… در مشهد یک انجمن ادبیای داشتیم، منزل مرحوم نگارنده تشکیل میشد؛ عبدالعلی نگارنده. سرگرد بازنشستهای بود؛ پیرمرد خیلی نازنینی بود. چیزی که به او نمیآمد اینکه یک وقتی سرگرد بوده! همیشه من تعجّب میکردم که شما سرگرد که بودی، چه کار میکردی! مرد بسیار لطیفی بود. خانهی او، مرکز انجمن ادبی فردوسی بود که ما هم هر وقت مشهد بودیم ــ از قم که من میآمدم ــ حتماً شرکت میکردم. یکی از کارهایی که آنجا انجام میگرفت، این بود که یک غزلی را یا یک قصیدهای را وقتی کسی میخواند، ویراستاری طولی میکردند؛ یعنی میگفتند جای این بیت اینجا نیست؛ جای این بیت، قبل از این بیت قبلی است. این یک نکتهی مهمّی است.