… در آن انجمن بودند؛ بعضیشان اشخاص نامدارى هستند که امروز هم هستند و بعضى هم فوت شدهاند. در آن انجمن وقتى شعرى خوانده میشد، نقد میکردم شعر را. نقدى که من نسبت به شعر انجام میدادم، نقدى بود که غالباً مورد تأیید و تصدیق حضّار، از جمله خود آن شاعر قرار میگرفت. شعر خودم را وقتى من نگاه میکردم، میدیدم با دید یک نقّاد، این شعر من را راضى نمیکند؛ نمیخواستم این شعر را بخوانم، یعنى اگر شعرى بود که از آنچه آن روز میگفتم بهتر بود، حتماً میخواندم. لکن مىنشستم فکر میکردم، شعر را میگفتم، مینوشتم، پاکنویس میکردم، امّا در آن انجمن نمیخواندم؛ چرا؟ چون سطح آن انجمن به خاطر همین نقدهایى که میشد ــ از جمله خود من که زیاد نقد میکردم ــ بالاتر از این شعر بود؛ شاید شعرهایى خوانده میشد که از سطح آن شعر بالاتر نبود امّا مورد نقد قرار میگرفت. به هر حال میتوانم اینجورى بگویم که آن شعر، من را به عنوان یک ناقد راضى نمیکرد. اتّفاق افتاده بود که در غیر از آن انجمن در انجمنهایى در بعضى از شهرهاى دیگر ــ یک شهرى را که حالا …
خاطرهٔ شرکت در انجمن ادبی منزل نگارنده در مشهد
… در مشهد یک انجمن ادبیای داشتیم، منزل مرحوم نگارنده تشکیل میشد؛ عبدالعلی نگارنده. سرگرد بازنشستهای بود؛ پیرمرد خیلی نازنینی بود. چیزی که به او نمیآمد اینکه یک وقتی سرگرد بوده! همیشه من تعجّب میکردم که شما سرگرد که بودی، چه کار میکردی! مرد بسیار لطیفی بود. خانهی او، مرکز انجمن ادبی فردوسی بود که ما هم هر وقت مشهد بودیم ــ از قم که من میآمدم ــ حتماً شرکت میکردم. یکی از کارهایی که آنجا انجام میگرفت، این بود که یک غزلی را یا یک قصیدهای را وقتی کسی میخواند، ویراستاری طولی میکردند؛ یعنی میگفتند جای این بیت اینجا نیست؛ جای این بیت، قبل از این بیت قبلی است. این یک نکتهی مهمّی است.