علاقه به وطن و دینداری مانع اطاعت از فرمان مستشار بیگانه
اینکه مستشار میآید برای این [است] که شما رشد ندارید؛ چون رشد ندارید از این جهت مستشارها میآیند بالای سر شما و شما را میخواهند اداره کنند. اگر شماها رشد داشتید، اگر شما یک انسانی بودید که علاقه به این مملکت داشتید، علاقه به این آب و خاک داشتید، اگر یک انسان متدین بودید- که اساس مسائل است این- همچو چیزی امکان نداشت برایتان که بنشینید آنجا و بخواهید صاحب منصب باشید لکن صاحبمنصبی که یک مردِکه از امریکا آمده هر چه بگوید باید اطاعتش بکنید. خوب استعفا میکردید. کی به شما الزام کرد که آقا بیا تو سپهبد باش یا بیا تو ارتشبد باش؟! استعفا میکردی. حالا استعفا کنید.
نقد استناد به وطندوستی برای چشمپوشی از مخالفت با سلطنت
… جوری است که خطرناک است؛ برای حفظ مملکت باید این آدم که میگوید سلطنت نباید باشد باید یک قدری پایین تر فکر کند، پایین بیاید یک قدری. خوب ما مملکت لازم داریم (عین حرف شاه است، یک وکیل هم توی مجلس گفته بود، ایشان هم حالا میفرماید) خوب، ما مملکت لازم داریم؛ خوب وطن دوستی اقتضا میکند که انسان اگر یک حبسی رفت، یک تبعیدی رفت، یک شکنجهای دید، یک زحمتی دید، وطن دوستی اقتضا میکند که غَمْضِ عین[2] کند، نگذارد که مملکت از دست برود! وا مصیبت! میخواهد مملکت از دست ما برود! لازمه این حرف این است که ایشان میگوید اگر چنانچه من ملاقات کنم با ایشان مطلب را به ایشان- مثلًا- چطور میگویم و ایشان هم اگر ببیند که یک خواست ملت را دادند، یک قدری عمل ببیند، ملت هم اگر عمل ببیند، خوب یک قدری آرام میشود لکن …