حضرت ابراهیم که این عید منتسب به او هست و بنیانگذار ایثار است، صورت عمل، یک معناست و معنا و محتوای عمل، یک باب دیگر. اینجا صورت عمل هم یک مشکلی است برای حلّش و یک امری است که فوق طاقت نوع بشر است. اما آن چیزی که ابراهیم را ابراهیم میکند، مسئله این صورت نیست، مساله آن سیری است که فرموده است و منتهی به این مسائل شده است.
نیاز نخواستن از ملائکه هنگام رفتن به سوی آتش
ابراهیم که به حسب روایات شریفه ما، در آن وقتی که طرف آتش داشت میرفت، ملائکه آسمان به او گفتند که حاجت دارید؟ گفت به شماها نه. آن یک باب دیگری از معارف را داشته است. و ما صورت عمل را میبینیم و از آن هم اعجاب میکنیم و اعجابآور هم هست. لکن آنهایی که اهل معارف الهی هستند، باطن این صورت را ملاحظه میکنند. اصل اعمال انبیا مطلقاً به حسب صورت، با اعمال ما به حسب نوع موافق است. آنها نماز میخوانند ما هم نماز میخوانیم، آنها …
ریشهٔ قلبی و معنوی قربانی فرزند فراتر از فهم ما
مسئله قربانی فرزند یک باب است که به حسب البته دید نوع بشر، مسئله مهمی است، لکن آن چیزی که مبدا این عمل میشود، آن چیزی که مقابله ما بین پدر و پسر را در آن جا متحقق میکند، این یک مسائل قلبی و روحی و معنوی است، فوق این مسائلی که ماها میفهمیم. ما همین میگوییم که ایثار کرد، قربانی کرد و واقعاً این طور بوده است، مهم هم هست. لکن آیا در نظر ابراهیم هم ایثار بوده است؟ ابراهیم هم در نظرش این بوده است که حالا یک چیزی، تحفهای میبرد پیش خدا؟ اسماعیل هم- سلام الله علیه- در نظرش بوده که یک جانفشانی دارد …