نقطهی مقابلش هم این است: مدّاحِ این و آن نباش! همین طور مدام تعریفهای زیادی، بیش از حد؛ این هم مَنهی[2] است در این روایت. مدح زیادی هم همین جور است، حالا یک وقت انسان منصفانه در مقامی که لازم است تمجیدی از کسی میکند امّا اینکه همین طور مدام مدح یکی را بکند یا مدح همه را بکند یا مبالغهآمیز دربارهی کسی حرف بزند و مدح بکند، ممنوع است؛ بخصوص مدح صاحبان قدرت و ثروت که عیب آن و زشتی آن خیلی بیشتر هم هست.تملق
نامهای دیگر: تملقگویی، ستایش، ستایش افراد، ستایش بیجا، ستایش مبالغهآمیز، ستایشگویی، مدح و ثنا، مدحگویی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
چاپلوسی در برابر صاحبان قدرت و افراد و پیامدهای آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم در روز پانزدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۱۰ ه.ق— ۱۳۶۹/۰۱/۲۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۳۹۱۱۳۶۹۱۳۹۱
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
تملق رجال نزد معاویه، فرهنگ حاکم بر دستگاه خلافت
… خورده به پیشانىات؟ گفت: نه، من نفهمیدم. دست زد، گفت: عجب! خون! بعد قسم خورد به جان معاویه یا به مقدّسات، که من تا وقتى تو نگفتى، شیرینىِ کلام تو نگذاشت که بفهمم! معاویه گفت: عجب! بعد پرسید سهم تو، عطیّهی تو در بیتالمال چقدر است؟ گفت: مثلاً فلان قدر؛ گفت: عجب، به تو ظلم کردند؛ این را باید سه برابر کنند. این فرهنگ حاکم بر دستگاه حکومت است!عادت دادن مردم به سخن نگفتن برخلاف میل خلیفه
… اشخاص را، رؤسا را، وجوه[4] را، رجال را به اینکه از عقاید خودشان و ایمان خودشان دست بکشند و در راه مقابلهى با حق حتّى تجهیز بشوند، خیلىها ننوشتند. البتّه چرا، باز هم در تاریخ ثبت است؛ همینهایى که الان ما میدانیم، همینها را هم باز یک عدّهاى نوشتهاند. مردمانى که در آن دستگاهها پرورش پیدا میکردند، عادت داده میشدند به اینکه هیچ چیزى را بر خلاف میل و هواى خلیفه بر زبان نیاورند. خب این چه جامعهاى است؟ این چه جور انسانى است؟ این چه جور ارادهى الهى و اسلامى در انسانها است که بخواهند مفاسد را اصلاح کنند و از بین ببرند و جامعه را جامعهى الهى درست کنند؟ چنین چیزى ممکن است؟