پیشرفت قاریان جوان در تجوید و ادای حروف ویژهٔ عربی
… اینکه جوان بود، یاد نمیگرفت یا به زحمت [یاد میگرفت]؛ مگر کسانى که استعداد داشتند. چون محیط، محیط تلاوت قرآن نبود؛ این صوت به گوشها اُنس نداشت. باید کسى در آن جلسات مدّتها میماند تا یواشیواش مأنوس میشد به این سبک خواندن تا میتوانست درست اداء کند. امروز چه؟ امروز انسان میبیند که این نوجوانى که شما مىبینید اینجور به این خوبى تلاوت میکند، یعنى لحن را جورى اداء میکند، این حروف مخصوص زبان عرب را ــ این «ص» را، این «ض» را، این «ظ» را، این «ط» را؛ اینها که مال زبان فارسى نیست ــ جورى اداء میکند که گویا این عرب متولّد شده. این خیلى چیز مهمّى است؛ این، قرّاء عربى را که مىآیند اینجا، متعجّب میکند. به من مکرّر گفتهاند؛ میگویند ما تعجّب میکنیم چطور اینها اینجور اداء میکنند حروفى را که بیگانهى از آن هستند. این براى چیست؟ این براى این است که محیط، محیط تلاوت قرآن شده. ببینید این …
لزوم صحیحخوانی و رفع خطاهای قاریان در ادغام و اخفاء
ثانیاً صحیح خواندن را جدّى بگیرید؛ باید صحیح بخوانید. من میبینم بعضى از قرّاء خوب ما وقتى میخوانند، هنوز در گوشه و کنار خواندنهایشان ــ بر روى مبانى عربىخوانى و تجوید ــ یک بخشهاى ناصحیح هست! نباید باشد دیگر؛ یک ذرّه مَدّ زیادى، یک ذرّه جایى که میخواهید ادغام بکنید، بىتوجّه در اوّل ادغام، میل به اخفاء ــ اینهایى که گاهی اوقات به گوش ما میخورد ــ معلوم است که اینجا را میخواهید ادغام بکنید، امّا شروع ادغام مثل شروع اخفاء است؛ خب [این] خراب میکند …