رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «اهل ذمه»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «اهل ذمه»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیپیروان ادیان آسمانی در پناه حکومت اسلامی و حقوق و امنیت آنان.

امام خمینی

اهمیت ظلم به ذمی حتی در حد ربودن یک خلخال

شیعه این است که این طور باشد نه مثل ما، شیعه این است که اگر چنانچه در حکومت اسلامی، در کشور اسلامی، ظلم و لو به یک ذمّی وارد بشود، آن هم ظلم به همین کمی که یک خلخال را از پای یک ذمیّه درآورند، بگوید که انسان اگر بمیرد ملوم[3] نیست، ملامت نباید به او بشود، این طور اهمیت دارد.

امنیت و نبود رعب برای زن یهودی در قلمرو امیرالمؤمنین (ع)

در زندگی روزمره‌اش با مردم همچو بود که شنیده بود که در لشکری که از معاویه- ظاهراً- آمده بود در یک جایی یک خلخالی را از پای یک زن یهودی در قلمرو امارت ایشان، یک خلخالی را از پای یک زن یهودی بیرون آوردند؛ همچه ناراحت‌ می‌شود که می‌فرماید که اگر انسان- قریب به این معنا- بمیرد، این بَرَش عیبی نیست، نباید بر او خرده‌گیری کنند.[3] بین خودشان رحیم، دوست، رفیق؛ به طوری که هیچ رُعبی در آن محیط نبوده است.

دردمندی امیرالمؤمنین (ع) از ربودن خلخال زن ذمی

از آن طرف، وقتی که پیغمبر اکرم آمد و ملت خودش را دعوت به توحید کرد، چه جور رفتار می‌کرد با مردم؛ حتی با ذمیها؛ حتی با آنهایی که خلاف مذهب بودند چطور رفتار می‌کرد. حضرت امیر- سلام الله علیه- می‌فرماید که شنیدم که یک لشکر می‌آمدند- ظاهراً لشکر معاویه بوده است- آمدند در کجا و یک خلخال از پای یک ذمیه ربودند، چه کردند؛ یک خلخال از پای یک ذمیه، از پای یک زن یهودی یا نصرانی ربوده‌اند؛ بعد نقل است که ایشان فرمودند اگر انسان بمیرد برای این، چیزی نیست. یک همچو انسانی، ما یک همچو حاکمی می‌خواهیم. ما دنبال یک همچو رژیمی می‌گردیم که حاکم آن، سلطانش- من جسارت می‌کنم که حضرت امیر را بگویم سلطان- حاکمش، امامش، آنکه سلطه‌اش بر مملکتها، از حجاز گرفته تا ایران، تا مصر، تا کجا بوده است، نسبت به رعیت- آن هم آن کسی که …

امام شهید سید علی خامنه‌ای

حرکت یهودی و مسیحی تحت ذمه در راه اسلام به‌عنوان عضو جامعه

اوّلی، مثل جامعۀ مدینه، در زمان حیات پیغمبر. در زمان حیات پیغمبر، جامعۀ مدینه، یک جامعۀ بندۀ خدا بود. یک جامعۀ مسلمان بود. آنجا هر قدمی که برمی‌داشتی، در راه خدا بود. آنجا یهودی و مسیحی‌اش هم تحت فرمان اسلام اگر زندگی می‌کرد، زندگی‌اش، زندگی اسلامی بود. در جامعۀ اسلامی، یهودیِ تحت ذمّه[12] هم، مسیحیِ تحت ذمّۀ اسلام هم، در راه اسلام حرکت می‌کند. از لحاظ اعمال شخصی، یهودی‌ست؛ اما از لحاظ یک عضو اجتماعی، یک مسلمان است. خیلی مسلمان‌تر از آن مسلمانی که در نظام جاهلی زندگی می‌کند. در زمان پیغمبر، پول در راه خدا، شمشیر در راه خدا، زبان در راه خدا، فکر و اندیشه در راه خدا، هر کاری که از یک انسان برمی‌آید، در راه خدا بود؛ عواطف و احساسات در راه خدا؛ این برای یک جامعه. در زمان …