اما جانب منفی قضیه. اگر به این مسأله نپردازند، اگر به برنامهریزىِ لازم فکر نکنند و برای نسلی که از راه میرسد، در جامعه جا باز نکنند، چه پیش میآید؟ یک لشکر بیکار و بیتوان روی دست ملت میماند. نه احساس امیدی، نه احساس شوق و شوری، نه آیندهای، نه زبانی برای ابراز غرور نسبت به میهن خود و نه اصلاً غروری. البته این کمترینش است که گفتم؛ از این بدتر هم فرضهایی وجود دارد. همه مسؤولند؛ هم برنامهریزان، هم مجریان و هم متصدّیان رسانهها. صدا و سیما هم مسؤول است؛ روزنامهها هم مسؤولند. صدا و سیما و روزنامهها نباید همواره برای جوان الگوی یک جوان اشرافىِ بیدردِ …