… کارون عبور کرده و رفته بود به سمت غرب و یک پل را در آنجا گرفته بود و یواش یواش سر پل را توسعه داده بود. طوری شد که جادهی اهواز و آبادان بسته شد. تا وقتی خرمشهر را گرفته بودند، جادهی خرمشهر اهواز بسته بود؛ اما جادهی آبادان باز بود و در آن رفت و آمد میشد. وقتی دشمن آمد اینطرف و سرپل را گرفت و کم کم سرپل را توسعه داد، آن جاده هم بسته شد. ماند جادهی ماهشهر و آبادان. چون ماهشهر به جزیرهی آبادان وصل میشود، نه به خود آبادان، آن هم زیر آتش قرار گرفت. یعنی سرپل توسط دشمن توسعه پیدا کرد و جادهی سوم هم زیر آتش قرار گرفت و در حقیقت دو، سه راه غیر مطمئن باقی ماند. یکی راه آب بود که البته آن هم خطرناک بود. یکی راه هوایی بود و مشکلش این بود که آقایانی که در ماهشهر نشسته بودند، به آسانی هلیکوپتر به کسی نمیدادند. یک راه خاکی هم در پشت جادهی ماهشهر بود که بچهها با هزار زحمت درست کرده بودند و با عسرت از آنجا عبور میکردند. …
دشواریهای روزهای محاصرهٔ آبادان: فرماندهی ناقص و کمبود سلاح و مهمات
و امّا آن مطلب اصلى؛ امروز یا این روزها، روزهاى شکسته شدن حصر آبادان است.[10] حادثهى عجیبى بود؛ آن روزى که دشمن از کارون عبور کرد و مقدّمات حصر آبادان را فراهم میکرد، روزهاى عجیبى بود. بنده آن وقت غالباً در اهواز بودم؛ فضاى غمآلودى بود؛ مشکلات فراوان، فرماندهى غلط و ناقص، نیروهاى مؤمن و مخلص بىپناه، تجهیزات در حدّاقلّ لازم، نه مهمّات، نه سلاح. دشمن هم از این وضع استفاده کرد و از آن طرف که هر چه فشار آوردند، نتوانستند آبادان را تصرّف کنند، دیدند قابل تصرّف هم نیست، مجبور شدند دُور بزنند از این طرف بیایند و از کارون عبور کنند و با یک فاصلهی زیادى آبادان را محاصره کنند. قضایایى در این دوران چندماهه …
فرمان قاطع امام به شکستن حصر در شرایطی که ناممکن مینمود
و بعد هم قاطعیّت بینظیر، آن قاطعیّت فوقالعاده؛ کارهای نشدنی را که به معنای واقعی کلمه نشدنی به نظر میرسید، امام به طور قاطع [مثلاً میفرمود] «حصر آبادان باید برداشته شود». خب آن وقتی که آبادان در حصر افتاد، بنده اتّفاقاً در اهواز بودم، اصلاً قابل تصوّر نبود چطور ممکن است حصر آبادان برداشته بشود [امّا] امام قاطع فرمودند. [یا میفرمود] «خرّمشهر باید آزاد بشود»، در قضیّهی قبل «سوسنگرد باید آزاد شود»؛ یعنی چیزهای نشدنی را که به نظر افراد حاضر در آنجا میآمد، این را امام به صورت قاطع بیان کردند. رهبری امام و هدایت امام و فرماندهی امام، اینها بود؛ و متأسّفانه نقش امام در نوشتههای …
فرمان حکیمانهٔ امام و استقرار جوانان سپاه نزدیک دشمن در محمدیه
بنابراین، دستور، دستورِ حکیمانه و حساب شدهی دقیقی بود. از همان وقتی که امام فرمودند (ظاهراً در همان اوقات بود و حالا تاریخش دقیقاً یادم نیست) یک عدّه از جوانان سپاه رفتند و نقطهای را در نزدیکی منطقهی عبور دشمن، از رودخانهی کارون که تقریباً حدود «مارد» بود انتخاب کردند. آنطور که به ذهنم میآید، اسمش «محمّدیه» بود. آنجا زمین را گود کردند و نزدیک دشمن، وارد سنگرها شدند؛ بدون اینکه امکاناتی داشته باشند. فرماندهی آن گروه، همین آقای «رحیم صفوی» بود که مرتباً به اهواز میآمد و از ما امکانات میخواست. من، گزارش کارشان را که میپرسیدم، میدیدم اینها قدم به قدم، جلو میروند. یعنی مثلاً اوّل در فاصلهی چند کیلومترىِ دشمن بودند و …
پیامدهای سقوط احتمالی آبادان برای جنگ و جمهوری اسلامی و روحیهها
تا اینکه امام فرمودند «حصر آبادان باید شکسته بشود»[7] و تلاش شد براى شکستن حصر آبادان، و حصر آبادان در خلال یک فداکارى بزرگ شکست و حرف امام تحقّق پیدا کرد. و کسانى در دنیا ــ از دور ــ فکر میکردند که قضیّهى جنگ با از دست رفتن آبادان حل خواهد شد و قضیّهى جمهورى اسلامى هم حل خواهد شد؛ [یعنی] جمهورى اسلامىاى که نتواند آبادان و شهر صنعتى و چشم و چراغ آن منطقهى از کشور را نگه بدارد، این دیگر چه جور حکومتى است و چه جور دولتى است؟ معلوم بود که اگر آبادان میرفت، روحیهها هم با آبادان میرفت؛ دیگر اهواز هم قابل دفاع نبود.
شکسته شدن آن در پی فرمان امام
… اطرافشان را گرفته بودند ــ دفعتاً و همان به مجرّد اینکه این پیام منتشر شد، [درحالیکه] هنوز هیچ نیرویی نرسیده، شاید هنوز حرکت هم نکرده، ما دیدیم که اطرافمان باز شد.»؛ نفْس این پیام، نفوذ این کلام [اثر داشت]؛ این را بنده از خود چمران شنیدم؛ آن شهید عزیز. [یا وقتی گفت] حصر آبادان باید شکسته بشود،[3] بروبرگرد ندارد، شکسته شد. در قضایای مختلف، [مثلاً] در قضیّهی سوسنگرد، و آن کشمکشی که در باب حملهی به سوسنگرد [وجود داشت]، که برویم دفاع بکنیم یا نکنیم، مشکلاتی که وجود داشت، وقتی پیغام امام ــ به واسطه ــ رسید، مسئله حل شد. فرماندهای مثل او [با آن] نفوذ کلمه، با استفادهی از …