. رنج سی ساله امام سجّاد علیه الصّلاة والسّلام و رنج چندین ساله زینب کبری علیهاسلام از این قبیل است. رنج بردند تا توانستند این خون را نگه بدارند. بعد از آن هم همه ائمّه علیهم السّلام تا دوران غیبت ، این رنج را متحمّل شدند. امروز، ما چنین وظیفهای داریم. البته شرایط امروز، با آن روز متفاوت است. امروز بحمداللَّه حکومت حق - یعنی حکومت شهیدان - قائم است. پس، ما وظایفی داریم.
خطاب «کد کیدک» به دشمن و تکرار آن از سوی ملت ایران
… هم پیشتر خواهیم رفت. نیروهای مسلّح، روزبهروز، به هدفهای خود نزدیکتر خواهند شد، و روزبهروز تواناییهای بیشتری به دست خواهند آورد. این تواناییها، فقط توانایی نظامی نیست. توانایی علمی، صنعتی و روحی هم هست. اتّکای به نفس هم هست. دشمن هرچه میتواند، تلاش کند. بانوی ما، زینب کبریعلیها سلام، خطاب به سیهرویترین انسانهای زمان خود فرمود: «کد کیدک، واسع سعیک فواللَّه لاتمحوا ذکرنا[1] .» امروز ملت ایران و مسؤولان این کشور، همان سخن را به دشمنان زورگو و یاوهگوی جمهوری اسلامی میگویند. آنهایی که در موضع مسؤولان کشور امریکا یا هر گوشه دیگر دنیا، علیه ملت ایرانْ سخنان یاوه میگویند و زشتیهای خودشان را به ملت و دولت ایران نسبت میدهند، خودشان تروریست و زورگویند. آنان بدکاره و نژادپرستند. آنان از حل کردن ابتداییترین مشکلات اجتماعی خود، یعنی …
مقارن شدن روز پرستار با نام ایشان بهعنوان الگوی زن
به مناسبت امروز، نام مبارک حضرت زینب کبری به میان میآید. آن بزرگوار را الگو و نمونه و نشاندهندهی یک زن برجسته تصوّر نمودهاند که روز پرستار را با نام ایشان مقترن کردهاند. بد نیست که چند جملهای در باب آن بزرگوار عرض کنیم: