تشکیل مجمعى از صاحبنظران براى «اقامهى نماز» یکى از شایستهترین و ضرورىترین کارهایى است که باید در جمهورى اسلامى صورت میگرفت؛ زیرا برپاداشتن نماز، نخستین ثمره و نشانهى حکومت صالحان است؛ و در رتبهى بعد از آن است که نوبت به «زکات» به مثابهى تنظیم مالى جامعه و ریشهکن کردن فقر، و نیز امر به معروف و نهى از منکر یعنى سوق دادن به نیکىها و باز داشتن از بدىها میرسد؛ «اَّلَّذینَ اِن مَکـَّنّهُم فِی الاَرضِ اَقامُوا الصَّلوةَ وَءاتَوُا الزَّکـوةَ وَ اَمَروا بِالمَعروفِ وَنَهَوا عَنِ المُنکَر ...».[2] اقامهى نماز فقط این نیست که صالحان، خود نماز بگزارند؛ این چیزى نیست که بر تشکیل حکومت الهى متوقّف باشد؛ بلکه باید این ستون دین در جامعه به پا داشته شود و همهکس با رازها و اشارههاى آن آشنا و از برکات آن برخوردار گردند؛ درخشش معنویّت و صفاى ذکر الهى، همهى آفاق جامعه را روشن و مصفّا کند و تنها و جانها با هم به نماز بشتابند و در پناه آن، طمأنینه و استحکام یابند.ترویج نماز
نامهای دیگر: اقامهٔ نماز
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
کوشش برای گسترش اقامهٔ نماز و نقش پدر و مادر، معلمان و روحانیان در دعوت نسل نو به آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به اوّلین اجلاس سالانهى اقامهى نماز— ۱۳۷۰/۰۷/۱۶
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۴۱۳۷۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۸۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
و ترویج نماز، هر حرکت و تلاشی است که در راه همگانی کردن آن، و تبیین اهمیت آن، و آسان کردن دسترسی به آن، بتوان صورت داد.چندجور میشود احتمال داد، ممکن است همۀ این احتمالات هم درست باشد. یکی اینکه بگوییم اقامۀ نماز، بهپا داشتن نماز، یعنی نماز را بهصورت کامل، بهصورت همهجانبه، بهصورت تمام بهجا آوردن، ﴿يُقيمونَ الصَّلاَ﴾. و اقامه در زبان عرب، در اصطلاحات عربی، اتفاقاً به همین معانی هم هست. یعنی کار را بهصورت کامل انجام دادن، ﴿فَاَقِم وَجهَكَ لِلدّينِ حَنيفاً﴾[19] همۀ صورت را، همۀ وجود را بهسوی دین برگردان، بهصورت کامل. یک احتمال این. و واقعش هم همین است که اگر کسی نماز را اقامۀ بهاینمعنا بکند، یعنی بهصورت کامل انجام بدهد، با ارکان صحیح، با توجه به آموزشها و الهامهای نماز، (که من در آن مسجد[20] طی چند هفته دربارۀ نماز یک بحثهای نسبتا ًمبسوطی انجام دادم.) اگر کسی اینجور نماز بخواند، جداً فلاح و رستگاری در انتظار اوست.شاهدها (۶ پاراگراف)
حرکتی شایستهٔ نام جهاد و لزوم تعهد همهٔ قشرها و بهویژه مسئولان حکومتی به آن
همه باید در این حرکت بزرگ که شایسته است جهاد نامیده شود، خود را ملتزم و متعهد بدانند. علمای دین، روشنفکران، هنرمندان، جوانان، پدران و مادران و همسران، دارندگان منبرها و رسانهها، نویسندگان، و بیش از همه مسئولان بخشهای حکومتی مانند: وزارتهای آموزش و پرورش، علوم و فن آوری، ارشاد، صدا و سیما، سازمانهای تبلیغاتی، مراکز تولید سینمایی، پژوهشگاهها، مدیرانی که نیروی انسانی کلانی در قبضهی امر و نهی آنهایند، مانند: نیروهای مسلّح، وزارتخانهها، کارگاهها، دانشگاهها و مدارس، وسائل حمل و نقل و غیره و غیره.پرهیز از سهلانگاری و بهرهگیری از برترین شیوهها و ابزارهای هنری
این کار با سهل انگاری و کم همّتی به سرانجام خود نمیرسد. از برترین شیوهها و فنیترین و هنریترین ابزارها باید بهره گرفته شود.مناقب نماز، انگیزهای ژرف برای حرکتی جدیتر از گذشته
این تنها برگی از کتاب مناقب نماز است، و همین برای به راه انداختن حرکتی جدّیتر از گذشته، میتواند انگیزهیی ژرف و کارآمد پدید آورد.سهم و نقش ویژهٔ هر قشر در این حرکت همگانی
اینان هر یک به گونهیی میتوانند و میباید در این حرکت همگانی سهیم گردند و نقش ویژهی خود را بگزارند.فراهم ساختن فضای اقامهٔ نماز در بوستانها و گردشگاهها و نمایشگاهها
هجرت هفتگی روحانیون مستقر در مراکز نظامی و غیره، به روستاهای همسایهی این مراکز از توصیههای پیشین من است که بر آن تاکید میورزم. همچنین فراهم ساختن فضای مادی و معنوی برای اقامهی نماز در بوستانها و گردشگاهها و نمایشگاهها و امثال آن.محیط عمومی ذکر و نماز در کشور و لزوم تلاش عالمانهتر از گذشته
خدا را سپاس که محیط عمومی کشور، محیط ذکر و نماز و معنویت است، و خدا را سپاس که خیل عظیمی از مردم ما بویژه جوانان با نماز و نیاز، پیوندی روحی و عاطفی و عقلانی دارند. لیکن این همه باید گامهای نهایی شمرده نشود و بیش از گذشته تلاش عالمانه و مدبرانه و نازکاندیشانه در این رویکرد به کار رود.