البتّه این نکته را فقط اینجا عرض کنم که کینهی شیطانها و شیطانصفتها را مردم باید از دل خودشان هیچوقت بیرون نکنند. نگویید «گذشت، تمام شد، دیگر چه لزومى دارد به یادمان بیاوریم»؛ نه، دین ما این است: هَلِ الدّینُ اِلَّا الحُبُّ وَ البُغض؟[3] دین عبارت است از محبّت و کینه؛ محبّت به خوبان، محبّت به خوبیها، محبّت به مظلومان، محبّت به انسانهایى که مورد جفاى شیطانها قرار گرفتهاند، این یک طرف؛ یک طرف [هم] بغض و کینهی نسبت به شیطانها، نسبت به موجودات پلید، نسبت به پلیدیها، نسبت به کسانى که انسان و انسانیّت و خدا برایشان حرف مفت است؛ کینه و بغض هم جزو دین است. تولّىٰ و تبرّىٰ جزو فروع دین -و به قول بعضى از علما جزو اصول دین-[4] است. فراموش نکنید زشتصورتىِ دشمنهاى خدا و خلق را. اگر فراموش کردید، همان دشمن، چهرهی خودش را عوض خواهد کرد، نزدیک میشود؛ و دشمن که نزدیک شد، براى ضربهزدن نزدیک میشود؛ دشمن که براى نوازش نزدیک نمیشود. اینکه شما میبینید دشمنان ما -چه دشمنان شناختهشده مثل مستکبرین عالم و قلدرهاى روزگار که اینها با اسلام و مسلمین دشمنند امّا شناختهشدهاند، و چه دشمنهاى شناختهنشده که خطرشان بیشتر است- گاهى اوقات چهرهی خوب نشان میدهند، با صورت فریبنده مثل مار خوشخطوخال بهطرف انسان میآیند، نزدیک میآیند، اظهار محبّت میکنند، دست دراز میکنند که بیایید با هم دست بدهیم، بدانید این یک حمله و تهاجم خصمانه است؛ حواستان جمع باشد.کینهی دشمن -نه دشمنِ براى یک شاهى صنّارِ دنیا، که اینها دشمنى نیست؛ نه دشمن براى اختلاف سلیقه و اختلاف نظر، که اینها خیالات است؛ نه دشمن براى امور دنیوى و مادّى، که ممنوع و مطرود است؛ دشمن یعنى آن شیطان و شیطانصفتى که با خوبیها، با فضیلتها، با بندگان صالح، با صلاح و با خداى صلاحآفرین مخالف است و دشمن است؛ این آن دشمن اصلى است؛ دشمن یعنى این- از دلتان نباید خارج بشود. اگر احساس کردید که نسبت به این دشمن، در دلتان بغض و کینه کم شد، این یک علامت خطرِ شخصى است براى شما؛ باید احساس کنید که درجهی ایمان مثل اینکه دارد تنزّل میکند، عیناً [مثل] محبّت بندگان خدا که باید روزبهروز در دل قویتر و ریشهدارتر بشود. اگر به شیطان کینه نورزید و دشمنى نورزید، او میآید راه شما را به طرف خدا سد خواهد کرد؛ این چیزى است که دیگر قابل جبران نیست. خب، بنابراین نسبت به تحلیل حادثه و اصل حادثه و آن سیهرویهایى که این حادثه را راه انداختند و بغضى که آحاد مردم از کوچک و بزرگ باید نسبت به آنها داشته باشند و این بغض را نسبت به دشمنان خدا به یکدیگر توصیه کنند، این یک مسئله است که دربارهی آن صحبت هم زیاد شده.تولی و تبری
نامهای دیگر: تبری، تولی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دوستی با اولیای الهی و بیزاری از دشمنان دین و سردمداران فساد.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۰۶/۰۸
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۹۱۳۶۸۱۳۸۹
فقط سال ۱۳۸۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
نکتهى چهارم این است که مساجد را ــ که آقایان از روحانیّت مبارز هم اینجا هستید ــ در این دهه فعّال کنید. هر سال البتّه مراسمى هست امّا تأمینکنندهى آن مقصودى که در ذهن خود آقایان بوده و ما هم حالا به همان نظر داریم نبوده یا کمتر بوده. بعضى از مجالس خوب بوده، بعضى هم خوب نبوده. مساجد عمدهى شهرها در تهران و بقیّهى شهرستانها فعّال بشوند. سخنرانى و دعوت از مسئولین و مانند اینها را کنار بگذارید. یک سخنرانى کوتاهى، ــ ده دقیقه، بیست دقیقه ــ که یکى بیاید صحبت بکند، آن بحث دیگری است. مردم را در این مراسم با هیجانهاى عاطفى صحیح، تر و تازه کنید، زنده کنید. یک سال، دوران تفکّر و اندیشیدن و درس خواندن و درس گرفتن است؛ در این مراسم بایستى انرژى آن یک سال درس خواندن تأمین بشود؛ آن دیگر با درس خواندن نمیشود، با احساسات میشود. من مکرّر گفتهام، احساسات کارى را میکند با انسانها که ...... در عواطف هم از همه قوىتر عواطف مربوط به عاشورا و امام حسین (علیه السّلام) است؛ لذاست که آن بیشتر از همه این را تضمین میکند. مذهب تولّا و تبرّا است؛ یعنى عشق و نفرت، پیوند دوستى و گسستن از دشمنان. این عواطف موجب میشود که انسان بتواند در دورهى سال حرف بزند، صحبت بکند، مستمع پیدا کند، اصلاً شما اینجا عواطف را کارى بکنید که بتوانند تا آخر سال مستمعِ گویندگانِ انقلابى بشوند؛ وَالّا اصلاً اگر آن شوق و علاقه و عاطفه نبود، [او] گوش نمیکند به حرف شما و اهمّیّت نمیدهد. این هم این نکته که میخواستم عرض بکنم.﴿يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا﴾[12] ای کسانی که ایمان آوردهاید، ﴿لا تَتَّخِذُوا اليَهودَ وَ النَّصارىٰ اَولِيآءَ﴾ یهود و نصارا را، یهودیان و مسیحیان را اولیای خود مگیرید. اولیا جمع ولی است، ولی از ولایت است؛ ولایت یعنی پیوستگی، ولی یعنی پیوسته و پیوند زده. یهود و نصارا را پیوندخوردگان و پیوستگان با خود مگیرید، انتخاب مکنید. ﴿بَعضُهُم اَوليآءُ بَعضٍ﴾ آنها بعضی اولیا و همجبهگان و پیوستگان بعضی دیگرند. نگاه نکنید که بلوکهایشان از همدیگر جداست؛ در معنا، برای ضدیتِ با اصالتهای شما، همه یک جبههاند. ﴿بَعضُهُم اَوليآءُ بَعضٍ﴾ بعضی همجبهۀ بعضی دیگرند. ﴿وَ مَن يَتَوَلَّهُم مِنكُم﴾ هرکس تولّی کند با آنان ـ تولّی یعنی ولایت را پذیرفتن، از باب تفعّل ـ هرکسی که قدم در وادی ولایت آنها بگذارد و پیوند بزند خودش را با آنها، مرتبط کند خودش را با آنها، رابطه برقرار کند، ﴿فَاِنَّهُ مِنهُم﴾ بیگمان او خود از آنان است. ﴿اِنَّ اللهَ لا يَهدِي القَومَ الظّالِمينَ﴾ و خدا مردمان ستمگر را هدایت نخواهد کرد.شاهدها (۱ پاراگراف)
لزوم تبعیت تولی و تبری در عرصهٔ سیاست از مبانی اسلامی
امام دعوای شخصی ندارد؛ اما در دائرهی مکتب، با قاطعیت کامل، جاذبه و دافعهی خود را اعمال میکند. این یک شاخص عمده از زندگی امام و مکتب امام است. تولّی و تبرّی در عرصهی سیاست هم باید تابع تفکر و فکر و مبانی اسلامی و مذهبی باشد؛ اینجا هم باید انسان ملاک و معیار را این قرار بدهد؛ ببیند خدای متعال از او چه میخواهد.