خیلى متشکّرم از همهى کارکنان عزیز و زحمتکش این بیمارستان؛ مخصوصاً از سرپرست محترم بیمارستان و کادرهاى پزشکى و پرستارى و کادرهاى فنّى و دیگر دستاندرکاران، که این بیمارستان را مرتّب و مجهّز نگه داشتید، و بحمداللّه آبروى این کشور است. این چند روزى هم که من در اینجا بودم، وضع بیمارستان به طور قهرى و طبیعى خودش را نشان میداد؛ و همهچیز حکایت میکند از اینکه بحمدالله زحمت کشیده میشود براى حفظ بیمارستان از لحاظ تجهیزات، از لحاظ آبرومندى وضع عمومى و از لحاظ پزشکى و از لحاظ درمان بیماران. من به خاطر خودم هم از شما بخصوص تشکّر میکنم؛ به خاطر وضع بیمارستان هم همینطور. آرزوى ما این است که بتوانیم امثال این بیمارستان را و خود این بیمارستان را چندان توسعه بدهیم که همهى مردم این کشور در هنگام نیاز بتوانند از امکاناتى نظیر این امکانات استفاده کنند؛ …
پیشرفت بیمارستان و زحمات مدیران و کادر درمان
همین جا هم بحمدالله پیشرفت کرده. در سال ۶۰ هم من مدّتى ــ چند هفتهاى ــ اینجا در همین بیمارستان بودم؛[1] من این چندساله دورادور متوجّه و مراقب وضع اینجا بودهام و میدانم که زحمات زیادى کشیده شده. خب خوشبختانه حالا ادارهى بیمارستان وجه خوبى و وضعیّت خوبى دارد و هم آقاى دکتر ملکى،[2] هم آقاى دکتر متکلّم،[3] هم پزشکان و مسئولان و پرستاران و مسئولان گوناگون زحمت میکشند.