ساختن امتی یکپارچه از مردم پراکنده با فرمان، عزم و درایت امام
… کدام نیرویش، با کدام قدرتش میخواهد با آن امپراتوری عظیم روبهرو شود. اوّل یک جمله بگویم: سال گذشته هم کسانی در اطراف دنیا بودند که همین حرف را به ما میگفتند؛ سال گذشته هم مردمی به ما خطاب میکردند که با کدام نیرویتان، با کدام قدرتتان [میخواهید پیروز شوید]؟ امام ما جواب داد، امام ما پیام داد، امام ما با فرمانش، با خشمش، با عزمش، با درایتش، از جمعی مردم پراکنده و متفرّق، یک امّت ساخت. و درود بر امام! او به این امّت آموخت که ماهی در زندگی ما هست که در آن، خون بر شمشیر پیروز میشود. کسانی پنداشتند که این شعر است، کسانی پنداشتند که این احساسات است امّا اندیشمندان، قرآنشناسان، آنها که پیام اسلام را میفهمیدند، دانستند این بیتالغزل پیام قرآن …
محبت و قدرشناسی ملت ایران نسبت به رهبر خود
بزرگداشت خاطرهی پُرشکوه شهادت فرزند برومند رهبر عزیز ما از دو نظر برای ما هیجانانگیز است؛ از دو نظر برای ما وظیفه است. نخست از این نظر که فرزند و پارهی تن و جگرگوشهی رهبر ما است. ملّت ایران ثابت کرده است که رهبر خود را از همه چیز، از همه کس، از همهی انگیزهها، از همهی جهتگیریها بیشتر دوست میدارد؛ ثابت کرده است که قدر رهبرش را میداند؛ این فریاد را ملّت ما آنچنان در فضای خفه و مهآلود و مسموم جهان طنینانگیز و رعدآمیز ادا کرد که حتّی دشمنان هم نتوانستند دربارهی آن اندک تردیدی به خود راه بدهند؛ آنها نیز که نمیتوانستند رهبریِ بزرگترین انقلاب نیم قرن اخیر -قرن انقلابها و جنبشها و جوششها و …
صبر امام در شهادت فرزند، عامل بیداری ملت و شناخت رهبر
… شناختن این جریان بزرگ و این حادثهی بزرگ همهی این گوشههای ناشناخته را باید شناخت. گمان نکنند که رهبری این امّت، رهبری اسلامی، رهبری معنوی، رهبری روحانی، آن نفوذ کلام، آن توکّل بیپایان، قابل مقایسه با رهبریهای دیگر و قابل تقلید است؛ نه، قابل تقلید نیست. این صبر بزرگ در مقابل این حادثهی بزرگ، ملّت را تکان داد؛ این اقیانوس را به تلاطم آورد. خود حادثه میتوانست بزرگ باشد اما منش این پدر در مقابل این حادثه او را دَهچندان بزرگ کرد و ملّت ناگهان خمینی خود را شناخت. روحهای بزرگ و دشوار و تسخیرناپذیر در مقابل این روح بزرگتر به زانو درآمدند و همه آمنّا و صدّقنا گفتند. [او] نشان داد که رهبر است؛ نشان داد که ابرمرد است؛ نشان داد که انسانی والا است و حادثه آغاز شد.
اثبات رهبری امام در عمل و ساختن امت از ملت پراکنده
… رنج همه را بر دوش تحمّل میکند، راه را میگشاید، خفتگان را بیدار میکند، در راه ماندگان و از راه افتادگان را تشویق میکند، به حرکت تحریک میکند، او رهبر است؛ چه بگویند و چه نگویند، چه نام رهبر به روی او بگذارند و چه نگذارند، چه دشمنان تحمّل بکنند یا نکنند. رهبری یک امر طبیعی و قهری است و امام رهبری خود را در عمل ثابت کرد، رهبری خود را بر همهی ذهنها ثابت کرد؛ دشمن را، آن کسی را که نمیتوانست روحانی را ببیند و رهبریاش را بفهمد و بشناسد، امام را ببیند یا رهبریاش را بشناسد، در مقابل رهبری خود خاضع کرد؛ امّت را به حرکت در آورد. از ملّت، یعنی از این جمع پریشان و متشتّت، یک امّت ساخت؛ یک امّت، جمعی انسان در خطّی روشن، به سوی هدفی واضح با گامی استوار در حرکت. او امّت ساخت؛ پس براستی امام امّت بود و این امامت ادامه پیدا کرد. این رهبری لحظه به لحظه مردم را بیدارتر و مصمّمتر کرد و مرحبا و آفرین بر این ملّت و امّت سخاوتمند، بر این امّت و ملّت …
هدفگیری مستقیم امام در تبلیغات خارجی و حمله به نهادهای وابسته به او در داخل
… به نام این ملّت میجنگند، انتقاد نمیکند؛ هیچکس نمیگوید که چرا فلان آدمی که خود را روشنفکر میداند به خود حق میدهد که در فلان واحد، فلان موسّسه، فلان ارگان بزرگ، سوءاستفادهی مالی کند؛ اینها را در مورد نقمت و ایراد قرار نمیدهند؛ [امّا] واحدهای انقلابی را چرا! منتها فرق این تبلیغات در خارج که رودربایستی با کسی ندارند، با ادامهی آن تبلیغات در داخل که رودربایستیهای زیادی بر آنها حاکم است این است که آنها دشمن اصلی [خود] را -یعنی شخص امام را- مستقیماً هدف قرار میدهند امّا همکاران و همپیمانان آنها در داخل جرئت نمیکنند؛ از احساسات مردم، از عواطف مردم، از انگیزههای مردم، از اخلاص و عشق و شور و ایمان مردم میترسند و شخص امام را مورد هدف قرار نمیدهند، امّا ارگانهای وابستهی به امام را چرا! بتدریج شروع کردند، اوّل کمیتهها را کوبیدند، پاسداران را کوبیدند، تدریجاً بالاتر آمدند و ارگانهای دیگر را کوبیدند؛ مجلس خبرگان را کوبیدند، شورای انقلاب را کوبیدند. تمام حرفهایی که میخواهند به امام بزنند، همهی گلهمندیهایی که از شخص امام و از خطّ امام و از …
رد ادعای انزوای امام و نقد تلاش برای دور کردن یاران او
… اینقدر نگویید رهبر را ایزوله کردند؛ من آمادهام که این سخن در همین مجلس تخطئه بشود، من آمادهام که هرکس که میتواند ثابت کند که دُور امام یک جدار درست کردهاند، بیاید در این مجلس، من در حضور امام دارم میگویم، او هم در حضور امام بگوید و تخطئه کند حرف مرا. بهترین چهرهها فداکارترین انسانها، دردمندترین دلها، دلسوزترین شخصیّتها را اینگونه از دُوروبر امام نتارانید. میگویید امام تنها است؛ به خدا شما میخواهید امام را تنها کنید، شما میخواهید امام تنها بشود! امام تنها نیست؛ دل این امّت با امام است، دلسوزترین این انسانها با امامند، در اختیار امامند. امام تنها نیست؛ امام از روز اوّل مانند همهی رهبران، مانند همهی پیامبران، مانند همهی بندگان صالح خدا، یک تنه فریاد برآورد، دیگران به او گرویدند. امروز این گِرَوِش کم نشده است؛ باز …
تکیهٔ امام بر مردم و جداییناپذیری او از آنان
… است، مردم عاشق امامند؛ میخواهند او را ببینند. به یک نگاه قانعند؛ تو چه کار داری؟ گفت «بگذار بروند، مغزهای متفکّر، افراد سیاستمدار، افراد بافهم و باهوش، روزهای حساسی است با امام ملاقات کنند»؛ بنده در جواب او گفتم که امام به این مغزهای هوشمند اعتقادی ندارد؛ امام به این چهرههای سیاستمدار و سیاستباز عقیده ندارد؛ امام پانزده سال است که به این چهرهها «نه» گفته است؛ امام آرمان آنها را نمیپذیرد؛ امام از میان مردم است، به مردم متّکی است، با مردم کار خود را پیش برده است، از مردم او را جدا نمیشود کرد و همین بود. بنده آن روزی که با آن برادر حرف میزدم، خودم هنوز خدمت امام نرسیده بودم و از نزدیک دست امام را نبوسیده بودم و به نگاهی از دور، قناعت کرده بودم. میدیدم این مردم دارند میروند و میآیند. آن چهرههای برجسته، آن عالیمقامها، آن شخصیّتهای بزرگ دلشان میخواست که …
آگاهی امام از همهٔ اخبار و رد ادعای انزوای او
یک ماه و نیم قبل برادران و خواهران مسلمانی خدمت امام رسیدند، دلسوزانه و دردمندانه به امام عرض کردند «آقا نمیگذارند خبرها و گزارشها به شما برسد؛ خوب است شما تهران تشریف بیاورید»؛ تلویزیون همهی اینها را پخش کرد، جواب امام را پخش کرد. امام در جواب فرمودند «بنده از همهی خبرها با اطّلاعم. نخیر، راهِ خبرها به من گرفته نمیشود. این سخن امام است. اینقدر زیر نام امام، با تمسّک به اسم امام، علیه امام حرف نزنید! آن رهبری که از قضایا خبر ندارد رهبریاش فایده ندارد. اگر امام نمیداند در کردستان چه میگذرد، در خراسان چه میگذرد، در تهران چه میگذرد، در متن اجتماع چه میگذرد، فرمان او برای مردم …
تعبیر امام از ملتها به اقیانوسهای به هم پیوسته و هشدار به طاغوتیان
این ملّت پشتیبانها و پشتوانههای بسیار دارد؛ این ملّت سلاحهای کوبندهی بسیار دارد. نگویید سلاحهای آمریکا مدرنتر است؛ از سلاحهای مادّی و از قدرت آتش سخن نمیگویم؛ من از سلاح آتش خشم انسانها و ملّتها سخن میگویم؛ و چه زیبا و شیوا و عمیق است این سخن که امام ما فرمود ملّتها اقیانوس بیکرانند و اقیانوسها به هم متّصلند. ای ناخدایان کشتیهای پوسیدهای که بر روی این اقیانوسهای بیکرانه میروید و میآیید، ای ناخدایان قایقهای رو به شکست! بدانید اگر این اقیانوس بیکران طوفانی شود، اگر خشم ملّتها و انسانها برآشفته و برافروخته شود، این کشتیها به تختهپارههایی بدل خواهد شد و شما ناخدایان طاغوتی غرق خواهید شد. ما با سخن حقّ خود، با اثبات صداقت و حقّانیّت خود، این اقیانوس بیکرانه را به جوشش درخواهیم آورد؛ ما به ملّتها خواهیم فهمانید که ستمگران خونآشامِ زمانه چه کسانی هستند. در دل مملکت آمریکا و ممالکی که با همان شیوه زندگی میکنند، انسانهای محروم فراوانند؛ ما …
دیدار اقشار گوناگون با امام و انتقال مستقیم دردهای مردم به او
… را اطراف امام به وجود آوردند؛ از امام بپرسید کِی رهبران حزب جمهوریاسلامی یا اعضای شورای انقلاب در اطراف امام حصاری به وجود آوردند؛ از امام بپرسید کِی گزارشها را کانالیزه کردهاند تا به امام بدهند؛ این رادیو و تلویزیون را دارید ملاحظه میکنید، مشاهده میکنید؛ از همهی گروهها، از همهی قشرها، از دانشجو، از کارگر، از این آن دانشگاه، از آن دانشگاه، از فلان سندیکا، از فلان شورای کارگری، کارکنان فلان اداره و فلان وزارتخانه پیش امام میآیند؛ اینها چه میگویند؟ اینها به امام از کجا حرف میزنند؛ از شهرستانها که می آیند از آبوهوای شهرستان به امام میگویند یا دردها را میگویند؟ و این همان است که امام باید بداند.
معنابخشی امام و ملت به مفهوم محرم در فرهنگ انقلابی اسلام
… اسلامی، خون دادن، شهید شدن، قیام کردن در راه آرمان حقّی است که برای همهی انسانها و انسانیّتها ارزشمند است. سالها میگذشت که محرّم ما بیمحتوا بود، بیمعنا بود؛ نام حسین میآمد امّا از روح حسین، از هدف حسین، از پیام حسین، از تپش و خون حسین خبری نبود. و خدا را شکر و ملّت قهرمان ما را شکر و امام و رهبر ما را شکر که به این واژهی عظیم و مفهوم عظیم در فرهنگ انقلابیِ اسلام معنا دادند. سال گذشته مردم ما در ماه محرّم جان تازهای گرفتند تا بتوانند با رژیمِ جبّارِ خونخوارِ پهلوی بجنگند؛ و توانستند و جنگیدند و دشمن را با همهی ستبریاش، با همهی قدرتمندیاش، به زانو درآوردند.