ممکن است هر کس از افراد اقتصادی یا سیاسی، تحلیلهای گوناگونی نسبت به مسائل و پدیدههای مختلف کشور داشته باشد. اما من عرض میکنم: هر کس هر تحلیلی داشته باشد، راه حل مشکلات، همین دو شاخص «وجدان کار» و «انضباط اجتماعی» است. «انضباط اجتماعی»، یعنی نظمپذیری در همه امور. شما برای اِعمال این انضباط، از کارهای کوچک شروع کنید. فرض بفرمایید، عبور نکردن از خطّ عابر پیاده، برای اتومبیلها، در خیابانهای شلوغ و پرجمعیت، یا همه جا. یا عبور نکردنِ پیادهها از غیر محلِ خطِّ عابر پیاده، در خیابان. این کار، در وهله اوّل، به نظر کوچک و پیش پا افتاده میآید. اما از همین جا شروع کنیم و انضباط اجتماعی را در همه مسائلمان تعمیم دهیم تا به مسؤولیتهای بالای کشور در برخورد با مسائل کشور برسد. یعنی کسانی که مراجعات مردمی دارند، در برخورد با مردمی که به آنها مراجعه میکنند، نظم و انضباط را حاکم کنند و کسانی که کاری را بر دوش گرفتهاند، نظم و انضباط را در انجام آن کار معمول دارند. همه اینها، کشور و ملت ما را به شادابی خواهد رساند و کارِ آنها را پیش خواهد برد.انضباط اجتماعیاصطلاح
نامهای دیگر: انضباط اجتماعی و اقتصادی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نظمپذیری و رعایت مقررات در رفتار جمعی مردم و مسئولان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار وزیر کشور و فرماندهان نیروى انتظامى سراسر کشور— ۱۳۷۰/۰۱/۲۷
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۹۶۱۳۷۰۱۳۹۶
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
نظم اجتماعی مسئلهٔ درجهٔ اول و معیار کارایی جامعه
… عمدهى کارها یعنى تصمیمگیرى، گذراندن قانون و بخصوص اجراى خیلى سریع و فشرده و پُرحجم و مدبّرانه بحمدالله انجام شده؛ آنچه باقى است این است که این نیروى انتظامىِ یکپارچه، عملاً قابلیّتهاى خود و کارایىهاى خود را اثبات کند. امنیّت، مسئلهى اساسى و مهمّى است؛ نظم اجتماعى، یک مسئلهى درجهى اوّل است. کارایی مطلوب هر جامعهاى در حدّ نظم مطلوب آن جامعه است. اگر نظم نبود یا کم بود، کارایىها کاسته خواهد شد.