رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

شهیدان، جانبازان، آزادگان و خانواده‌های آنان و رسیدگی به ایشان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پیام به ملّت ایران در آغاز مسئولیّت رهبرى— ۱۳۶۸/۰۳/۱۸

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۰
۱۳۶۸۱۴۰۰

فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

من نمی‌دانم خدای عظیم؛ خدایی که همه‌ی عظمتهای عالم از وجود او ناشی می‌شود، وقتی چیزی را عظیم بخواند، آن چیز چقدر عظمت پیدا می‌کند. اجر جانبازان همین است. اینها ارزشهای الهی است. بازماندگان شهدا و کسان جانبازان و افرادی که به نحوی مصیبت مجاهدت را چشیده‌اند - که لفظ ایثارگران به آنها اطلاق می‌شود و لفظ درستی است؛ چرا که آزادگان و مفقودان و خانواده‌هایشان واقعاً ایثارگر بوده‌اند - همه از سفره‌ی بی‌نهایت فضل الهی در باب جهاد و شهادت برخوردار می‌شوند. شرطش این است که با خدای متعال حساب باز کنند. «احتساب»؛ با خدا حساب کنند. آن‌گاه اجرشان را دریافت می‌کنند. بعضی از بازماندگان شهدا، به جای یک مجاهدت، چندین مجاهدت کرده‌اند. از یک جهت، مجاهدت کردند که فرزند خوبی را پرورش دادند و این مجاهدت اجر دارد. از این جهت نیز مجاهدت کردند که مایه‌ی امید و نور دیده‌شان را در راه خدا به جبهه فرستادند. مجاهدت دیگر آن بود که نگرانیهای دوره‌ی حضور فرزندشان را که در جبهه به سر می‌برد، تحمّل کردند. شبهای عملیات، خانواده‌هایی که عزیزی در جبهه داشتند، مضطرب می‌شدند. این نیز مجاهدت است. لحظه لحظه‌ی اضطراب شما مادران پیش خدای متعال محفوظ است. خیال نکنید اینها گم می‌شود؛ در دیوان الهی محفوظ است. یک مجاهدت دیگر هم آن بود که وقتی خبر شهادت عزیز خود را شنیدند، بی‌صبری و بی‌تابی به خرج ندادند و جبهه‌ی حق را دشمن‌شاد نکردند. ملت ایران در دنیا به استقامت معروف شد. بنده در دوره‌ی مسؤولیت اجرایی، رؤسا و شخصیتهای برجسته‌ی سیاسی و انقلابیِ سراسر دنیا را می‌دیدم که وقتی در مورد ملت ایران حرف می‌زدند، از وجنات و کلماتشان روشن بود که از اعماق دل برای ملت ایران احترام قائلند. آنها این احترام را به دلیل همین مواردی که گفتیم، قائل می‌شدند. شنیده نشد که خانواده‌ی شهیدی بی‌تابی و ناشکری کند. البته گریه کردن ایرادی ندارد؛ امّا ناشکری نکردند. برای خدا دادند و این، آن چیزی است که مردان بزرگ عالم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. زمانی من به مازندران آمدم. در یکی از شهرهای مازندران، بعد از سخنرانی، وقتی می‌خواستم سوار اتومبیل شوم، دیدم خانمی به اطرافیان اصرار می‌ورزد که با من صحبت کند. گفتم که بگذارند بیاید. خانم جلو آمد و گفت: پسر من در دست بعثیها اسیر بود. همین چند روز قبل به من خبر دادند که او زیر شکنجه کشته شده است. شما که به تهران رفتید، از قول من به امام سلام برسانید و بگویید: پسر من فدای شما؛ من ناراحت نیستم.

شاهدها (۱۰ پاراگراف)

لزوم قدرشناسی ملت و الگوگیری از آنان در فداکاری

امید است خانواده‌هاى این عزیزان و جانبازان و مفقودین مشمول لطف و عنایت الهى باشند و ملّت ما قدر این ایثارگران را همواره بدانند و آنان را در فداکارى الگوى خود قرار دهند.

لزوم فراموش نکردن فداکاری فداکاران جنگ توسط ملت

در ابتداى عرایضم به مناسبت حضور جمعى از خانواده‌هاى معظّم یادگارهاى جنگ تحمیلى، باید عرض بکنم که ملّت ایران هرگز نباید فداکارى فداکاران این جنگ را فراموش کند. اگر این خونهاى بناحق‌ریخته در جنگ و این مظلومیّتها و ایثارها و شجاعتها نمیبود، امروز در دنیا از اسلام هیچ نام افتخارآمیزى وجود نداشت. استکبار با مطالعه‌ى دقیق در اوّل انقلاب به این نتیجه رسید که باید ملّت ایران را به خاطر انقلابى که به اسلام عظمت میبخشد، مورد …

مرهون بودن ایران، نظام و دنیای اسلام به فداکاری آنان

… میشد. اراده‌ى خدا در قالب عمل همین فرزندان شما، همین جوانانى که شهید شدند یا جوانانى که جانباز شدند یا آنهایى که به اسارت افتادند یا آنهایى که فداکارى کردند و بحمدالله‌ سالم ماندند تحقّق بخشیده شد؛ عمل اینها بود که اراده‌ى الهى را مجسّم کرد و تحقّق بخشید. پس امروز نه فقط کشور ایران و نظام جمهورى اسلامى و عفّت و شرف و ناموس ملّت ایران، مرهون فداکارى آن عزیزان است بلکه دنیاى اسلام، امروز مرهون این فداکارى‌ها است. اگر امروز اسلام در دنیا آن حیثیّتى را دارد که بتواند توده‌هاى مردم را و جوانهاى روشنفکر را در کشورهاى اسلامى به خود جذب کند، به برکت همین فداکارى‌ها است و اگر امروز ملّت ایران میبیند که بحمدالله‌ ایران و جمهورى اسلامى در دنیا سرافراز و محترم است و کارهاى سازندگى کشور بر روال است و ملّت ایران به سمت عزّت و سعادت روزافزون حرکت میکند، این هم به برکت همین فداکارى‌ها است. پس ملّت ایران نباید هرگز این خاطره‌ى بزرگ را فراموش کند؛ و خانواده‌هاى شهدا هم صاحبان انقلابند و باید پاس خون شهداى عزیز را بدارند؛ همان عزّت نفس، همان فداکارى، همان ایمان در آنها باید تجلّى پیدا کند.

جایگاه جانبازان، آزادگان و خانواده‌ها پشت سر شهیدان

جانبازان عزیز که سلامت خود را فدا کرده‌اند و اسیران آزاده و سربلند که سالیانى از آزادى خود را مایه گذاشته‌اند، و خانواده‌هاى این همه، که انواع رنجها را در راه خدا به جان خریده‌اند، همگى در صفوف مقدّم این جایگاه ارزشى، و پشت سر شهیدان والامقام ما قرار دارند. این فداکارى‌هاى بزرگ در کنار حضور مستمرّ رزمندگان ملّت ما در جبهه‌هاى گوناگون کارزار انقلابى توانسته است اسلام را سربلند و دست بیگانگان را از میهن کوتاه، و ایران را بلندآوازه و آبرومند سازد. این مجاهدتها توانسته است راه ملّت ایران را به سوى هدفهاى متعالى …

مناعت خانواده‌های شهدا، جانبازان و آزادگان در بیان سابقهٔ خود

امروز تا ظهر چند هزار نفر آدم روبه‌روی من آمدند و با من سلام و علیک و مصافحه کردند و رفتند. در میان این چند هزار نفر - که یقیناً صدها خانواده‌ی شهید و آزاده و جانباز هم بودند - کسانی که به بنده گفتند ما پدر شهیدیم، یا پسر شهیدیم، یا جانبازیم، یا آزاده‌ایم، یا پسرمان آزاده است، یا شوهرمان آزاده است، ده نفر نشدند! این، همان مناعت و حجب است. برای گروههای مردمی، اینها صفات خیلی عجیب و باارزشی است. انسان دلش میخواهد که اصلاً برای این مردم کار کند؛ از بس اینها خوب و شایسته‌اند.

هم‌رتبه بودن جانبازان، آزادگان و مفقودان با شهدا

… غسیل‌الملائکه را، حمزه را، آن دو برادر شجاع جنگ اُحد را، و دیگران را و دیگران را ــ و تعجّب میکردیم امّا این جوانان ما، هزاران حمزه‌ى سیّدالشّهدا و هزاران حنظله‌ى غسیل‌الملائکه را به ما نشان دادند؛ به چشم خودمان آنها را دیدیم و عظمت آنها را درک کردیم؛ جانبازها هم مثل آنها؛ آزادگان هم مثل آنها؛ مفقودین غریبِ عزیزمان هم مثل آنها.

وظیفهٔ همهٔ دستگاه‌ها در قدردانی از خانوادهٔ شهدا، جانبازان و آزادگان

… را حفظ کرده است؛ زنده‌اند امّا در رتبه‌ى شهیدان ــ توصیه میکنم این کرامت الهى را براى خودشان حفظ کنند: ‌للذینَ اَحسَنوا مِنهُم وَاتَّقَوا اَجرٌ عَظیم؛[4] باید همیشه آن روحیه‌اى را که در میدان نبرد، آنها را به پیش میبرد و به فداکارى وادار میکرد، حفظ کنند. البتّه همه‌ى دستگاه‌ها موظّفند که قدر و ارج این عزیزان را ــ چه خانواده‌ى شهدا را، چه جانبازان را، چه آزادگان را، چه خانواده‌هایشان را، چه فرزندانشان را ــ بدانند و حفظ کنند. و بالاتر از همه‌ى اینها لطف و تفضّل الهى است که امیدواریم همواره شامل حال شما باشد و بماند.

تجلیل از شهدا، جانبازان، آزادگان و خانواده‌هایشان وظیفهٔ بزرگ ملت

… از این نیست که ما از فداکاران دوران جنگ و سربازان جان‌برکف اسلام و کسانى که جان خود را در وسط معرکه‌ى حق و باطل به گروگان گذاشتند تا آبروى اسلام و آبروى این ملّت و حیثیّت جهاد در راه خدا را حفظ کنند، از یاد این عزیزان تجلیل کنیم و آنها را بزرگ بداریم؛ مخصوصاً پاکبازانى که هر چه داشتند، در این میدان نثار کردند؛ یعنى شهداى عزیز ما و خانواده‌هاى صبورِ پُرگذشت آنان، جانبازان فداکار و بلندنظر و گران‌قدر ما و خانواده‌هاى رنج‌کشیده‌ى آنان، آزادگان عزیزمان و خانواده‌هاى آنان، و مفقودین و اسراى دور از میهنمان و کسان و خانواده‌هاى نگران آنان. این یک وظیفه‌ى بزرگى است براى ملّت.

مدیون بودن ملت به خانواده‌های شهدا، جانبازان، آزادگان و اسرا

… نباید هرگز فراموش کند؛ آنها چه کسانى هستند؟ رزمندگان، نیروهاى مسلّح، آحاد بسیجِ عظیم و بى‌پایان مردمى، جوانهاى مؤمن این مملکت، خانواده‌هاى صبور و غیور این ملّت؛ اینها بودند که این حماسه‌ى بزرگ را آفریدند و این کشور همیشه به رزمندگان دوران هشت‌ساله مدیون است؛ بالخصوص خانواده‌هاى شهدا، و جانبازان و آزادگان و خانواده‌هایشان و مفقودین و اسرا. ما مدیون به اینها هستیم.

هدایتگری تجربه‌های مخلصانهٔ جانبازان و آزادگان

خب، ما هشت سال فداکارى داشتیم؛ شوخى که نیست. حالا همین برادرهایى که ملاحظه میکنید؛ این برادر جانباز، برادرهاى آزاده‌اى که هستند، واقعاً هر حادثه‌اى که براى هر کدام از اینها اتّفاق افتاده، هر تجربه‌ى مخلصانه‌اى که اینها یا خودشان نشان دادند یا در دیگرى دیدند، به ‌نظر من کافى است تا انسانهایى را هدایت کند؛ ماها را واقعاً هدایت میکند و خود من احساس میکنم. بنده کتابهایى که میخوانم، پشت آن معمولاً یادداشتى، تقریظى مینویسم. یک چیزى به ذهنم آمده، یادداشت میکنم پشت آن. این کتاب فرمانده من را که خواندم، بى‌اختیار پشت آن زیارتنامه نوشتم: اَلسَّلام علیکُم یا اَولِیاءَاللّهِ‌ و اَحِبّائَه؛[9] یعنى واقعاً دیدم در مقابل …