این روزها براى ملّت ایران، روزهاى مصیبتهاى بزرگ است؛ چه مصیبتهایى که در سالهاى گذشته بر این ملّت شجاع و ایثارگر و مظلوم واقع شد، مانند مصیبت فقدان شهداى عالیقدر هفتم تیر، آن عزیزانى که هر کدام یک شخصیّت ممتازى بودند در انقلاب و شخصیّتى مثل شهید مظلوم مرحوم آیتالله بهشتى (رضوان الله تعالى علیه) در میان آنها بود که حقّاً سیّد شهداى انقلاب اسلامى است و چشم و چراغ این انقلاب و این ملّت بود، و چه شهداى مظلوم و کبوتران خونینبال حریم امن الهى در مکّه،[3] که باز این روزها یادآور مظلومیّت آنها و مصیبت آنها است. اینها یادهاى گذشته است که البتّه فراموشنشدنى است.
پیروزی ملت با شجاعت و آگاهی و انسجام در برابر حادثهٔ هفتم تیر
… همینطور [است]. اگر در حادثهاى مثل حادثهى هفتم تیر یا حادثهى فاجعهآمیز مکّه، کسانى ــ مردمى یا ملّت ما ــ در مقابل این حادثه دل خود را از دست میدادند، خود را میباختند، مأیوس میشدند، پشیمان میشدند، مرعوب میشدند، یقیناً باخته بودند؛ آن حادثه میشد سمّ مهلک؛ امّا وقتى ملّتى در مقابل حادثهى هفتم تیر از خود جرئت نشان داد، آگاهى نشان داد، شجاعت نشان داد، زبان گویاى او دشمن را رسوا کرد، بازوى تواناى او دشمن را به زانو درآورد، استحکام پایهى نظام را بیشتر کرد و انسجام در میان ملّت پیش آمد، این ملّت برنده است. و ملّت ما نشان داده است که در همهى این حوادث، از آن نوعى است که خدا اراده کرده است و خواسته است. آفرین بر این ملّت!
حادثهای فراموشنشدنی و پیوسته به عوامل درونی و بیرونی انقلاب
خب، این حادثه جزو آن حوادثى نبود که بشود اجازه داد و فکر کرد که فراموش بشود. یک حادثهى مجرّدِ از عوامل گوناگون در محیط انقلاب ــ چه از عوامل درونى انقلاب، چه از عوامل بیرونىِ متضاد با جهتگیرى انقلاب ــ و به دور از اینها نبود. ما وقتى حادثهى هفتم تیر را در ذهن خودمان مجسّم میکنیم، چند چیز را بوضوح مىبینیم:
نشانهٔ دشمنان کینهتوز و بیرحم انقلاب
یکى اینکه این جمهورى و این انقلاب چه دشمنهاى بدکینهى به دور از انسانیّتِ جسورِ بىرحمى داشته که حاضر بودند ناگهان در یک حادثه مثلاً هفتاد هشتاد نفر، صد نفر ــ حالا این آقایان هم بحمدالله نجات پیدا کردند،[2] وَالّا ۷۲ تن نمیشد، ۷۵ نفر، هشتاد نفر، نود نفر میشد ــ آدم را که بین آنها شخصیّتهایى مثل شهید بهشتى حضور دارد، همه را دفن کنند! واقعاً این خیلى چیز عجیبى است؛ یعنى دشمنى که اینجور حَقود[3] باشد، خیلى تماشایى است! چه کسى باور میکند که معارض سیاسى در یک کشور ــ اینها معارضین سیاسى بودند ــ تا آنجا حاضر باشد پیش برود که تروریسم را در خدمت نابود کردن شخصیّتهاى برجسته و معتبر، آن هم با این دید کلان، با این حرکت کلان قرار بدهد؟ نباید یادمان برود و مردم نباید یادشان برود …
پرسش از شیوهٔ احیا و بزرگداشت آن
… همه عکس دارد، حالا نوشته خواهد شد نهمین سالگرد شهادت؛ حالا چه مثلاً؟ از این چه درمىآید؟ من این را سؤال دارم. البتّه شما ممکن است فکر کرده باشید اطراف قضیّه را، چیزهاى حسابى، کارهاى حسابى به ذهنتان رسیده باشد، بخواهید هم عمل بکنید که من نمیدانم؛ امّا من عرضم این است، این کار باید احیا بشود، امّا احیاى آن چه جورى است؟ من عرض میکنم بیشترین سرمایهگذارى را روى این قسمت قضیّه بکنید. خب، براى آقاى مطهّرى ــ شهیدِ به این عظمت ــ هر سال سالگرد میگرفتند، سه چهار سال رادیو یک چیزى میگفت؛ و بعد یواشیواش به این فکر افتادند که خب این سالگرد را یک کارى بکنیم که براى این خطّى که حالا مطهّرى نمایندهى این خط است، یک اثرى داشته باشد؛ خب …
لزوم زنده ماندن یاد این حادثه
… و محکم ایستادند. و در انقلاب کسى مثل آقاى بهشتى را و آن وزرا را ــ که اینها خب مسئولین کشور بودند ــ انسان وقتى که میدهد، احساس سرافرازى میکند؛ صدق و حقّانیّت انقلاب و طرفداران انقلاب را [نشان میدهد]. حالا از این قبیل ابعاد، دیگر نمیخواهیم تفصیل بدهیم. پس این حادثه باید زنده بماند؛ و شما آقایان هم همّت گماشتید به این قضیّه؛ شکر الله مساعیکم[6] و انشاءالله که خداوند کمک کند به شما تا بتوانید این کار را هر چه بهتر انجام بدهید.
کفایت جمع علما و فرهنگیان ستاد برای اندیشیدن دربارهٔ بزرگداشت
حالا بحمدالله کفایت براى این کار در جمع شما آقایان هست؛ من دارم نگاه میکنم میبینم آقایانِ علمائى که تشریف دارند در این جمع، آقایانى که سابقهى فرهنگى دارند، بقیّهى برادرانى که همیشه در کار انقلاب و مانند اینها بودند، این مجموعه کفایت دارد براى اینکه فکرى بکند، امّا حالا این فکر شده یا نشده، من نمیدانم؛ اگر نشده، باید بشود.