انسجام و تعادل منطقهای با ایجاد زیرساختها و رعایت آمایش سرزمینی
۶- انسجام و تعادل منطقهای در کشور، از طریق: حمایت و ایجاد زیرساختها و زیربناها و برقراری مشوقهای مناسب با رعایت اصول آمایش سرزمینی و امنیتی.نامهای دیگر: آمایش سرزمینی
چارچوب بلندمدت توزیع جمعیت و فعالیتها و برنامهریزی توسعه در پهنهٔ کشور.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:ابلاغ سیاستهای کلی برنامه سوم توسعه— ۱۳۷۸/۰۲/۳۰
فقط سال ۱۳۹۱همهٔ سالها
۶- انسجام و تعادل منطقهای در کشور، از طریق: حمایت و ایجاد زیرساختها و زیربناها و برقراری مشوقهای مناسب با رعایت اصول آمایش سرزمینی و امنیتی.۳- تعامل سازنده میان ارزشها و مزیتهای مناطق گوناگون کشور با استفاده از ظرفیتهای فرهنگی، آموزشی، اقتصادی و انگیزههای ملی و اقدام در جهت تفویض اختیارات مناسب قانونی به سطوح منطقهای و محلی با رعایت تمرکز امور سیاستگذاری و حاکمیتی.۱- تقسیم کار ملی با توجه به استعدادهای طبیعی و خلق مزیتهای جدید در مناطق مختلف کشور.د- دستیابی به تعادلهای منطقهای متناسب با قابلیتها و توانهای هر منطقه با توجه به نکات زیر:۲- تعیین نقش ملی و فرامرزی مناطق مختلف کشور برای رسیدن به تعادلهای منطقهای و تقویت وحدت و یکپارچگی ملی.۳- توسعهی هماهنگ جزایر و سواحل جنوب و شمال کشور با بهرهگیری از ظرفیت استانهای همجوار، موقعیت جغرافیایی، زیربناهای اساسی، منابع دریایی و نفت و گاز و استقرار صنایع مرتبط، پشتیبان و انرژیبر و توسعهی بازرگانی، گردشگری، آموزش عالی، فنی - حرفهای و تحقیقات با تقویت تعامل فراملی (طی ده سال در قالب دو برنامهی پنجساله).الف- توسعهی منابع انسانی به عنوان رکن اصلی آمایش سرزمین از طریق:ب- توجه به یکپارچگی ملی و سرزمینی و تقویت هویت اسلامی - ایرانی و مدیریت سرزمین از طریق:ج- ارتقای کارآیی وبازدهی اقتصادی و تسهیل روابط درونی و بیرونی اقتصاد کشور با:هـ- سامانبخشی فضای مناسب مراکز زیست و فعالیت بهویژه در مناطق مرزی با تأکید بر مشارکت مؤثر مردم با:و- رعایت ملاحظات امنیتی و دفاعی در استقرار جمعیت وفعالیت در سرزمین با تکیه بر:ز- استفاده از موقعیت ممتاز جغرافیایی در جهت کسب جایگاه شایسته منطقهای و جهانی از طریق:ح– حفظ، احیا و بهرهوری بهینه از سرمایهها، منابع طبیعی تجدیدشونده و حفظ محیط زیست در طرحهای توسعه.