برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیوانمود کردن به اسلام و دینداری برای رسیدن به هدفی دیگر.
امام خمینی
حربهٔ نهضت آزادی برای منحرفکردن جوانان
… ملت عزیز ما اکنون در زیر چنگال امریکا و مستشاران او دست و پا میزدند و اسلام عزیز چنان سیلی از این ستمکاران میخورد که قرنها سر بلند نمیکرد، و به حسب امور بسیار دیگر، نهضت به اصطلاح آزادی صلاحیت برای هیچ امری از امور دولتی یا قانونگذاری یا قضایی را ندارند؛ و ضرر آنها، به اعتبار آنکه متظاهر به اسلام هستند و با این حربه جوانان عزیز ما را منحرف خواهند کرد و نیز با دخالت بیمورد در تفسیر قرآن کریم و احادیث شریفه و تاویلهای جاهلانه موجب فساد عظیم ممکن است بشوند، از ضرر گروهکهای دیگر، حتی منافقین این فرزندان عزیز مهندس بازرگان، بیشتر و بالاتر است.
دم زدن صدام از اسلام پس از درماندگی و خطر حملهٔ دوباره
… او را بیرون نمیکرد. و امروز هم اگر دستش را به صلح امریکایی دراز کند، صدام و امثال صدام کنار میروند، لکن مستشارهای امریکایی وارد معرکه میشوند. ما نمیتوانیم صلحی را بپذیریم که طرح امریکایی دارد و صدام نمیتواند بپذیرد آن چیزهایی را که ما میخواهیم. کسی که ابتداءً برای اینکه سردار قادسیه باشد تصریح کرد که من به کشوری که مجوس هستند دارم حمله میکنم، و کشور ایران را مجوسی خواند و حمله خودش را حمله سردار قادسیه خواند، و هیچ اعتقاد به اسلام و اخلاقیات اسلام نداشت، امروز هم در رادیو و هم در صحبتهای او دم از اسلام میزند. حالا که بیچاره شده است از اسلام دم میزند، و اگر مهلت داده بشود به این خبیث، آن روزی که مهلت پیدا بکند و تجهیز قوا بکند بدتر از اول به سرزمین شما حمله میکند. باید امروز که بحمد الله قدرت در دست شما ارتشیها و سپاهیها و بسیجیها و عشایر هست، این قدرت را حفظ کنید و این وحدت را حفظ کنید و به پیش بروید که خدا با شماست. و امیدوارم که با زحمت و تلاش پیگیر شما تمام این توطئهها از بین برود، و ایران استقلال خودش را حفظ …
قرآن و نهجالبلاغه وسیلهای برای مقصودی دیگر
من نجف که بودم، یک نفر از همین افراد[7] آمد پیش من. قبل از این بود که آن منافقین پیدا بشوند. پیش من، شاید بیست روز- بعضیها میگفتند 24 روز- مدتی بود پیش من. هر روز [می] آمد آنجا، و روزی شاید دو ساعت آمد صحبت کرد از نهج البلاغه، از قرآن. همه حرفهایش را زد. من یک قدری به نظرم آمد که این وسیله است. نهج البلاغه و قرآن وسیله برای مطلب دیگری است. و شاید، باید یادم بیاورم آن مطلبی که مرحوم آسید عبد المجید همدانی به آن یهودی گفته بود. میگویند یک یهودی در همدان مسلمان شده بود. بعد خیلی به آداب اسلام پایبند شده بود؛ خیلی زیاد! این موجب سوء ظن مرحوم آسید عبد المجید که یکی از علمای همدان بود شده بود که این …
امام شهید سید علی خامنهای
نقد رفتاری که افراد را به تظاهر مذهبی بدون ایمان وادارد
… دنیوی؛ اما با مردم بودم. در پادگان هم همینطور است؛ در محیط نیروی انتظامی هم همینطور است؛ در پاسگاه هم همینطور است؛ هرجا که ما میان مردم هستیم. یکجا مردم ما بازاریاند، یکجا مردم ما دانشگاهیاند، یکجا هم نظامیاند؛ سپاه و ارتش و نیروی انتظامی؛ فرقی نمیکند. اگر ما با مردم باشیم، افراد به تظاهر وادار نمیشوند. ما که عقیدتی، سیاسی هستیم، بد است که در فلان نیروی مسلح طوری رفتار کنیم که آن آدم زرنگِ رِند به مذهب تظاهر کند، اما باطنش خبری نباشد؛ جلوی ما تسبیح به دست بگیرد و صلوات بفرستد، اما باطن قلبش چیزی نداشته باشد؛ یا دوره و کلاسی را که ما اجبار کردهایم، بگذراند، اما فقط الفاظ را یاد گرفته باشد؛ ایمان و اعتقادی پیدا نکرده باشد. این خوب نیست، این بُرد نیست. بُرد این است که ما بتوانیم دل او را تسخیر و جذب کنیم، نه برای خودمان؛ او را دلدادهی حق و دلدادهی معنا کنیم؛ و …
آیهخوانی خوارج در نماز و پای منبر برای تعریض به امیرالمؤمنین (ع)
نکتۀ مهم اینجاست؛ یعنی این گروهکی که اجزای آن، تا حرفی میگفتی، یک آیۀ قرآن برایت میخواندند؛ میآمدند در نماز جماعت امیرالمؤمنین، وسط نماز آیهای را میخواندند که تعریض[44] به امیرالمؤمنین داشته باشد؛ پای منبر امیرالمؤمنین بلند میشدند آیهای میخواندند که تعریض داشته باشد؛ شعارشان «لا حُکمَ اِلّا لِلّهِ»[45] بود، یعنی حکومت شما را قبول نداریم ما، ما اهل حکومت الله هستیم، حکومت تو را قبول نداریم؛ یعنی این آدمهایی که ظواهر کارشان اینطوری بود، سازماندهیشان، تشکّل سیاسیشان، با هدایت و رایزنی بزرگانِ دستگاه قاسطین، بزرگان شام انجام گرفت؛ یعنی عمروعاص[46] و معاویه و اینها با آنها ارتباط داشتند. و اشعثبنقیس[47]، آنطوریکه قراین زیادی بر آن دلالت …
تظاهر معاویه به دین برای حفظ عواطف مسلمانان تحت حکومتش
… امیرالمؤمنین هم میزند، وقتیکه از فضائل علی میگویند، اشک تمساح[9] هم میریزد. چقدر شنیدید شما که معاویه نشسته بود، عبداللهبنعباس هم نشسته بود، دیگران هم نشسته بودند، بعد گفت که مثلاً ای فلانبنفلان از فضیلت علی چه بلدی؟ گفت در امانم؟ گفت بله، در امانی. بعد بنا کرد گفتن، او هم بنا کرد هایهای گریه کردن.[10] آنجا که لازم است دم از محبت علی هم میزند، آنجا که لازم است خود را بندۀ خاص خدا هم معرفی میکند، آنجا که مجبور است بهخاطر حکومت کردنِ بر مشتی مسلمان، عواطف آنها را حفظ بکند، احساسات آنها را جریحهدار نکند، دم از محبوب مردم، یعنی قرآن و اسلام میزند.