رفتن به محتوای اصلی

تسخیر لانهٔ جاسوسیرویداد

نام‌های دیگر: تسخیر سفارت آمریکا

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

تصرف سفارت آمریکا در تهران به دست دانشجویان پیرو خط امام در ۱۳ آبان ۱۳۵۸.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم در مقابل لانه جاسوسی— ۱۳۵۸/۰۹/۰۹

سیر زمانی

از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۸۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

معنای آن تسخیر این بود که رژیم آمریکا بداند نسبت به این انقلاب نمیشود شوخی کرد و این انقلاب و این ملّت و کشور، از انقلابها و ملتها و کشورهایی نیست که دست روی دست بگذارد، ساکت بنشیند و تحمّل کند تا آن طرف دنیا علیهش خواب پریشان ببینند و توطئه درست کنند.

تصرف سفارت از سوی دانشجویان پیرو خط امام به‌عنوان مجازات آمریکا

… عظیمی تشکیل شد و مردم در آن‌جا نسبت به این کار امریکاییها اعلام خشم کردند. امریکاییها از همان روزهای اوّل، شروع به توطئه و بدی کردند؛ دشمنان جمهوری اسلامی را دیدند و آنها را به کارهایی وادار کردند؛ مقدمات کودتایی را فراهم آوردند؛ یعنی از گذشته درس نگرفتند! نتیجه قهرىِ این کارها هم این بود که دانشجویان مسلمان پیرو خطّ امام ریختند سفارت را تصرّف کردند و اعضای سفارت را گروگان گرفتند. این حرکت، در واقع مجازاتی نسبت به امریکاییها بود.

تسخیر سفارت حرکتی متقابل از خشم انقلابی ملت

… با من مطرح کرد، مسأله سفارت بود که شما اعضای سفارت ما را به گروگان گرفتید! در حالی که تاریخ از آن‌جا شروع نمیشود؛ قبل از این قضیه است. اگر قضایای قبل را بگوییم، میگویند اینها متعلّق به گذشته است! اگر متعلّق به گذشته است، قضیه سفارت مگر متعلّق به گذشته نیست؟ آن را همیشه به عنوان حرکتی مطرح میکنند که چرا شما به ما حمله کردید؛ در حالی که در واقع این یک حرکت متقابل ناشی از خشم انقلابی ملت ایران بود. مردم ایران نجابت کردند که آنها را به قتل نرساندند؛ والّا اگر جوانان ما میخواستند بیمراعاتی کنند و بیتقوایی به‌خرج دهند، همان‌جا نابودشان میکردند؛ اما این کار را نکردند، جان آنها را حفظ نمودند و بعد از مدّتی هم به دستور امام که به مجلس محوّل کردند، آزاد شدند و …

شناخت سفارت آمریکا به‌عنوان کانون توطئه و تسخیر آن به دست جوانان

… شد تا اینکه در سال ۱۳۵۷، در سیزدهم آبان، یک عدّه جوان دانش‌آموز به ‌مناسبت روز دستگیرى و تبعید امام، آن تظاهرات پُرشور را به راه انداختند و عدّه‌اى از آنها ــ ده‌ها نفر ــ به شهادت رسیدند؛ [یعنی] باز قضیّه‌ روى دوش جوانها پیش رفت و شدّت ‌و کیفیّت پیدا کرد. باز در سال بعد از آن یعنى در آبان ۱۳۵۸ ــ سال اوّل پیروزى انقلاب ــ مجدّداً جوانها بودند که نکته‌ى اساسى حضور آمریکایى‌ها در محلّى که به نام سفارت معرّفى شده بود امّا در حقیقت کانون توطئه و سازمان‌دهى ضدّ انقلاب در تهران محسوب میشد بدرستى شناختند، به آن حمله کردند، آنجا را تسخیر کردند. ‌از اوّل تا آخر قضیّه ــ که از شروع قضیّه‌‌ى سیزدهم آبان تا کامل شدن آن به ‌صورت یک مسئله‌ى چند‌جانبه در حدود پانزده سال طول کشید ــ و در تمام مراحل، جوانها در کار بودند و دست‌اندرکار بودند. این، تاریخِ مسئله.

ضربهٔ محکم حادثهٔ سیزدهم آبان ۵۸ به نقشهٔ آمریکا

… در این کشور به ‌عنوان انقلاب بیایند سرِ کار که اسماً انقلابى باشند امّا باطناً همان ارتباطات را، همان روابط حسنه را، و بتدریج همان سلطه‌پذیرى را داشته باشند؛ اوّلِ کار، همین هم شد و داشت بیشتر میشد. اگر حضور قوى و تعیین‌کننده‌ى امام نمیبود، همان‌جور هم میشد. البتّه حادثه‌ى سیزدهم آبان ۵۸ هم ضربه‌ی محکمى زد، امام هم مثل کوه، استوار ایستادند؛ [لذا] آنچه آنها فکر میکردند، بعکس شد؛ یعنى نه‌فقط انقلاب به رنگ آمریکایى درنیامد، [بلکه] روح استقلال‌طلبى و جدایى از نفوذ روزافزون آمریکا در مردم تقویت شد. این موجب شد که رژیم آمریکا به‌ طور دائم علیه ملّت ایران توطئه کند؛ به ‌طور دائم.