پیشرفت اقتصادی توأم با عدالت بهعنوان اولویت اصلی برنامه
… کار آسانی نیست؛ این طبعاً محتاج یک رشد مستمرّ پیدرپی اقتصادی است در میانمدّت؛ حالا بلندمدّت نگوییم. یعنی مثلاً ما اقلّاً هفت، هشت ده سال بایستی تلاش را پیگیر کنیم، متمرکز کنیم و با شرایط لازم پیش برویم که من حالا یک نکاتی را در این زمینه عرض میکنم. لذا برای همین است که ما در برنامهی هفتم توسعه، اولویّت اصلیِ برنامه را گذاشتیم پیشرفت اقتصادی توأم با عدالت. مسئلهی عدالت هم مهم است؛ یعنی اگر چنانچه ما پیشرفت بدون عدالت داشته باشیم، در واقع پیشرفت نکردهایم؛ پیشرفت باید همراه با عدالت باشد؛ البتّه ساز و کار دارد، راه دارد؛ این جور نیست که امکانپذیر نباشد، یک چیز معضل و مبهمی باشد؛ نه، راه کار وجود دارد.
تعیین تکلیف پنج سال آیندهٔ کشور و لزوم مسئلهمحور کردن آن
… در این برنامههای توسعه یک کلّیگوییهایی میشود که هرگونه اقدامی با هر سلیقهای را میشود در آن گنجاند؛ این فایدهای ندارد. برنامه بایستی راه را به طور روشن نشان بدهد، و جلوی پای دستگاههای اجرائی کشور بگذارد، جلوی پای همهی دستاندرکاران کشور باید بگذارد. به نظر ما راهش هم این است که برنامهی هفتم را مسئلهمحور کنید؛ یعنی یکی از چیزهایی که در برنامهی هفتم مهم است، مسئلهمحور کردن است.
لزوم تنظیم و اتمام برنامه در دولت و مجلس بر پایهٔ سیاستهای کلی
یکی از مسائل مهمّ کشور که به مسئولین [گفتهایم] ــ حالا شما هم از دولت، هم از مجلس اینجا حضور دارید ــ مسئلهی برنامهی هفتم توسعه است که این برنامه البتّه بایستی سال گذشته تصویب میشد و امسال منشأ برنامهی سالیانهی ۱۴۰۱ قرار میگرفت که خب سال گذشته نشد. امسال این را به یک جایی برسانید انشاءالله؛ همّت کنید تا بر اساس سیاستهای کلّی، این برنامه تنظیم بشود و در دولت و مجلس انشاءالله این مسئله به اتمام برسد.
مسئلهمحوری با سندهای علمی متکی بر آمایش سرزمین و امکانات کشور
… سرزمین مورد توجّه قرار نمیگیرد، ما آن وقت میآییم مثلاً فلان کارخانه را در یک جایی میگذاریم که نباید میگذاشتیم؛ [یا] فلان کشت را در فلان نقطهای [کشت] میکنیم که نباید آنجا این را کشت میکردیم. این [جور] است دیگر؛ [آن وقت] وضع معدن ما هم به آن شکل در میآید. بنابراین مسئلهمحور شدن که این سند، هم علمی باشد، هم با توجّه به آمایش سرزمین باشد، با توجّه به امکانات کشور باشد، یکی از راههای پُرفایده کردن برنامهی پنجساله است.