رفتن به محتوای اصلی

امید

نام‌های دیگر: امید به آینده، امید به خدا، امید به غیر خدا، امیدآفرینی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

امیدواری به خدا و آینده و نقش آن در تلاش فرد و جامعه.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در خطبه‌های نماز جمعه تهران به مناسبت نیمه شعبان— ۱۳۵۹/۰۴/۰۶

سیر زمانی

از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۹۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

امیدآفرینی، خودفریبی نیست. بعضی‌ها خیال میکنند امیدآفرینی پنهان کردن ضعفها است، خودفریبی است؛ نه، ضعفها هم باید بیان بشود، اشکالی ندارد؛ امّا در کنار بیان ضعفها بایستی امیدآفرینی هم بشود، آینده و افق روشن در مقابل چشم قرار بگیرد و نشان داده بشود. وضع ما بحمدالله وضع خوبی است. ما امروز باید این آیه‌ی شریفه را در نظر بگیریم: «وَ لا تَهِنوا»، سست نشوید، «وَ لا تَحزَنوا»، اندوهگین نشوید، «وَ اَنتُمُ الاَعلَون»، شما برترین هستید، «اِن کُنتُم مُؤمِنین»؛[13] ایمان شما موجب علوّ شما است، موجب برتری شما است. درست عکس وضعیّت ما را امروز در این منطقه، دشمن سرسخت ما یعنی دولت آمریکا دارد. ما میدانیم در منطقه چه کار داریم میکنیم؛ سیاستمان روشن است، راهمان روشن است. آمریکایی‌ها متحیّرند که در منطقه بمانند یا از منطقه بروند؛ اگر بمانند، نفرت ملّتها از آنها روزبه‌روز بیشتر میشود. آمریکایی‌ها با قدرت، با نیروهای نظامی شدیدالعمل وارد افغانستان شدند، بیست سال در افغانستان ماندند؛ ملّت افغان را از خودشان ناراضی کردند، متنفّر کردند، مجبور شدند خارج بشوند. اگر بمانند موجب نفرتند، اگر بروند مطامعشان را از دست میدهند؛ اینجا مطامعی دارند، آمریکایی‌ها در سوریه مطامع دارند، در عراق مطامع دارند، در همه‌ی این منطقه مطامع دارند؛ اگر بگذارند بروند، این مطامع از دست میرود؛ نمیدانند چه کار کنند؛ بمانند، بروند؛‌ متحیّرند. خدا را شکر میکنیم بر اینکه راه ما روشن است، بصیرت ما برجا است، گامهای ما بحمدالله محکم و استوار است و دشمن ما دچار ضعف است.
البتّه وقتی میگوییم امید، نباید امید را با تصوّرات و خیالات فریبگر اشتباه کرد. امید یعنی آن حالتی که با حرکت همراه است؛ با تنبلی و سکون نمیسازد. کسی که امید دارد به اینکه به سرمنزل برسد، راه میرود. اینکه کسی بنشیند و در عین حال امیدوار باشد که به منزل خواهد رسید، این نشدنی است؛ این فریبگری، در روایات و ادعیه به «اغترار بالله» تعبیر شده است که مذمّت شده؛ اینکه انسان بدون حرکت، بدون تلاش آرزو بکند که به یک مقصودی برسد؛ نه، تلاش لازم است؛ امام این امید را داشت و تلاش میکرد.

شاهدها (۴۰۲ پاراگراف)

امیدوار کردن ملت به فرجام راه انقلاب، بزرگ‌ترین جهاد تبلیغاتی امروز

سعى دنیا امروز این است که ملّت ایران را از ادامه‌ى راه امیرالمؤمنین و راه اسلام مأیوس کند. من به شما و به همه‌ى ملّت ایران عرض میکنم، امروز بزرگ‌ترین جهاد در میدان تبلیغات این است که کسى بتواند ملّت ایران را به عاقبت این راه و فرجام این راه امیدوار بکند. هر کسى مردم را ناامید بکند، خیانت کرده است به این ملّت. این کوهنوردى را که دارد با شوق از قلّه‌ها بالا میرود، کوله‌بستى را بسته است و کمر را بسته است و عصا دست گرفته، از این قلّه دارد بالا میرود، بهترین راه براى اینکه او را از وسط راه برگردانید، این است که یک دروغى جعل کنند، به او بگویند که آقا نمیشود رفت به قلّه …

وظیفهٔ همگان در امیدوار کردن مردم و فراوانی نشانه‌های امید

… نتوانست؛ همه‌ى راه‌ها را رفتند؛ راه جنگ نظامى، راه محاصره‌ى اقتصادى، راه تبلیغات، راه فحّاشى، راه تهمت زدن به مسئولین، چقدر تهمتها زدند البتّه بعد از این هم خواهند زد کسى باور نکرد؛ حرفى بزنند، با شواهدِ دروغین مطلبى را ادّعا کنند که دل مردم را مأیوس کنند. من عرض میکنم، شما هر که هستید، هر جا هستید، در هر گوشه‌ى این کشور زندگى میکنید و در هر گوشه‌ى این دستگاه عظیم اسلامى مشغول کارید یا در هر نقطه‌ى کشور، خارج از دستگاه‌هاى دولتى مشغول کارید، وظیفه‌ى شما این است که در حوزه‌ى امکان، مردم را امیدوار کنید؛ نشانه‌هاى امید هم بحمدالله‌ زیاد است. دیدید که جنگ براى ما سخت‌ترین مشکل بود، خداى متعال چه‌ جور مشکل را برطرف کرد؛ دیدید که مقاطع حسّاس این کشور را چطور خداى متعال با دست قدرت‌نماى خود براى ما حل کرد. واقعاً انسان فضل الهى را وقتى نگاه میکند، میگوید: سبحانک یا الله‌، سبحانک یا لا اله الّا انت.

لزوم امیدبخشی نمایش‌ها و قصه‌ها و نبود ناامیدی در آن‌ها

… اگر بدانیم که می‌توانیم و امیدوار باشیم که می‌توانیم، حرکت خواهیم کرد. اما اگر آمدند و به هزار و یک دلیل ثابت کردند که فایده‌ای ندارد و گفتند «بی‌خود زحمت می‌کشید»، امید در انسان خواهد مرد. وقتی هم که انسان امید نداشته باشد، قدم از قدم نمی‌تواند بردارد. در نمایشها ناامیدی نباید داشته باشیم. در قصه‌ها ناامیدی نباید باشد. باید همه‌اش امید بدرخشد. بعضی افراد از داستانهایی که همیشه پایانشان خوب تمام می‌شود، خوششان نمی‌آید! می‌گویند: «چرا باید مثل قصه‌ی حسین کرد و از این قبیل، همه این طور تمام شود که: آنها به مراد خود رسیدند؛ شما هم به مراد برسید!» من می‌گویم: «چه مانعی دارد که داستان، امیدوارانه تمام …

زنده نگه داشتن نور امید و تلاش برای رسیدن به مقصد

ان‌شاءاللَّه آینده روشن و خوبی - از لحاظ مادّی و معنوی - در انتظار ملت عظیم‌الشّأن ماست. نور امید را باید همیشه در دلها زنده نگه‌داریم. با نور امید و با تلاش است که ان‌شاءاللَّه به سر منزل خواهید رسید. البته در این راه، توجّه و توسّل و دعا و ارتباط با خدا - مخصوصاً از طرف جوانان - نباید فراموش شود. پیغمبر اکرم صلوات‌اللَّه‌وسلامه‌علیه با آن قدرت ملکوتی، دائم با خدای متعال در حال راز و نیاز و توجّه و توسّل بود. توسّل به ولیاللَّه اعظم ارواحنافداه و ارتباط …

لزوم امیدبخشی برنامه‌های تفریحی و بی‌ارزش شدن کار ناامیدکننده

… عظیمی که از فولاد درست شده و یک میلیون قطعه فولاد را حرکت می‌دهد؛ سایش دارد، استهلاک دارد، لذا گاهی مقداری روغن لطیف و خوشرنگ، تمام سایشها را از بین می‌برد و کار، تندتر، روانتر و بهتر انجام می‌گیرد. تفریح، چنین نقشی دارد و باید به حرکت کلی جامعه کمک کند. شما باید با برنامه‌های تفریحی‌تان، امید ببخشید. اگر مجموعه‌ی کار شما، از اول تا آخر ناامید کننده باشد، از ارزش ساقط خواهد شد؛ یعنی همه‌ی آن چه که انجام شده، هیچ می‌شود. مثل این‌که شما با بهترین ابزارهای نقاشی، یک تابلو بد بکشید.

لزوم درخشیدن نور امید در دل مردم و حرکت با امید در دشواری‌ها

… به این شکل هدایت کنید. باید امید ایجاد شود و نور امید در دلها بدرخشد. کسی که روز جمعه پای صحبت و برنامه‌ی شما نشست، وقتی بلند، شد نباید خسته و ناامید و کسل باشد. ما اگر در گل ولای حرکت می‌کنیم؛ اگر در زمین سنگلاخ حرکت می‌کنیم؛ اگر حتی در تاریکی حرکت می‌کنیم؛ باید یک نقطه‌ی روشن و جا پای محکم و مطمئن و قابل تحرک برای حرکت تند را در مقابل چشممان داشته باشیم تا بتوانیم حرکت در دشواری را با آسانی انجام دهیم. بدون امید که نمی‌شود! باید با امید حرکت کرد. این امید را مواظبت کنید. من چند مرتبه، از برنامه‌ی شما، بالواسطه، انتقاد کردم و فقط روی این نقطه تکیه داشتم که نباید نمایشنامه‌هایی پخش کنید که فضای زندگی را تلخ می‌کند. ایجاد نگرانی، اضطراب و دلهره، لزومی ندارد. تعجب می‌کنم که چرا در صدا و سیمای ما، این قدر …

سخن امام دربارهٔ رفتنی بودن ستمگران به‌عنوان درس امید

از جمله‌ى حرفهاى ایشان آن روز ــ سال ۴۲ ــ در عین شدّت اختناق و تسلّط دستگاه ستمگر این بود که گفتند اینها خواهند رفت و شماها خواهید ماند و سخت‌تر از این را هم ما دیده‌ایم؛ تحمّل کنید، ایستادگى کنید؛ اینها رفتنى هستند، شما ماندنى هستید. این، درس امید است. یعنى حقیقتاً استقامت ایشان در مقابل شدائد و امیدشان به نیکى این بوده و همین است که امروز هم ملّت ما را میتواند پیش ببرد: امید به آینده و ایستادگى در مقابل مشکلات. ایشان درس عملى و عینىِ این را دادند و راهشان این راه بود.

آیندهٔ خوب و محاصره شدن دشمن در دنیا به فضل الهی

و آینده بحمدالله‌ آینده‌ى خوبى است. آنچه ما مى‌بینیم افق را، به فضل الهى دشمن در دنیا محاصره خواهد شد. آنها سعى کردند ما را در منطقه محاصره کنند امّا «اَخَذَهُمُ اللهُ مِن فَوقِهِم وَ مِن تَحتِ اَرجُلِهِم»؛ خداى متعال از اطراف اینها را ان‌شاءالله‌ محاصره خواهد کرد. حالا نمونه‌هایش را در دنیا دارید مشاهده میکنید: این بیدارى اسلامى از این قبیل است؛ این تلاشىِ کشور اتّحاد جماهیر شوروى سابق از این قبیل است؛ این اختلافات داخلى و نژادى و قومى در اروپا از این قبیل است. ما آرزوى جنگ براى کسى نمیکنیم امّا کار خدا تماشایى است؛ و …

امید، شرط پیشرفت ملت و جنگیدن سرباز

از راه‌هاى دیگرى که دشمن، امروز سعى میکند در میان مردم ما نفوذ پیدا کند، شایعه‌پراکنى است. از زمان پیروزى انقلاب تا امروز، هرجا توانستند شایعه‌پراکنى کردند؛ هدفشان این است که دل مردم را بلرزانند، امید مردم را از بین ببرند. یک ملّت، با امید میتواند به پیش برود؛ یک سرباز در جبهه‌ى جنگ فقط با امید میتواند بجنگد؛ اگر امید را از او گرفتند، همه‌چیز را از او گرفته‌اند. اگر کسى گوش کند به این تبلیغات دشمنان که از راه‌هاى مختلف القا میکنند، به نظرش میرسد که در ایران همه‌‌چیز در سراشیب سقوط است؛ انگاری همه‌ی امیدها را میخواهند پایان‌یافته وانمود و قلمداد کنند. اُف بر این دشمنان خبیث! این ملّت پُرجوش و پُرشور، این ملّت جوان و …

نیاز ملت‌های مظلوم دنیا به امید ملت ایران

… و ظالم و قلدر و متجاوز به حقوق انسانها، در آن فرصتى و جایى براى انجام خواسته‌‌ى خود و اقدام به هواوهوس خود پیدا نخواهند کرد؛ این روشنایى در دیدگاه و در آینده [است]. ما ملّت ایران باید به این معنا، بر روى انتظار، بیش از گذشته تکیه کنیم. چرا بیش از گذشته؟ چون دنیاى بشرى به انتظارى که ما داریم محتاج است. امروز ملّتهاى ضعیف و مظلومِ دنیا به این امیدى که در دل ملّت ایران وجود داشت و در سایه‌‌ى آن توانست این کارهاى بزرگ را انجام بدهد، احتیاج دارند؛ آنها هم باید این امید را پیدا کنند؛ اگر پیدا کردند و اگر نور امید در دلهاى ملّتها تابید، [آن‌‌ وقت] کارهاى دنیا اصلاح خواهد شد و مشکل ملّتهاى مظلوم اگر نگوییم به ‌‌صورت کامل، [امّا] به‌‌ صورت معتنابهى حل خواهد شد، ولو در طول چند سال؛ امّا اگر این امید در دلها نتابد و همان‌‌طورى که شیطانها …

امیدواری به‌جای مردم به آینده پس از طی سخت‌ترین بخش راه

در میان مردم ما امید به آینده هست. دلها آینده را روشن می‌بینند. ما یازده سال سخت‌ترین بخش این راه را طى کرده‌ایم؛ چرا به آینده امیدوار نباشیم؟ و لذا مردم ما امیدوارند؛ به دولت امیدوارند، به برنامه‌ها امیدوارند، به مجلس امیدوارند، به قوّه‌ی قضائیّه امیدوارند، به نیروهاى نظامى و انتظامى امیدوارند، احساس قدرت میکنند و میدانند در آینده قوی‌تر هم خواهند بود؛ این احساس مردم ما است و احساس به‌جایى هم هست، باید هم مردم امیدوار باشند. این راهى که ما داریم [در آن] حرکت میکنیم، راه امید است؛ زیرا که راه خدا است، راه قوانین طبیعت است؛ آنها [هستند که] برخلاف حقّند و باید از آینده نومید باشند؛ ما برطبق قوانین الهى و قوانین طبیعى داریم حرکت میکنیم. این قوانین طبیعى، همان قوانینى است که علی‌رغم …

لزوم حفظ امید و خوش‌بینی به آینده برخلاف خواست دشمن

… قرآن فرموده است: کُنتُم خَیرَ اُمَّةٍ اُخرِجَت لِلنّاس.[35] باید بهترین باشیم، باید پیش برویم و خواهیم رفت. شبهای تاریک و ظلمانی را گذرانده‌ایم؛ باز هم پاره‌های ابر فتنه را ‌-در هر زمانی- با تمسّک به خداوند و قرآن از سر خواهیم گذراند. چرا امیدوار نباشیم؟ امید به آینده و خوش‌بینی نسبت به آینده را تک‌تک آحاد مردم باید علی‌رغم دشمن، در دلهایشان نگه دارند؛ چون دشمن میخواهد امید را در دلها بمیراند؛ میداند که بزرگ‌ترین دشمن او، امیدواری شما است. شما اگر ناامید شدید، دشمن نَفَس راحتی خواهد کشید، کار او آسان خواهد شد؛ لذا میخواهد ناامیدی را بر مردم چیره کند.نکته‌ی دوّم که توصیه میکنم به تک‌تک آحاد مردم: حسّ اعتمادتان نسبت به کارگزاران کشور را از دست ندهید. ما امروز بهترینها را در رأس امور مشاهده میکنیم؛ اینها بهترینها هستند. کسی خیال نکند که اگر اینها نبودند و دیگری بود، …

روشنی آینده با حفظ ایمان، وحدت و پشتیبانی از مسئولان

اگر شما ایمانتان را به همان چند چیزى که گفتم ‌-ایمان به خدا، ایمان به خودتان، ایمان به مسئولین، ایمان به موفّقیّت در این راه، ایمان به اهداف که برگشت همه‌اش به یک «ایمان» است- حفظ کنید، که البتّه حفظ میکنید و اتّحاد کلمه را حفظ کنید که البتّه حفظ میکنید و پشتیبانى از این مسئولین دلسوز و کارآمد را ‌ان‌شاءالله‌ ادامه بدهید، آینده براى بنده بسیار روشن و امیدبخش است؛ و بدانید دشمن ‌-آمریکا، بقیّه‌ی استکبارگران و قلدران- در مقابل یک چنین ملّتى و یک چنین مسئولینى هیچ غلطى نمیتوانند بکنند.

آیندهٔ روشن ملت با گشایش و قدرت و رفاه و عدالت بیشتر

من بارها از روى اعتقاد کامل تکرار کرده‌ام: آینده براى ملّت ما آینده‌ی روشنى است. ‌ان‌شاءالله‌ آینده نشانگر گشایش و استحکام بیشتر و قدرت بیشتر و رفاه بیشتر و عدالت کامل‌تر خواهد بود. و همه‌ی اینها از برکات انفاس مقدّس آن عزیز بزرگوار ‌-که حیات او مایه‌ی برکت بود و ارتحال ملکوتى او هم آن‌چنان با حوادث بزرگى همراه بود که نشان‌دهنده‌ی برکات الهى در حیات و ممات بر آن بزرگوار بود- و دعاى ولی‌عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) و توجّهات آن حضرت …

لزوم حفظ امید مردم به آینده با تکیه بر لطف الهی

مردم باید با تمام قدرت، امید نسبت به آینده را در خودشان حفظ کنند و در راه آن تلاش کنند. چرا باید ملّت ایران به آینده‌ی خود و به لطف الهى امیدوار نباشند؟ درحالی‌که همه‌ی آنچه در این ده سال بر ما گذشته، حاکى از لطف بی‌حدوحصر پروردگار است. امام عزیز و بزرگوارمان هم همین احساس را همیشه داشتند. در یکى از همین حوادث دو سه سال اخیر ‌-که چیزى واقع شد، ایشان یک تصمیمى گرفته بودند-[4] من خدمت امام عرض کردم که این تصمیمى که شما گرفتید، خیلى به نفع اسلام و جمهورى اسلامى تمام شد و کار خدا بود و ما آن‌وقت …

روشن و امیدبخش دیدن آینده و بهتر بودن آن از گذشته

و بنده بارها به جمعهایى که این روزها با من ملاقات کرده‌اند، عرض کرده‌ام، به شما هم عرض میکنم: من آینده را بسیار خوب و روشن و امیدبخش و یقیناً بهتر از گذشته‌ی خودمان مشاهده میکنم؛ همان‌طورى که خداى متعال به پیغمبرش فرمود: وَ لَلأخِرَةُ خَیرٌ لَکَ مِنَ الاولیّْ؛[5] بعد از اینَت از پیش از اینَت بهتر خواهد بود. یعنى آن زحماتى که امام عزیزمان به پشتیبانى ملّت در طول این ده سال کشیدند، بذرى بوده که پاشیده شده؛ این بذر ثمر خواهد داد. آن …

امیدواری به آینده به سبب لطف الهی، تجربهٔ مسئولان و آگاهی مردم

… هم آسان‌تر بود و هم مؤثّرتر، [امّا] امروز خود دشمنان جهانى اسلام و مسلمین هم حس میکنند که توطئه علیه این نظام، هم مشکل‌تر است، هم بی‌اثرتر است؛ چون این درخت تناور و این شجره‌ی طیّبه ریشه دوانده.ما آینده را بسیار روشن می‌بینیم. من بسیار به آینده امیدوارم. و باید هم امیدوار بود؛ اوّلاً لطف الهى شامل حال مؤمنین است؛ ثانیاً مسئولان نظام روزبه‌روز مجرّب‌تر شده‌اند؛ ثالثاً آگاهى مردم در حدّ بالایى است و این احساسات و عواطف هم باید کمک کند تا ‌ان‌شاءالله‌ در راه ساختن کشور و اداره‌ی درست کشور با حضور مردم، بهترین تلاشها انجام بگیرد. ما هرچه جلوتر میرویم قدرت اسلام بیشتر میشود و توطئه و مکر دشمن ضعیف‌تر میشود و آن روزى که دشمن احساس کند دیگر علیه این نظام کارى از دستش برنمی‌آید، این مردم نَفَس راحتى خواهند کشید و آن روز دور نیست.

روشن و امیدبخش دانستن آیندهٔ ملت ایران و جمهوری اسلامی

آینده، آینده‌ی بسیار روشنى است؛ من امروز آینده‌ی ملّت ایران و آینده‌ی جمهورى اسلامى را آینده‌ی بسیار روشن و امیدبخشى میدانم. بنده به لطف و تفضّل الهى این اطمینان و اعتماد را دارم که ملّت ایران را در مواجهه‌ی با همه‌ی مشکلات یارى خواهد کرد، او را پیروز خواهد کرد، مشکلات را از سر راه او بر خواهد داشت و ‌ان‌شاءالله‌ ملّت ایران به‌عنوان یک ملّت پیشرو، ملّت قدرتمند و نیرومند، در صحنه‌ی …

لزوم امید دادن به مردم و روشن کردن افق آینده به‌عنوان واقعیت نه فریب

… یک چیزى به ذهن او القا کند که او ناگهان احساس کند که عجب، فردا فرداى تاریکى است، فرداى دشوارى است و هیچ امیدى به آینده نیست، شما ببینید این‌جورى چه حالى به یک انسان دست میدهد و دیگر چقدر براى او نشاط باقى میماند! ما درست در نقطه‌ی مقابل این باید حرکت کنیم. من میگویم باید از تمام امکاناتمان و نیروهایمان استفاده کنیم براى امید دادن به مردم، براى روشن کردن افق آینده در چشم مردم؛ که حقیقت هم همین است، وا‌لله‌ من اعتقاد ندارم که این فریب است و این دروغ‌گویى با مردم است؛ وا‌لله‌ اعتقاد من این است که این واقعیّت است. ما میتوانیم، جمهورى اسلامى میتواند، ما بزرگ‌تر از این کارها را انجام دادیم، ما آن نظام طاغوتىِ آن‌چنانى را از بین بردیم، ما ده سال با آمریکا و شوروى و قدرتهاى شرقى و غربى جنگیدیم ‌-این شوخى نیست، این واقعیّت است- چرا نتوانیم؟ ما میتوانیم؛ ما میتوانیم آینده را …

نوید آیندهٔ نزدیک، از شیوه‌های امیدبخش امام باقر (ع)

نوید آیندۀ دلخواهی که چندان دور هم نیست، ازجملۀ شیوه‌های امیدبخش امام باقر علیه‌السلام است و ضمناً نمایانگر آن است که آن حضرت موقع خود را در حرکت تدریجی شیعه، در کجا و در چه مرحله‌ای می‌دانسته است. «با حضرت ابوجعفر بودیم و خانه پُر بود. پیرمردی وارد شد، سلام کرد و گفت: ای پسر پیامبر! به خدا سوگند من شما و دوستدارانتان را دوست دارم و به خدا سوگند که این دوستی از روی طمع به زیورهای زندگی نیست. دشمن شما را دشمن می‌دارم و از او بیگانه و بیزارم و این کینه و …

امید ملت ایران در قیام و حرکت با نشاط به‌سوی آینده

ملت ایران آن روزی که قیام کرد، امید پیدا کرد که قیام کرد. امروز که آن امید برآورده شده است، از آن قیام، آن نتیجۀ بزرگ را گرفته است، امروز هم به آینده امیدوار است؛ با امید، با نشاط حرکت می‌کند. این نور امید است که جوان‌ها را به انگیزه و حرکت و نشاط وادار می‌کند. از دل‌مردگی و افسردگی جلوگیری می‌کند. روح پویایی را در جامعه زنده می‌کند. انتظار فرج این است. بنابراین، هم منتظر فرج نهایی باید بود، هم منتظر فرج در همۀ مراحل زندگی فردی و اجتماعی باید بود. اجازه ندهید یأس بر دل شما حاکم بشود، انتظار فرج داشته باشید و بدانید …

امید نباختن رهرو راه دشوار با ندیدن مقصد، توصیهٔ امیرالمؤمنین (ع) به بشریت

… به مردم، برای اینکه اینها را آماده کند برای پیمودن یک راه دشوار و طولانی. این راهِ دشوار چیست؟ راه مجاهدت، راه تلاش، راهی خستگی‌آور، راهی ملال‌آور. انسان یک راه را هرچه می‌رود، می‌بیند نرسید، ناگهان ملال، او را می‌گیرد، اینجا خودِ این ملال عامل شکست اوست. می‌خواهد این ملال پیدا نشود، می‌خواهد امید از او هرگز گرفته نشود، می‌خواهد راهرویِ این راه، با ندیدن سرمنزل، از رسیدن به سرمنزل مأیوس نشود؛ می‌خواهد بگوید هست اینجا، تو حالا نمی‌بینی، پیش برو، یک قدم دیگر پیش برو، همان‌وقتی‌که دیگر مأیوسِ مأیوس شدی، یک قدم دیگر پیش برو، خواهی دید که همان‌جا به سرمنزل خواهی رسید. این، توصیۀ امیرالمؤمنین است به همۀ بشریّت. (53/9/22)

امید به هدایت هر منحرف بی‌آنکه تصمیم اساسی دربارهٔ او معطل بماند

… صفحه هستند و خود صفحه پاک است. خود صفحه در آغازْ بی‌غبار است. این دستِ جنایتگرِ نقاشان است که این نقش بد را، این نقش کج‌ومعوج را، بر روی این صفحه کشیده‌اند. این گناه بی‌هنری آن نویسنده است که با خط بدی این لوحِ سفید را انباشته است. فطرت انسان بر نیکی است. هر انسانی، در هر حدی از انحراف، از قلمرو و محیط و منطقۀ امیدِ یک انسان هدفی و مسلکی بیرون نیست. به همه‌کس می‌توان امیدوار بود که هدایت شود، البته نمی‌شود پای این امید تا آخر نشست. نمی‌شود به‌خاطر یک امید ضعیفی که نسبت به هدایت یک نفری هست، انسان تصمیم اساسی را نسبت به او نگیرد؛ اما این امید بالاخره هست. محمدبن‌شهاب منحرف است، باشد. چاشته‌خورِ[6] لذت دستگاه خلافت شده، باشد. عادت به مقام و پول و مقرّری و احترام و زِهی و مرحبایِ بزرگان و قدرتمندان و اعیان و اشراف کرده، باشد. از کجا معلوم که برنگردد؟ از کجا معلوم که ناگهان تصمیمی نگیرد؟ از کجا معلوم که خود را …

امید به ثمربخشی تلاش، شرط رسیدن به رستگاری

چهار، و اینکه تلاش خود را ثمربخش بداند، امیدوار باشد که این تلاش به جایی می‌رسد. آن‌کسانی‌که امیدوار نیستند که تلاششان و حرکتشان به نتیجه‌ای منتهی خواهد شد، مسلّم به سرمنزل خوشبختی و رستگاری نمی‌رسند. مطمئن باشد که تلاشش ثمربخش است، بداند هر کاری که می‌کند، یک اثر مثبتی به‌جا می‌گذارد، بداند هر گامی که برمی‌دارد، یک قدم به مقصد نزدیک می‌شود. در یک بیابانی، اگر شما بدانید که منزل از این‌طرف است، می‌دانید کجا دارید می‌روید؛ اگرچه دیر شده، اگرچه تنها ماندید، از قافله عقب ماندید؛ استوار، محکم، با تلاش، با شور، حرکت می‌کنید، قدم می‌زنید، به جلو می‌روید. اما اگر راه را گم کردید، نمی‌دانید از این‌طرف …

سپرده نشدن مسئولیت‌های کلیدی به کسانی که افق را تاریک می‌بینند

… میدان اقتصاد، میدان فرهنگ، میدان فعّالیّتهای سازندگی، میدان تولید؛ چه کسی میخواهد میدان‌دار باشد؟ آن کسی را باید میدان‌دار کرد که «امین» باشد، «صادق» باشد، «متدیّن» باشد، از بُن دندان «معتقد به جمهوری اسلامی و به نظام اسلامی» باشد. «ایمان» یک شاخص مهم است. «امید به آینده»، نگاه مثبت به افق، یکی از شاخصهای مهم است. به آنهایی که افق به نظرشان تاریک است و [معتقدند] کاری نمیشود کرد، نمیشود مسئولیّتهای اساسی و کلیدی داد. «تشرّع»، متشرّع بودن، یکی از معیارهای مهم است. «اشتهار به پاک‌دستی و صداقت» یک معیار است. این معیارها باید رعایت بشود؛ هم رئیس‌جمهور محترم اینها را رعایت کنند، هم مجلس رعایت کند؛ یعنی شما یک مسئولیّت مشترک دارید در انتخاب مسئولین کشور. «سابقه‌ی سوء» نداشته …

بدل شدن امید مردم به ناامیدی در صورت حل نشدن اشکال

… و مفید و لازم است، نشانه‌ی مردمی بودن قوّه‌ی قضائیّه است، میدانی بودن اطّلاع از اشکالات است؛ اینها خیلی مهم است؛ منتها توجّه بشود که آن چیزی که از نتایج این بازدیدها است، آن چیزی که در بازدیدها به دست می‌آید و نتیجه‌گیری میشود، پیگیری بشود و به نتیجه برسد. فرض کنید که مردم با رفتن رئیس قوّه‌ی قضائیّه در گمرک یا در فلان دستگاه یا فلان نقطه‌ی دیگر امیدوار میشوند که حالا رئیس قوّه‌ی قضائیّه آمد، اشکال را پیدا میکند و حل میشود؛ این امید در مردم به وجود می‌آید. اگر آن اشکال حل نشد، امید برمیگردد به ناامیدی و بدتر از اوّل؛ یعنی باید پیگیری بشود که حتماً ان‌شاء‌الله انجام بگیرد. این عرایض ما در باب قوّه‌ی قضائیّه.

دست‌یافتنی بودن افق روشن آینده برای ملت زنده

… اتّحاد ملّی‌مان باید نشان بدهیم. اگر این شد، آن‌وقت سختی‌ها و گرفتاری‌ها هم در دل خود، گشایش به ما ارائه خواهند داد. سختی تحمیلی ــ آن سختی‌ای که دشمن تحمیل میکند ــ در دل خود، فرصت و گشایش دارد؛ مشروط بر اینکه ما تنبلی نکنیم، مشروط بر اینکه ما کاهلی نکنیم. بحمدالله ملّت زنده است و ظرفیّتِ زنده‌تر بودن در کشور ما وجود دارد؛ اگر ان‌شاءالله در همین جهت [پیش] برویم، به توفیق الهی، افقِ روشنِ آینده قابل دسترسی است و ملّت ایران ان‌شاءالله [به آن] خواهد رسید.

اطمینان به بهتر شدن وضع کشور در پنج سال آینده به شرط عمل

… لحاظ نظامات ارزشی، هم از لحاظ نظامات برنامه‌ای و کاری یک تصوّر درستی، یک آینده‌ی مشخّصی ترسیم کنید، راه برای رفتن به آن آینده را مشخّص کنید و قدم‌به‌قدم حرکت کنید؛ عجله هم لازم نیست. ما هیچ احتیاجی به عجله نداریم؛ راه معمولی شماها، شما را به مقصود میرساند. مطمئنّاً پنج سال دیگر وضعیّت از امروز بهتر خواهد بود؛ یعنی تردیدی در این وجود ندارد؛ [البتّه] اگر چنانچه ما به آنچه فکر میکنیم و عرض کردم، عمل کنیم.

فعالیت و نشاط جوانان از جلوه‌های امیدزای کشور

… شعبان، غدیر و غیره در سرتاسر کشور انجام میگیرد، کار همین جوانها است. اینها همه عوامل امیدزا است؛ از اینها پیدا است جوانهای ما فعّالند. توانهای تبلیغاتی ما متأسّفانه آنچنان رسایی لازم را ندارد که بتواند آنچه را اتّفاق می‌افتد، در معرض دید مردم قرار بدهد. اینها همه جلوه‌های امیدزا در کشور است؛ مظهر نشاط کشور است، مظهر امیدواری کشور است. این نشان میدهد که مجموعه‌ی ملّت ما، بخصوص جوانهای ما، بانشاطند، باتحرّکند، باحرکتند، باابتکارند، امیدوارند.