و لَا تَهِنُوا و لَا تَحْزَنُوا وَ اَنتُمُ الْاَعلَونَ إنْ کُنْتُم مُومِنینَ[1] نه سستی کنید و نه محزون باشید، اگر مومن هستید، علو رتبه دارید و از همه بالاترید. لکن مهم ایمان است. و چطور تحصیل کنیم ایمان را؟ «اسلام» شهادتین است. «ایمان» حظ قلب است. آن چیزی را که زبان بگوید و تلقین کند به قلب، و قلب قبول کند؛ باور کند. اگر باور کردید که خدای تبارک و تعالی قادر مطلق است، حیّ مطلق است، وجود مطلق است، قادر عظیم الشان است، اگر باور کردید این معنا را، دیگر نه حزنی است و نه سستی. یک جلوهای از این ایمان در شما پیدا شد و به واسطه همین جلوه ایمان این سد عظیمی که باورکردنی نبود شکست. سدی که تمام قدرتها، تمام ابرقدرتها، تمام حکومتها، پشتیبان آن بودند. تمام حکومتهای اسلامی- شاید استثنا بشود کرد یکی دو تا- تمام حکومتهای اسلامی پشتیبان بودند. تمام قدرتهای بزرگ پشتیبان بودند.ایمان
نامهای دیگر: ایمان به خدا، ایمان، عزم و جهاد
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
باور قلبی به خدا و دین، شرایط و آثار آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:سخنرانی در جمع علما و طلاب و اهالی قم (شرایط اسفبار سیاسی- اجتماعی)— ۱۳۴۱/۰۹/۱۱
سیر زمانی
از ۱۳۴۱ تا ۱۳۶۷۱۳۴۱۱۳۶۷
فقط سال ۱۳۶۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
ایمان فقط این نیست که ما اعتقاد داشته باشیم که خدایی هست و پیغمبری هست و چه، نه، ایمان یک مسئلهای بالاتر از این است. این معانی را که انسان ادراک کرده به عقلش، باید با مجاهدات به قلبش برساند که قلبش آگاه بشود، بیابد مطلب را. خیلی چیزهاست که انسان به برهان میداند که فلان قضیه فلان طور است یا فلان طور نیست. لکن چون ایمان نیامده است، تاثیر نمیکند. مثلًا نوع مردم این طور هستند که در یک شب تاریکی، اگر یک مردهای در محلی باشد پیش او میترسند بخوابند، و همه هم عقیدهشان این است که مرده هیچ اثری ندارد. هیچ کاری از او نمیآید. عقلشان میگوید که مرده است. این مرده حس و حرکت ندارد تا بتواند به من ضرر بزند. عقل این را میگوید. لکن این مطلب به قلب نرسیده. مرده شورها به قلبشان رسیده. مرده شورها به واسطه تکراری که کردهاند، عمل تکرار شده، به واسطه تکرار، آنها پیش مرده میخوابند. هیچ برایشان چیزی نیست. این فرق ما بین ادراک عقلی و ایمان است. ادراک عقلی [که] آدم میکند تاثیر در آدم ندارد. تا ایمان نباشد، مسئله عقلی را قلبش نفهمیده باشد، باورش نیامده باشد، آن مسئله عقلی تاثیرش کم است.ایمان عبارت از این است که آن مسائلی را که شما با عقلتان ادراک کردهاید قلبتان هم به آن آگاه بشود. باورش بیاید. این محتاج به یک مجاهدهای است تا به قلب شما [، برسد]. بفهمید که همه عالم محضر خداست. محضر خداست. ما الآن در محضر خدا نشستهایم. اگر قلب ما این معنا را ادراک بکند که ما الآن در محضر خدا هستیم، همین مجلس محضر خداست، این را اگر- ایمان انسان بر آن راه پیدا نیست- مومن بشود انسان به آن، قلب انسان بیابد این مطلب را، از معصیت کنار میرود. تمام معصیتها برای این است که انسان نیافته این مسائل را. برهان هم بر آن دارد. برهان عقلی هم قائم است به اینکه خدای تبارک و تعالی همه جا حاضر است. هم برهان است و هم همه انبیا گفتهاند «وَ هُوَ مَعَکُمْ ایْنَما کُنْتُمْ»[4] قرآن است، او با شماست. هر جا هستید او با شماست. ما این را از قرآن شنیدهایم. به برهان هم ثابت هست، لکن به قلب ما نرسیده است. ما مثل مرده شور نشدهایم. تا حالا در این باب، ما مثل مردم عادی هستیم که مطلب نرسیده به قلبمان، تا اگر بخواهیم یک غیبت بکنیم، یک تهمت بزنیم، یک کار زشت بکنیم ببینیم محضر خداست. محضر احترام دارد. انسان در محضر یک بزرگی که در نظر خودش بزرگ است، احترام میکند از آن محضر. اگر یک شخصی که در نظرتان بزرگ است پیش شما باشد، در محضر او کار خلاف نمیکنید، چه رسد به اینکه در محضر او به او خلاف بکنید. کار خلاف مطلقاً آدم نمیکند در محضر یک کسی که ادراک کرده است که این بزرگ است، محترم است. چه رسد به این که در محضر آن محترم به خود آن محترم خلاف احترام بکند. محضر، محضر خدای تبارک و تعالی است. عالم محضر است. تمام عالم محضر او است. معصیت مخالفت با خود اوست. با آن کسی است که در محضرش هستید. بسازید.شاهدها (۴ پاراگراف)
رسیدن نتیجهٔ برهان به قلب، دشوارتر از ادراک عقلی
عناوین مسائل الهی و مسائل عرفانی، عناوین سهلی است که هر کس گمان میکند که این عناوین را فهمیده است؛ و امور استدلالیه برهانیه هم در عین حالی که دقیق است، لیکن سهل الادراک است. بعد از قیام برهان و دنبال او رساندن حاصل این عناوین و نتیجه برهان به قلب مشکلتر است، که آن را ایمان گفته میشود به آن، و چه بسا که اصحاب برهان به این مرتبه ایمان نرسیده باشند. این یک مسئلهای است که باید با تلقینات و تکرار و ریاضات به قلب رساند. شما ملاحظه میکنید که به حسب ضرورت یک کسی که مرده است، از او به انسان ضرری وارد نمیشود، لکن الّا بعض اشخاص، دیگران، اگر چنانچه در یک قبرستانی باشند و کسی نباشد یا با یک مردهای همجوار …برتری جمعیت باایمان بر بیایمان و معجزهٔ جمعیت باایمان ایران
… باید داد خودشان را از ستمکاران بگیرند. و این یک مطلب شدنی است. و مسلمین باید با هم باشند، و مع الاسف باز بسیاری از سران مسلمین کارشکنی میکنند. مسلمین با هم باشند، اگر مسلمین با هم باشند، یک قدرتی را تشکیل میدهند که هیچ یک از این قدرتها مثل آن قدرت نیست. برای اینکه، یک میلیارد جمعیت ایماندار غیر یک میلیارد جمعیت بیایمان است، غیر صد میلیارد جمعیت بیایمان است. شما ملاحظه کردید که یک جمعیت کمی در ایران و هیچ وسائل نداشت، لکن ایمان داشت، چه معجزهای در دنیا ایجاد کرده و دنیا الآن چطور تحت تاثیر ایران واقع شده است. بنا بر این، ما باید توجه بکنیم، شمایی که دستگاه تبلیغات در دستتان است، آنهایی که میخواهند صحبت کنند برای مردم، گروههایی که در خارج میروند، باید معرفی کنند اسلام را که اسلام این است و ان شاء الله مورد قبول میشود.بیضعفی مؤمنان در قدرت و شکست؛ بیایمانی ریشهٔ ضعف
… بسیاری از آنها را به درک فرستادهاند. خوب، این صدمه میبیند، صدمه روحی میبیند، عقل هم که ندارد که حساب بکند که خوب ما در جبهه مغلوب شدهایم باید در جبهه کاری بکنیم، آنجا که نمیتواند کاری بکند، به بهبهان و- نمیدانم- مسجد سلیمان و جاهای دیگر هم تعدی میکند. اینها به واسطه ضعف روح است، و همه اینها برای این است که ایمان در کار نیست. آنهایی که ایمان دارند نه آن طرف ضعف دارند، نه این طرف ضعف دارند. نه قدرت وقتی که هست دستشان ضعف روحی پیدا میکنند و مردم را اذیت میکنند، نه وقتی مغلوب شدند ضعف پیدا میکنند و دیگران را میزنند که چرا دیگری من را زده است. این مال ضعفی است که آنها دارند، و ضعف داشتنشان دنبال این است که ایمان ندارند، خدا را نمیشناسند، توجه به مسائل الهی ندارند، توجه به مبدا و معاد ندارند. آنها مثل زندگانی حیوانی که دیگر حیوانات میکنند بدتر از آن، جرایمشان بیشتر از آنهاست. همان است که شیخ الرئیس، از آن نقل کرد مرحوم مدرس که شاخ دارد و عقل ندارد. ان شاء الله خدا این شاخدارها را عقل بدهد، و این قدرتمندان را انسان بکند، و یا اینکه قدرت آنها را …ایمان تنها دارایی ملت در برکناری محمدرضا پهلوی
کاری کردند که ملت ما به جان آمد. ملت ما توانش از بین رفت، و خدای تبارک و تعالی بر این ملت منت گذاشت و قیام کردند، نهضت کردند، انقلاب کردند و در مقابل همه قدرتهایی که پشتیبانی میکردند از محمد رضا خصوصاً آمریکا، در مقابل همه ایستاد ملت. و با اینکه چیزی در دست نداشت جز ایمان، محمد رضا را کنار زد و یک کشوری را که در تحت سلطه امریکا بود از تحت سلطه او بیرون آورد.