ممکن است هر کس از افراد اقتصادی یا سیاسی، تحلیلهای گوناگونی نسبت به مسائل و پدیدههای مختلف کشور داشته باشد. اما من عرض میکنم: هر کس هر تحلیلی داشته باشد، راه حل مشکلات، همین دو شاخص «وجدان کار» و «انضباط اجتماعی» است. «انضباط اجتماعی»، یعنی نظمپذیری در همه امور. شما برای اِعمال این انضباط، از کارهای کوچک شروع کنید. فرض بفرمایید، عبور نکردن از خطّ عابر پیاده، برای اتومبیلها، در خیابانهای شلوغ و پرجمعیت، یا همه جا. یا عبور نکردنِ پیادهها از غیر محلِ خطِّ عابر پیاده، در خیابان. این کار، در وهله اوّل، به نظر کوچک و پیش پا افتاده میآید. اما از همین جا شروع کنیم و انضباط اجتماعی را در همه مسائلمان تعمیم دهیم تا به مسؤولیتهای بالای کشور در برخورد با مسائل کشور برسد. یعنی کسانی که مراجعات مردمی دارند، در برخورد با مردمی که به آنها مراجعه میکنند، نظم و انضباط را حاکم کنند و کسانی که کاری را بر دوش گرفتهاند، نظم و انضباط را در انجام آن کار معمول دارند. همه اینها، کشور و ملت ما را به شادابی خواهد رساند و کارِ آنها را پیش خواهد برد.انضباط اجتماعیاصطلاح
نامهای دیگر: انضباط اجتماعی و اقتصادی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نظمپذیری و رعایت مقررات در رفتار جمعی مردم و مسئولان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار وزیر کشور و فرماندهان نیروى انتظامى سراسر کشور— ۱۳۷۰/۰۱/۲۷
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۹۶۱۳۷۰۱۳۹۶
فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
خوگرفتن جامعه به برخی بیانضباطیها و لزوم کار پیگیر
… به عهده دارند ــ مثل دانشگاهها، مثل مدارس ــ امّا حقّاً و انصافاً مجموعهى مسائل فرهنگى کشور، در این بخشها منحصر نیست. فرض کنید ما در زمینههاى فرهنگى کشور احساس کنیم یک کار عمومى لازم است، کمااینکه من پارسال در همین جلسه[5] «انضباط اجتماعى» را مثال زدم. جامعهى ما یک جامعهاى است که به بعضى از بىانضباطىها در زمینههاى مسائلِ خودش خو گرفته و لازم است که یک کار پیگیر و دنبالهدار نسبت به این قضیّه انجام بگیرد؛ در کدام یک از بخشهاى ما این قضیّه قابل طرح و تصمیمگیرى است؟ چه کسى میخواهد نسبت به این قضیّه تصمیمگیرى بکند؟ دولت که مجموعهى مجریان کشور هستند، سرشان بیشتر به مسائل اجرائى مشغول است تا به این مسائل کلّىای که بخصوص در کارهاى اجرائى خیلى مابِازاء ندارد که …