ستایش رژیم شاه در سفر به تهران در اوج ستم آن بر ملت
قضیّه این است که دولت آمریکا یک نظام جبّار را در ایران، در کودتاى بیستوهشتم مرداد سال ۳۲ بر سر کار آورد و ۲۵ سال انواع پشتیبانىها را از آن نظام جبّارِ ظالمِ غاصبِ خائن و فاسد انجام داد. تقریباً در آخرین سالى که آن رژیم نابهجا و نابهحق و فاسد بر سر کار بود، رئیسجمهور دموکرات آمریکا[2] آمد ایران همان آقایى که امروز در دنیا چهرهى مردمدوستى به خود گرفته است و این گوشه و آن گوشهى دنیا در قضایاى بینالمللى دخالتهاى بیجا و حضور بىفایده میکند[3] و در همان حالى که ملّت ایران نهایت شدّتها و سختىها را میکشیدند از دست آن رژیم فاسد غاصب، نان ملّت ایران را اینجا خورد، بر سر سفرهى رنگین غاصبان حکومت در ایران نشست و لذّتهایش را برد، بعد هم با حالت سرمستى ایستاد و اعلان کرد که ایران بهترینِ حکومتها است، امنترینِ جاها است[4] و اینها بهترینِ حکّامند که بر سر کارند؛ انگارنهانگار که این آقا[5] دستش تا مِرفَق به خون این ملّت آلوده است. این کار را آمریکایىها کردند. بعد از مدّتى هم در مثل چنین روزى، یک مشت دانشآموز ما را، نوجوانهاى ما را، این گلهاى هنوز درست بازنشدهى ما را پَرپَر کردند، ریختند در این خیابانهاى تهران. …