فحشای علنی در خیابان، در شیراز![7] اینها خیلی خواب دیده بودند برای ما. دیگر قضیه دریایش را که همه آنهایی که رفتهاند، دیدهاند- و عرض میکنم- یا شنیدهاید و قضیه کابارهها و قضیه میخانهها و قضیه قماربازیها و این قضایایی که سر تا ته ایران پر از این مسائل بود. اصلًا صحبت از اسلام توی کار نبود.
نمونهٔ کشاندن کشور به سوی فحشا پیش از انقلاب
و اگر به داد این جمعیت خدای تبارک و تعالی نرسیده بود، خدا میداند که مساله فحشا را به کجا رسانده بودند. شما شاید خیلیهایتان مطلع باشید از آن قصهای که در شیراز اتفاق افتاد و آن بساطی که درست کردند[2] و آن عقدی که واقع شد ما بین یک پسر و یک مرد. اینها دنبال یک همچو چیزی بودند؛ میخواستند این کشور را به اینجا برسانند. خدا به فریاد این ملت رسید؛ ملت مظلوم و متحول کرد این جمعیت را به یک جمعیت حزب اللهی، یک جمعیتی که همه چیزش را دارد برای خدا میدهد. این مساله مهم است؛ این مسئلهای که آن اشخاصی که در صدد تهذیب هستند، در صدد تزکیه نفس هستند، پنجاه سال زحمت میکشند؛ بعد از …
نمایش علنی اعمال جنسی در برابر جمعیت
… گفتنی نیست که چه فحشایی در ایران شروع شده است. در شیراز عمل شد و در تهران میگویند بناست عمل بشود و کسی حرف نمیزند. آقایان ایران هم حرف نمیزنند. من نمیدانم چرا حرف نمیزنند! این همه فحشا دارد میشود- و این دیگر آخرش هست یا نمیدانم از این آخرتر هم دارد! در بین تمام مردم- جمعیت- نمایش دادند اعمال جنسی را! خود عمل را! و [آقایان] نَفَسشان در نیامد. دیگر برای کجا گذاشتهاند؟! برای کیْ؟ چه وقت میخواهند یک صحبتی بکنند؟ یک حرفی بزنند؟ یک اعتراضی بکنند؟