رفتن به محتوای اصلی

جنگ جهانی دومرویداد

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

جنگ سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵، اشغال ایران و بازسازی اروپا و ژاپن پس از آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع ایرانیان مقیم خارج (شیوه حکومت پیامبر و مبارزه روحانیت)— ۱۳۵۷/۰۸/۰۸

سیر زمانی

از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۱
۱۳۵۷۱۳۶۱

فقط سال ۱۳۶۰همهٔ سال‌ها

نایاب شدن نان و نامرغوبی آن در قم و تهران

… نباید هیچ گرفتاری باشد، خوب، چطور نباید و چطور می‌توانند. شما فرض کنید که گرانی الآن هست، خوب، همه ما می‌دانیم گرانی هست، اما با تمام قوا دارند کوشش می‌کنند که بتوانند، نمی‌توانند. انقلاب واقع شده است، فراوانی است، این یکی از نعمتهای بزرگی است که ما داریم. شما شاید خیلیهاتان یادتان هست که در همین جنگی که به ما مربوط نبود، جنگ عمومی دوم که به ما مربوط نبود، در ایران دیگر نان پیدا نمی‌شد. من یادم است که در قم می‌رفتم منزل و برمی‌گشتم دکان نانوایی هیچ باز نبود، سنگکی اصلش در قم نبود. در تهران که بودیم یک نانهایی درست می‌کردند که رنگش با رنگ عبای شما شبیه به هم بود، مردم این نانها را می‌خوردند آن وقت. امروز شما می‌بینید که از حیث ارزاق بحمد الله خدا لطف کرده است و از ارزاق مردم دیگر نگرانی ندارند.

گرفته شدن ایران به‌عنوان سرپل و نادر شدن همه‌چیز

… می‌شد یک دفعه ایران به هم می‌خورد؛ شاه می‌مرد، یک دفعه خانها سر در می‌آوردند و دزدها سر درمی‌آوردند و به هم شلوغ می‌شد تا دوباره یک زحمتی کشیده بشود، باز یک آرامش نسبی پیدا بشود، آن هم نسبی. و الحمد للَّه حالا آن مسائل کم است، نه اینکه نیست، هست ولی کم است. اگر اینهایی که یادشان‌ است جنگ جهانی دوم- که به ما هیچ مربوط نبود، ما سرپل بودیم، سر راه بودیم- آمدند گرفتند اینجا را و به مجردی که گرفتند، همه چیز نادر شد، دیگر هیچ پیدا نمی‌شد.

خاطرهٔ قحطی نان در قم هنگام ورود متفقین به ایران

… است، از بین برود. و تمام کشور ما توجه به این معنا داشته باشند که [در] آثار جنگ البته این مسائل هست. و ما همه این آثار را از دشمنها می‌دانیم، نه از دوستها. دولت با تمام قوا مشغول این است که امور را به پیش ببرد و مردم را در رفاه نگه دارد، لکن آثار جنگ است. در آن سالی که متفقین آمدند به ایران، من خوب یاد دارم که در قم که ما بودیم، تقریباً تمام دکانهای نانوایی بسته شده بود و قحطی وجود پیدا کرده بود، حتی یک روز، که اواخر امور بود، من با یک بچه‌ای که همراهم بود داشتیم می‌رفتیم، یکدفعه این بچه به من گفت: آی نون! که نان را، مدتها بود نان سنگک را ندیده بود. شما می‌دانید که ما الآن در حال جنگ هستیم؛ و به حسب حال جنگ، آن هم جنگ با تمام ابرقدرتها و آن هم اینکه ما را محصور کرده‌اند، مدتهاست ما محصور اقتصادی هستیم و مشغول جنگ هستیم، مع ذلک با کوشش خود ملت و با کوشش دولت اینجا باز رفاه نسبی هست. و من امیدوارم که این …