چندتا روایت هم هست که تقیّه را از یک بُعد دیگری نگاه میکند، از یک دیدگاه دیگری نگاه میکند؛ طبق این روایات، تقیّه یعنی نعل واژگونه زدن؛ نعل واژگونه زدن که هم معنی استتار در آن هست، هم معنی عمل در آن هست، منتها از یک دیدگاه دیگری. از یک بعد دیگری که نگاه کنیم، مسئله اینطوری میشود. در قدیم، گاهی اوقات یک عده لشکر و یک عده سپاه حرکت میکردند و از یک راهی میخواستند عبور کنند که دشمن نفهمد؛ مثلاً فرض کنید که دشمن در نقطۀ مشرق دارد فعالیت و آرایش جنگی میکند، اینها اگر از روبهرو میخواستند حمله کنند، دشمن میفهمید؛ میخواستند راه را کج کنند و بروند از پشت به دشمن مثلاً حمله کنند، اگر چنانچه اینها با اسبها راه میافتادند میرفتند، خب دشمن هم که شب نخوابیده که صبح یا نصفهشب به او شبیخون بزنند، پس کسانی دارد، مراقبینی دارد، نگاه میکنند، میبینند مثلاً رد یک عده اسبسوار را، بعد میبینند اینها کجا رفتهاند، کدام طرف رفتهاند، از کجا آمدهاند به کجا رفتهاند، جهت حرکت اینها را میفهمیدند، تعقیب میکردند و میرفتند میدیدند مثلاً رسیده به پشت جبهه و خودشان را خوب مراقبت میکردند. پس برای اینکه دشمن را غافلگیر کنند، یک ابتکار جالبی داشتند ـ قدیم این کارها را میکردند و تا این اواخر هم مرسوم بود ـ در شبیخونها و در لشکرکشیهای پنهانی، این کار انجام میگرفت، نعل اسبها را چَپِه میزدند! نعل اسب را اگر چنانچه برعکس بزنند، یعنی دوشاخش بهطرف عقب باشد، پیداست که این کاروان ازطرف مقابل رفته، اگر این دوشاخ بهطرف جلو باشد، پیداست که کاروان ازطرف دیگر رفته. اینها نعل اسب را چپه میزدند، ازطرف شمال مثلاً میرفتند، دشمن خیال میکرد ازطرف جنوب رفتهاند؛ این را میگویند نعل واژگونه زدن.توطئهٔ دشمن
نامهای دیگر: توطئه، توطئه علیه اسلام، توطئه علیه انتخابات، توطئه علیه انقلاب، توطئه علیه نهضت، توطئهٔ بیگانگان، توطئهٔ دشمنان، توطئههای داخلی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نقشهها و تحرکات پنهان دشمنان داخلی و خارجی علیه اسلام، انقلاب و ملت.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در مسجد اعظم قم بهمناسبت دومین سالگرد شهادت آیتالله سیدمصطفی خمینی— ۱۳۵۸/۰۷/۳۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴۱۳۵۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۸۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
مرعوب کردن، تحلیل غلط، وابسته کردن و تشویق به بیخیالی
دشمن، بعضی کسان را مرعوب میکند؛ به بعضی افراد تحلیل غلط از وضع کشور میدهد؛ بعضی افراد را وابسته به خود میکند - که اینها علاجی ندارند جز اینکه کار دشمن را بکنند و حرف او را بزنند - بعضی کسان را تشویق میکند که به طبل بیخیالی بزنند و پىِ شهوات و کیف کردن بروند؛ بخصوص در جاهایی که امید بیشتری به آنهاست. دنبال آرمانها نرفتن، اراده اصلاح را در دل از بین بردن و بینظمی کردن، از کارهای دشمن است.