تغییر تکلیف مردم در هر مقطع: جبهه، رفتن به دانشگاه یا تعطیلی آن
امروز هم همینطور است. مردم در هر لحظه از لحظههاى این تاریخِ پرحادثه و پرماجرا و پرشتاب، تکلیفى دارند. یک روز تکلیفْ «جنگ» بود و سنگر کندن و به جبهه رفتن. روز دیگر، تکلیف، رفتن به دانشگاه بود و باز روز دیگر (مثلاً در اوایل انقلاب) تکلیف، تعطیل کردن دانشگاه بود. امام دستور دادند «دانشگاه تعطیل شود» و باز فرمودند، دانشگاه بازگشایى شد. هر یک از اینها، در زمان خود، تکلیف بود و اگر کسى خلاف آنها را انجام مىداد، در واقع، خلاف تکلیف انجام داده بود. در چنین شرایطى، چه کسى باید تکلیف را به مردم بگوید؟
تکلیف خاص هر لحظه و تمثیل آن به وظیفهٔ کارگر در خط تولید
سوم اینکه، روحانیان محترمِ ساکن شهرستانها وظیفه دارند که مردم را نسبت به وظایف روز و تکالیف لحظه، آشنا کنند. هر لحظه تکلیفى دارد که اگر آن تکلیف انجام نشد، فرصتْ فوت مىشود. لحظهى بعد هم تکلیف خاصّ خودش را دارد. بنده، زمانى - در سالهاى پیش از انقلاب - براى جوانانى که با آنها صحبت مىکردم، به مناسبت وظایف آن روز، مثالى زدم که امروز هم صادق است. به آنها گفتم: «مثالِ از دست ندادن لحظهها در انجام وظایف، دقیقاً مانند استفادهى لحظهاى از وقت، در ایجاد یک شىءِ تولیدى است.» در خطوط تولید، از مرحلهى اوّلِ تولید تا زمانىکه تولید به مرحلهى نهایى برسد، هرکس وظیفهاى دارد که کوتاهى در آن، موجب ناقص ماندن شىءِ تولیدى خواهد شد. مثلاً ابزارهایى که قرار است تولید شوند، روى تسمهى در حال گردش، از جلو کارگران متعدّدى مىگذرند. هر کارگر، متناسب با تخصّصش، وظیفهاى در قبال آن دارد: یکى به آن چکّش مىزند، یکى فلان پیچِ آن را مىچرخاند، یکى دانهى مهرهاى بر فلان قسمت آن مىگذارد و یکى هم …