این که میفرماید که: قاتِلُوهُمْ حَتّی لا تَکُونَ فِتْنَه بزرگترین رحمت است بر بشر. آنهایی که خیال میکنند که این آسایش دنیایی رحمت است و بودن در دنیا و خوردن و خوابیدن حیوانی رحمت است، آنها میگویند که اسلام چون رحمت است، نباید حدود داشته باشد، نباید قصاص داشته باشد، نباید آدمکشی بکند. آنهایی که ریشه عذاب را میدانند، آنهایی که معرفت دارند که مسائل عذاب آخرت وضعش چی است، آنها میدانند که حتی برای این آدمی که دستش را میبرند برای این کاری که کرده است، این یک رحمتی است. رحمتش در آن طرف ظاهر میشود. برای آن کسی که فساد کن است، اگر او را از بین ببرند یک رحمتی است بر او. این طور نیست که این جنگهای پیغمبر مخالف با رحمهً للعالمین باشد، مُوَکِّدِ رحمهً للعالمین است. الْجَنَّهُ تَحْتَ ظِلالِ السُّیُوفْ[2]، ممکن است یک معنایش هم …
وضع حدود و تعزیرات برای تربیت فرد و آسایش امت
… اگر این طور باشد، معلوم میشود که یک واعظی بوده، نه یک نبیای بوده است. واعظ غیر نبی است. نبی، همه چیز دارد؛ شمشیر دارد، نبی جنگ دارد، نبی صلح دارد؛ یعنی، جنگ اساسش نیست، برای این که اصلاح را در دنیا توسعه بدهد، برای این که مردم را نجات بدهد جنگ میکند. برای این که مردم را از شر خودشان نجات بدهد، حدود را، تعزیرات را وضع کرده است. برای این که هم تربیت بشود این آدم و هم راحت بشود امت. اگر امروز ما جنگ میکنیم و جوانهای ما میگویند: «جنگ تا پیروزی»، این طور نیست که اینها یک امری بر خلاف قرآن میگویند. این یک ذرهای است، یک رشحهای است از آنکه قرآن میگوید. آنی که قرآن میگوید، بیشتر از این حرفهاست. این که ما میگوییم، به اندازه حدود …
جز اجرای حد شرعی، کسی حق آزار لفظی و عملی مجرم را ندارد
… مقدّم است بر حفظ مصلحت شخص، هر کس باشد؛ در این صورت تقاضا کنید و با استدلال و منطق، بدون کوچکترین اهانت، مطلب را عرضه کنید. و مهلت دهید تا در محیطی آرام و بیتشنج از خود دفاع کند. در این موقع مجلس به هر چه تکلیف قانونی و شرعی دارد عمل کند، بیکوچکترین توهین. و ما همه باید بدانیم که مجرمی که بالاترین جرم را دارد و به سوی چوبه دار میرود، جز اجرای حد شرعی احدی حق آزار او را لفظاً و عملًا ندارد؛ و مرتکب، خود ظالم است و مستحق کیفر.