فراگیری قیام تا روستاهای دورافتاده نشانهٔ دست غیبی و نه حاصل تبلیغ
… میشد، آخوندش [توی][6] ده جلو میافتاد و مردم ده هم دنبالش تظاهر میکردند. و به من گفت من رفتم در آن قلعه حسن فلک،[7] که یک قلعه کوچکی است. رفتم آنجا دیدم آنها همان را میگویند که تهران میگویند. من در پاریس امیدوار شدم به اینکه ما ان شاء الله پیروز هستیم. وقتی بنا شد یک ملت این طوری قیام بکند، این یک دست غیبی تو [ی] کار است. این نمیشود که با تبلیغ و با صحبت، و آخوند منبر برود یک چیزی بگوید، نمیشود. این یک قضیهای بود که خدا خواست و ما پیروز شدیم بحمد الله. و امیدوارم که پیروز هم بشویم تا آخر. لکن این توجه باید برای ملت ما باشد که اینها مهمشان این است که در همین داخل ما را آسیب بزنند،[8] آسیب بردار کنند. این یک نقشه بود که قم و تبریز با هم شروع کردند. نقشه است این، که به همان وضعی که قم شروع کرد، به همان وضع …
دست غیبی الهی در بیدار کردن ملت از سستی و بیخبری
… بکنند، اینها توجه این جوری بود وضعشان. قشرهای دیگر هر کسی مشغول کار خودش بود. کاسب کسب میکرد. زارع زراعت میکرد. همه چیزشان را هم که میبردند هی میگفتند خوب آقا فرض کن، اینکه توجه میکرد، میگفت ما چه بکنیم نمیتوانیم. اکثراً هم توجه نداشتند به این مسائل. این یک دست غیبی الهی بود که این ملت را از آن حال رخوت، از آن حال سستی، از آن حال بیخبری برگرداند به یک حال خبرداری؛ همه مجهز شدند. نمیشود که بدون تایید الهی یک همچو توسعهای پیدا بکند یک مساله. همه جا میرفتی میدیدی یک مطلب میگویند که ما جمهوری اسلامی میخواهیم: نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی، آزادی، استقلال، جمهوری اسلامی. این یک مسئلهای نبود که بشود یک نفر آدم، ده نفر آدم، صد نفر آدم، کار را انجام بدهند. یک مساله بود الهی و انجام گرفت. به طوری …
ترس افکندن خدا در دل دشمنان و بازداشتن آنان از کاربرد سلاح
خدای تبارک و تعالی وضعی پیش آورد که دشمنهای ما همچو ترسیدند که نتوانستند بمانند. دست به سلاح به آن طوری که باید ببرند، نبردند. یعنی یک مانع غیبی مانع شد از اینکه اینها مثلًا آن سلاحهایی که داشتند بیایند همه تهران را، همه قم را و سایر جاها را بمباران کنند. خداوند آنها را همچو ترساند که این سلاح را به کار نتوانستند ببرند. از آن طرف وقتی که ملت ما هجوم آورد به آنها، تمام قشرهایی که مادون آن طبقه اول فاسد بود پیوستند به ملت. اینها کارهایی بود که خدای تبارک و تعالی کرد که دشمن را برگرداند، دوست کرد. و آنها هم که در راس بودند همچو خوفی در دلشان انداخت که دیگر نتوانستند مقابله …
قدرت الهی و غیبی عامل پیشرفت و تحول ملت
… نکنید شما. در عین حالی که تشکر میکنم از شما که این مقالهها را خواندید. لکن تذکر میدهم این قدر تعریف نکنید از یک شخصی، برای اینکه چیزی نیست. هر چه هست، اوست. ما چیزی نیستیم. ما جز یک بنده ضعیف چیزی نیستیم. با یک فوت میتوانستند اینها، ما را بیرون کنند. آنکه این قدرت را به این ملت داد، و آن طور وارد شد به میدان و بیرون کرد حریف خودش را، آن یک قدرت روحی بود که خدا داد به اینها. یک قدرت الهی و غیبی بود که این ملت را متحول کرد به یک چیز دیگری. این مردمی که وقتی اسم «سازمان امنیت» میآمد به خودشان میلرزیدند، ریختند و گفتند ما اصلًا نه شاه میخواهیم و نه سازمان امنیت و نه اصل رژیم شاهنشاهی را میخواهیم. و به واسطه این امری که خدای تبارک و تعالی انجام داد به اراده مبارک خودش.
رعب افکندن خدا در دل نظامیان و ناکامی نقشهٔ کشتار زمان بختیار
توجه به او داشته باشید؛ و متوجه باشید که پیروزی را از او ما داریم. و من این را گفتم: تمام وسائلی که کوبنده بود و با دو ساعت میتوانستند این مملکت را بریزند به هم- خود او هم گفت که من اگر بروم خراب میکنم و میروم- لکن خدا خواست که یک رعبی در دل اینها افتاد که دیگر گوش نکردند به بزرگها که میخواستند خرابکاری بکنند. این یک کمکی بود که خدای تبارک و تعالی به ملت ما کرد که اینها به فکر این نیفتادند که توپ و تانک را بریزند و مردم را بکشند و تهران را خراب کنند و به هم بریزند، و هر چه میخواهد بشود. اگر هم یک دفعه نقشهاش را کشیدند- که در زمان بختیار این نقشه کشیده شد، آن روزی که اعلام حکومت نظامی دادند، بعدها به ما گفتند، بنا بر این بود تانکها و توپها را بیاورند در خیابانها و مستقر کنند، و شبش بریزند و اشخاصی که احتمال میدهند که مخالف با آنها باشند همه را از بین ببرند- آن را هم خدا خواست که نشد. اینها یک چیزهایی بود که خدا انجام داد، ماها چیزی نیستیم، هر چه بود او کرد، همه کارها [با] او بود. توجه به او را از یاد نبرید. توجه به او منشا همه خیرات است، برای دنیای شما، برای آخرت شما. به ذکر خدا مطمئن میشود قلبها: اَلَا بِذِکْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ …
منصرف کردن ذهن دشمن مسلح و افکندن ترس در دلش، معجزهای در انقلاب
… نبود اراده خدا، که منصرف کرد اینها را از اینکه مقابله کنند، و نبود آنکه رعب در بسیاری از آنها ایجاد کرد [کار پیش میرفت] اینها با یک شب میتوانستند همه تهران را خراب کنند. همه چیز دستشان بود. همه مراکزی که یک نفر آدم که گوشش میجنبید همه را بمباران کنند. نه اینکه برای خدا نکردند؛ خدا اذهان اینها را همچو منصرف کرد و دلهای اینها را همچو پُر از خوف کرد که دست به آن آلاتی که باید بزنند نزدند. این یکی از معجزاتی بود که در این قضیه واقع شد.
غلبهٔ دستهای خالی بر تانک و توپ، غلبهای الهی و لزوم حفظ آن
… این اعتصاب را، این نظام را، این حکومت نظامی را. خوب، مردم شکستند؛ و آنها نتوانستند که بیاورند نابودشان بکنند. بعد آن درگیریها پیدا شد. مرحوم قرنی،[3]- خدا رحمتش کند- اینجا بود. به من گفت که مقاتله و جنگ ما بین مردم و قوای دولتی در آن شب سه ساعت و نیم بود. با سه ساعت و نیم، دستهای خالی بر تانک و توپ و مسلسل و اینها غلبه کرد! این غلبه، غلبه الهی بود. این نظر خدا بود. این نظر خدا را حفظش بکنید.
پشتیبانی غیبی ملت و پیشرفت نهضت بدون ابزار
… آن غیر الوند همدان است، الوندی است مال خمین است، آنجا یک قلعهای است مثلًا به اندازه چند مقابل این عمارتها، ده بیست تا خانوار شاید داشته باشد- گفت حتی آنجا، گفت من آنجا که رفتم، دیدم مطالبی که در آن قلعه مردم آنجا میگویند همانی است که در تهران میگویند! من آنجا در ذهنم آمد که مساله مسئله بشری نیست؛ مساله مسئله الهی است و این پیش میبرد. وقتی مطلب، توجه از جانب ما وراء الطبیعه و غیب باشد، این ملت پشتیبان غیبی دارد و با پشتیبان غیبی، شما پیش بردید؛ و الّا ابزاری دست شما نبود. حالا چهار تا تفنگ دست پاسبانهای ما هست. اینها غنیمت جنگی است، و الّا کِی داشتند اینها را. آنی که در بین ملت ما بود «الله اکبر» و ایمان بود؛ فریاد «الله اکبر» و ایمان بود، و او پیش برد.
یکپارچه شدن همهٔ قشرهای ملت کار دست غیب و عنایت الهی
شعاع عمل انسان تا یک حدودی است. یک کسی میتواند یک محله را تحت تاثیر قرار بدهد، یک کسی میتواند یک شهر را، یک کسی میتواند یک استان را، اما کسی نمیتواند به این ترتیب همه قشرهای موجود در هر جا را، از یک ملتی، از بچههای کوچک و تا پیرمردهایشان و دانشجویشان، با افکار متعددهای که اینها دارند و با ایدههای مختلفی که دارند، همه را تحت یک مطلب بیاورد؛ این نمیشود الّا اینکه دست غیبی در کار است. من مطمئن شدم به اینکه یک عنایتی از طرف خداوند تعالی هست؛ که آن عنایت ان شاء الله تا محفوظ است، شما پیروزید.
پیروزی ملت بیسلاح با دست غیبی و ترس افکندن خدا در دل دشمن
… انقلابی را حفظش کنید و لو به اینکه هر چند وقت یک دفعه در شهر خودتان اینها راهپیمایی کنید که این انقلاب، روح انقلابی محفوظ باشد. و یکی که از این بالاتر است، روح ایمانی است. انقلاب تنها ما را به مقصد نرساند، ایمان ما را به مقصد رساند؛ خدا ما را به مقصد رساند. همه این حرفها، همه این کارها، با دست غیبی واقع شد، و الّا یک ملتی که چیزی در دستش نبود، اسلحه صحیحی نداشت، چهار تا تفنگی که حالا میبینید اینها غنایم جنگی است، شما نداشتید همچو چیزی، مع ذلک خداوند طوری کرد که اسلحههای آنها را نگذاشت استعمال بشود، یعنی نه اینکه آنها اسلحه نداشتند؛ آنها تانک داشتند، توپ داشتند، طیّاره داشتند، فانتوم داشتند، عدّه داشتند لکن خداوند شما را به «رُعْب» نصرت کرد، در دلشان یک ترسی انداخت، همان ترس اسباب شکستشان شد.
تحول مردم به دست غیبی شرط پیروزی انقلاب
گفت شخصی که یک بچه ده- دوازده سالهای در این مبارزات سوار موتورسیکلت ظاهراً بود- یا دوچرخه یا موتورسیکلت- گفت این همان طور رفت طرف تانکی که داشت میآمد حمله کرد این بچه و بچه هم زیر تانک خرد شد از بین رفت. اما این طور شده بودند. این تحول یک تحول الهی بود و یک دست غیبی مردم را این طور متحول کرد، و تا این نحو تحول نبود این پیروزی نبود. ملتی که دست خالی بود، هیچ نداشت حالا چهار تا تفنگ پیدا شده است، کی، آن وقت این حرفها بود- دست خالی، آنها هم مسلح و همه تانک و توپ و مسلسل دار و اینها هیچ نداشتند جز اینکه یک فریاد «لا اله الا الله» و «الله اکبر» و یک مشت پُر و یک ایمان قلبی قوی. این ایمان بود …
یکصدایی همهٔ اقشار ملت نشانهٔ دست غیبی در انقلاب
این دیانت اسلام و قدرت ایمان بود که حتی بچههای خردسال ما را جلوی تانک و توپ برد. من وقتی در پاریس میشنیدم که در تمام قرا و قصبات ایران، در تمام اقشار ملت، زن و مرد، بزرگ و کوچک، دبستانی و دبیرستانی و دانشگاهی، روحانی عالیقدر و سایر طبقات، همه با هم یک مطلب را میگفتند، آنجا فهمیدم که دست غیبی در کار است.
یکصدایی سی و چند میلیون جمعیت ناممکن جز با عنایت غیبی
شعاع افعال انسان، هر انسانی باشد، یک حدودی دارد. یک نفر ممکن است یک خانه را بتواند متبدل کند به یک وضعی؛ یک محله را، یک شهر را، یک استان را، یک قشر را؛ اما انسان نمیتواند تمام سی و چند میلیون جمعیت، با افکار مختلفه و شغلهای مختلفهای که دارند و امکنه مختلفه و از هم دور، همه یک شعار بدهند؛ از بچه دبستانی تا بیمارستانی و پیرمردهای بیمارستانی، همه دنبال یک مطلب باشند. این نمیشود، الّا اینکه یک عنایت غیبی در کار باشد. آنکه بود این دست غیبی بود و این عنایت الهی بود که یک ملتی که هیچ نداشت، بر یک قدرتهایی که همه چیز داشتند غلبه کند. این همان قدرت صدر اسلام بود که یک عده از اعرابی که هیچ وسیله نداشتند، هر چند تایشان یک شمشیر، یک شتر داشت، غلبه کنند بر تقریباً تمام معموره دنیا …
قدرت الهی و دست غیبی در همصدایی و پیروزی ملت
ملت ما همه با هم یک مطلب میگفتند؛ و این باعث شد که قوای روحانی و قوای مادی با هم جمع شوند. این کار از غیر خدا بر نمیآمد. این قدرت یک قدرت الهی بود. در پاریس شخصی پیش من آمد از دهات اطراف خود که رفته بود تعریف کرد و میگفت صبح که میشود، آن عالِم ده جلو میافتد و مردم دنبال او تظاهرات میکنند. گفت همه دهات این طور شده است؛ و یکی را اسم برد که من به یکی از دهات آنجا رفتم. یک قلعهای است در بیابان در نزدیک …
وحدت سراسری ملت، کار دست غیبی الهی نه توان بشر
… بود. من در پاریس که بودم و میشنیدم که تمام مردم بلاد- از آن اقصا بلاد[2] تا مرکز، از دهات کوچک تا شهرستانهای بزرگ- همه با هم متحد شدند و همه یک کلمه میگویند و آن اینکه «سلسله پهلوی نه و جمهوری اسلامی آری»، من آنجا این طور فهمیدم که این دستْ، دستِ غیب است؛ انسان نمیتواند این وحدت را تحصیل کند. انسانها شعاع فعالیتشان محدود است؛ ممکن است یک شهر را یا یک استان را، به وحدت کلمه برساند، ممکن است که یک گروه از مردم را وحدت کلمه درشان ایجاد کند لکن یک کشور سی و چند میلیونی با اختلاف گروهها، با اختلاف آمال و آرزوها، با اختلاف فهم و شعور آنها، همه با هم مجتمع شدند و همه با هم دست به هم دادند و یک مطلب را خواستند. این نیست الّا اینکه دستِ غیبی در کار است: خدای تبارک و تعالی به وسیله امام زمان- سلام الله علیه- [این تحول را در مردم پدید آورد]. از آن وقت یاس در من هیچ وقت نبوده است؛ از آن وقت بسیار امیدوار شدم که این مطلب به پیروزی خواهد رسید. البته این معنا که پیروزی به این سهلی و به این زودی نصیب بشود، [فکر نمیکردم] یک ملتی که هیچ ندارد در مقابل یک قدرت شیطانی؛ مثل امریکا و انگلستان به صراحت و …
دست غیبی در فراگیری خواست ملت در سراسر ایران
… آورد. و یک گسترش دیگری که راجع به گروهها و جماعات بود؛ بچههای دبستان- یا کوچکتر از آنها- همین وِرْدی[3] را که همه مردم میگفتند، اینها هم میگفتند؛ کارگرها، کارفرماها، معلمین، اجزای دادگستری، ملّاها، طلبهها، روشنفکران- همه- یک مطلب میگفتند و با هم بودند. من این را این طور فهمیدم که یک دست غیبی در کار است. انسان هر چه هم بخواهد مثلًا روشنگری داشته باشد و هر چه هم بخواهد یک همچو امری واقع بشود به این گسترش نمیتواند واقع بشود. من این طور فهمیدم که خدای تبارک و تعالی در این مساله نظر دارد و از آنجا اطمینان برایم پیدا شد که پیروزی هست. البته به این زودی و به این سهلی را نمیتوانستم حدس بزنم. وقتی هم که شاه سابق از ایران رفت و دنبالش آن دولت بختیار آمد- که خیلی هم بیعقلی کرد، من هم نصیحتش کردم گوش نداد- من عازم آمدن شدم به این نکته که دیدم از طرف امریکاییها دارد فعالیت میشود.
رعب در دل دشمن و پیوستن سربازان به مردم با قدرت الهی
… کسی بخواهد پای خودش حساب کند، آدم جاهلی است یا آدم خودخواهی است. این قدرت، قدرت خدا بود، که از بچه کوچک تا پیرمرد و جوانها، همه، زنها و مردها، همه با یک قدرتی، با یک قوهای ریختند در خیابانها و با دست خالی دشمن را، با همه جهازی که داشت از صحنه بیرون کردند. و باز این قدرت الهی بود که آنها را یک رعبی در دلشان افکند که نتوانستند حتی این سلاحهایی که دارند به کار بیندازند. و باز با قدرت الهی بود که وقتی شماها به میدان رفتید، فوج فوج سربازها به شما متصل شدند. آنهایی که باید تحت فرمان آنها باشند نبردند فرمان آنها را، متصل شدند به شماها. این یک تحول روحی بوده از برای ملت ما، که فوق پیشبرد ما و فوق این پیروزی است که در ارواح شد. یعنی غلبه کرد هر انسانی بر آن حالات نفسانیهای که داشت که خوف داشت، احتمال اینکه بشود …
غیبی و الهی بودن بیباکی مردم در برابر سلاح
آنهایی که از باتوم میترسیدند از مسلسل دیگر نترسیدند. اینها یک مسائل غیبی است، الهی است. دلهایتان را به آن مبدا قدرت متصل کنید. گمان نکنید که ما خودمان چیزی هستیم. از این وابستگیهای دنیایی بیرون بروید و وابسته کنید خودتان را به آن مبدا قدرت. قطرهها خودتان را به دریا برسانید. ماها قطرهایم، از قطره هم کمتر. اما اگر متصل بشویم به آن دریا، کار …
پیروزی ملت ایران با تأییدات غیبی و شعار الله اکبر
… اعتماد به خدا داشته باشد، این جمعیت پشتوانهاش خداست. و جمعیتی که پشتوانهاش خداست شکست ندارد. یکی این است که باید همین روحیه را تقویت کنید. یعنی اعتماد به خدا را هر چه میتوانید زیاد کنید. هر چه پیروزی میخواهید پیش خداست. هر چه نصرت میخواهید دست اوست. گمان نکنید که ایران؛ ملت ایران خودش یک همچو قدرت بزرگی را، و یک همچو قدرتی که همه هم دنبالش بودند خودش بدون آن تاییدات غیبی که شد شکست داد. ملت ایران چون از بچههاشان تا پیرمردهاشان، و تا جوانهاشان، همه، همه قشرها با سلاح «الله اکبر» پیش میرفتند، و میگفتند ما جمهوری اسلامی میخواهیم؛ اسلام را میخواستند.
پیشرفت کارها به ارادهٔ الهی فراتر از پیشبینی خود
من امیدوارم که تا آخر با قدرت و با قوه و با اتکال به خدای تبارک و تعالی، که فوق همه قدرتهاست، ما پیش ببریم. همان طوری که با اتکال به خدا، خدای تبارک و تعالی کارها را انجام داده. ما خیلی از موارد میبینیم که یک چیزی عمل میکنیم، خودمان هم درست سر در نمیآوریم که این چه خواهد شد. میبینیم خوب پیش رفته است. این جز این نبوده است که بنا براین بوده است که خدای تبارک و تعالی، انجام این مسائل را بدهد.
پیدایش علاقهٔ الهی همهٔ قشرهای مردم به اسلام و نظام اسلامی با دست غیبی
… هستیم ان شاء الله از ما به سایر بلاد [سرایت میکند] که نظر ما به این است که همه بلاد مسلمین اسلامی باشد، حکومت در دنیا حکومت اسلامی باشد، یا عدل اسلامی در همه جا باشد. اگر ما با هوشیاری و با امانت و با علاقه [باشیم] همان طوری که علاقه ما را به اینجا رسانده. علاقه قشرهای مختلف ملت به این نظام اسلامی یک علاقه الهی بود که در قلب مردم تحقق پیدا کرد. و با دست غیبی این علاقه در قلوب مردم پیدا شد، به طوری که از بچههایی که تازه زبان باز میکردند تا پیرمردهایی که نزدیک مُردنشان بود، آنها همه با هم همصدا بودند و اسلام را میخواستند.
نجات کشور به خواست خدا و قدرتی فوق طبیعی
لکن خداوند خواست که به داد این مملکت برسد. این خواست خدا بود و یک قدرت ما فوق الطبیعه. هیچ قدرتی نمیتوانست یک همچو چیزی که در ظرف پنجاه و چند سال اقلًا؛ و به حسب واقع در طول تاریخ، این مملکت را به یک جور دیگر درست کرده بودند، و این مرد و زن را یک جور دیگری درستشان کرده بودند و تربیت کرده بودند، هیچ قدرتی نمیتوانست که در ظرف مثلًا یک سال، یک …
خنثی شدن نقشهٔ کودتا با بیرون آمدن مردم بهعنوان کاری غیبی و الهی
… و شب بنای بر این داشتند که آنکه از روز حکومت نظامی درست کردند شبش کودتا کنند، و هر کس را احتمال بدهند که یک حرفی بزند، بکشند. این هم خدا خواست- ما هیچ اطلاع از هیچ جا نداشتیم- این هم خدا خواست که یک همچو صحبت پیش آمد که نه اعتنا نکنید به این و بیایید بیرون. و مردم آمدند بیرون، آن خنثی شد. آن نقشهای که آنها داشتند که خلوت بشود و تانکهایشان را بیاورند مستقر بکنند و مجهز بشوند برای کار، این هم خنثی شد. این هم یک کار غیبی بود؛ یک کار الهی بود. هیچ کار بشر اینها نبوده. همه یک کارهایی بود که بر خلاف عادت واقع شد.
تحول روحی ملت کار دست خدا و فراتر از توان بشر
… از آن پرهیز میکردند و میترسیدند، این بچهها و بزرگها و زنها و مردها ریختند در خیابانها و اساس مساله را، اصل «شاهنشاهی» را گفتند نمیخواهیم. یعنی آنی که 2500 سال با قدرت حکومت کرده بود بر ملت، آن را زیرش زدند و جلو هم زدند و عمل هم کردند و پیش هم بردند. این تحول روحی یک تحولی بود که اعجابآور و هیچ نمیشد اسمی روی این گذاشت، الّا اینکه تحولی بود که با دست خدا انجام گرفت؛ یعنی هیچ بشری قدرت این معنا را ندارد که روحیه یک جمعیتی آن هم یک جمعیت سی و پنج میلیونی، با عقاید مختلف، با روحیههای مختلف، از بچه کوچولویشان بگیرد تا پیرمرد توی مریضخانههایشان، این یک همچو تحولی در او پیدا بشود. بشر نمیتواند این کار را بکند. این کاری بود، تحولی بود، که خداوند تبارک و تعالی در آن اراده داشت.
بازداشتن رژیم از به کار بردن سلاح علیه تهران بهعنوان معجزه
… و خدا برگردانده است. شما غافل نشوید از این. شما الآن افغانستان را ملاحظه کنید، افغانستان الآن چند ماه است گرفتارند مردم- خداوند ان شاء الله که نجاتشان بدهد- برای این است که طرفشان، که عبارت از این مرد فاسق است، میکوبد آنها را با طیاره و با توپ و تانک. یکی از عنایاتی که خدای تبارک و تعالی به شما کرد و به ما کرد، اینکه اینها را خدا یک خوفی در دلشان وارد کرد که متشبّث به آن اسلحهها نشدند؛ منصرفشان کرد. آن طور نبود که فانتومها را بیاورند بالای سر تهران و چه بکنند. بعضیهایشان هم که گفته بودند، اطاعت نکردند از آنها. چنانچه آنها قوای انتظامیشان را به کار انداخته بودند و تهران را سرکوب کرده بودند، حالا شما اینجا مجتمع نبودید؛ ما هم نبودیم. این یکی از معجزاتی بود که خداوند اینها را منصرفشان کرد از این اگر هم به ذهن یکیشان …
دست غیبی در تحول ملت و امید به پیروزی نهایی
… که جوانهای ما- چه جوانهای نیروی انتظامی و چه جوانهای معمولی و پاسدارها و حتی بازاریها- مکرر میآیند پیش من، حتی امروز، و آرزو میکنند، به من میگویند شما دعا کنید ما شهید بشویم. این روحیه، این روحیه انقلابی، که در نفوس پیدا شده است، این یک معجزه الهی است. بشر نمیتواند یک ملت را همچو متحول کند. دست غیبی در کار است، و من امیدوارم که همین دستِ غیبی ما را به پیروزی نهایی برساند، و این ریشههای گندیدهای که الآن در کار هستند، اینها هم ان شاء الله سرکوب بشوند؛ و میشوند ان شاء الله و مملکت پاکسازی میشود و مال خودتان میشود، خودتان باید از آن حفاظت بکنید.
یکپارچگی سخن ملت نشانهٔ دستی غیرطبیعی در کار
… که در امریکا بودند و آنهایی که در خارج کشور هر جا بودند همان مسائل را میگفتند که آنهایی که در داخل بودند؛ دانشجویشان همانی میگفت که علمای دینیشان میگفت، بازاریشان همان را میگفت که کارگرشان میگفت، بچههای این قدریشان همان را میگفت که بزرگها میگفتند؛ این مورد اطمینان من شد که یک دست غیر طبیعی در کار است.
الهی بودن معجزههای نهضت و ناتوانی بشر از آن
معجزههایی که در این نهضت واقع شد همه از جانب خدای تبارک و تعالی بود، و بشر کوچکتر از آن است که بتواند این معجزهها را انجام دهد. تحولات روحی که در این مدت قلیل برای ملت ما پیدا شد، تحولات قلبی، تحولات روحی، تحولات ارادی؛ هیچ کس نمیتوانست این تحولات را ایجاد کند. آنچه که عظمت دارد این تحولات روحی است که در ملت پیدا شده، و او بالاتر از این پیشبرد و پیروزی است که ملت ما پیدا کرد. ملتی …
کمک فرشتگان به جمعیتهای اندک در جنگهای اسلامی و در پیروزی انقلاب
… مع ذلک نتوانستند نگه دارند این را. چه اسباب این شد که یک همچو پیروزی پیدا شد؟ ماها عُرضهای داشتیم؟ نه، ایمان و نظر خدا بود، وقتی همه شما از ظلم بیزارید و همه شما به عدالت اسلامی رو آوردید، خدای تبارک و تعالی به شما کمک میکند؛ ملائکه الله کمک میکنند. این ملائکه الله که در جنگهای اسلامی به جمعیتهای کوچک کمک میکردند که پیروز میشدند بر جمعیتهای بزرگ، منتها خود مردم آنجا نمیدانستند؛ پیغمبر میدانست به وحی. الآن هم اگر پیغمبر بودند، شاید میفرمودند که شما این پیروزی که پیدا کردید، ملائکه الله با شما موافق بود. همه اسلام را میخواستید، دین حق را میخواستید و از رژیم فاسد اعراض کردید، این اسباب این معنا شد.
تحول سراسری ملت در پرتو عنایت خاص الهی
… و فریاد بزنند که مرگ بر این سلطنت کذا. این تحول آسانی نیست. بله، یک نفر، دو نفر، ده نفر، یک همچو تحولی پیدا بکنند، خوب میشود، اما یک ملتی این طور بود، همان طوری که در آذربایجان بود، در مشهد بود، در تهران بود، در شیراز بود، در دهات بود، در قصبات بود. اختصاص به یک محیطی نداشت، سرتاسر کشور یکدفعه متحول شد و این نبود جز اینکه یک عنایت خاصی از طرف خدای تبارک و تعالی به این ملت شد، یک نظر معنوی خدای تبارک و تعالی بر این ملت انداخت و ملت را فوق النظر متحول کرد؛ کانّه یک چیزی دیگر شدند. جمعیتها سرتاسر کشور یک چیز دیگری شدند، یک چیزی بودند، یک چیز دیگر شدند؛ متحول شدند یک جمعیتی به یک جمعیت دیگر. و باز جزو تحولات، این تحول حس اعانت بود که مردمی که از هم جدا بودند و کاری به هم نداشتند و اینها یک وقت ما دیدیم که وقتی …