ربودن امام در شب سیزدهم آبان از خشم ناکامی ترفند کاپیتولاسیون
در شب چنین روزى، دستهاى آلوده و خشن جبههى استکبار، امام جبههى حق و عدل را دزدانه از خانهى محقّرش ــ که در آن، همهى کاخنشینان مغرور را به مبارزه دعوت میکرد و سپیدهى طلعت حق را به چشم مستضعفان شبنشین میکشید ــ ربودند و خشم بىثمر خود را از باطل شدن ترفند کاپیتولاسیون،[2] نابخردانه فرونشاندند.[3]
تبدیل تبعید امام به ابزار مکر الهی و زمینهٔ سقوط رژیم شاه و زوال استکبار
نه سردمداران رژیم آمریکا و نه دستنشاندههاى حقیرشان در ایران در سال ۴۳ که امامِ ما را تنها و غریبانه از قم به تهران و از آنجا به تبعیدگاه بردند، گمان نداشتند که بزودى خود، گروگان عملکرد جبّارانهى خویش خواهند شد و نمیفهمیدند که این توطئهى شیطانى و این یورش کینهتوزانه به قلب جبههى حق، یکسره ابزار مکر الهى علیه خود آنان خواهد شد و زمینهى سقوط قدرت جبّار شاهى و زوال امپراتورى استکبار را فراهم خواهد ساخت. تسخیر لانهى توطئه و جاسوسى که با الهام از فرمان حضرت امام خطاب به دانشجویان و دانشآموزان دربارهى گسترش اعتراضات انجام گرفت، اگرچه عکسالعملى در قبال تهاجم جبههى استکبار علیه انقلاب به شمار میرفت، لیکن در عین حال جهادى ابتدائى بود علیه استکبار و علامتى از …
ناکامی استکبار در کاستن از جایگاه امام با تبعید او
آن روز همهى توان استکبار همین بود و کرد تا مگر یوسفِ عزیزِ در قعر چاه، دگر یوسف نباشد؛ زهى خیال باطل.