رفتن به محتوای اصلی

امام خمینی (ره)شخص

نام‌های دیگر: امام راحل

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، شخصیت، اندیشه و رهبری او.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:تلگراف تسلیت به حضرت امام خمینی در پی رحلت آیت‌الله شهید سیّد مصطفی خمینی— ۱۳۵۶/۰۸/۰۳

سیر زمانی

از ۱۳۵۶ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۶۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

شاهدها (۱٬۷۹۱ پاراگراف)

قرار داشتن مسئلهٔ فلسطین در شمار اهداف مهم امام تا پایان عمر

… فلسطینى بود. من روح امام را در سخنان شما می‌یابم و همان روشن‌بینی‌و همان ایمان و همان عزم راسخ را در سخنان شما مشاهده میکنم. شما مطمئن باشید که ما مسئله‌ی فلسطین را هرگز فراموش نخواهیم کرد؛ ما هیچ قضیّه‌اى را به اندازه‌ی مسئله‌ی فلسطین اهمّیّت نخواهیم داد. امام از ۲۶ سال پیش مسئله‌ی فلسطین را در شمار هدفهاى مهمّ خودشان قرار دادند؛ تا آخر هم ایشان مسئله‌ی فلسطین را با همان اهمّیّت و بیشتر، همواره در افکار و دستورات خودشان قرار دادند. ما میدانیم که قدرتمندان بزرگ عالم در نقطه‌ی مقابل شما در مسئله‌ی فلسطین ایستاده‌اند ولیکن من به‌طور قاطع میگویم این به‌هیچوجه از امید ما نسبت به پیروزى فلسطین نمیکاهد. امروز بحمدا‌لله‌ حرکت مظلومانه‌ی شما فلسطینی‌ها دنیا را به خود معطوف کرده. ما معتقدیم که با …

شخصیتی بی‌مانند پس از پیامبران و معصومان و حجت خدا بر مردم

در مقابل اراده‌ی الهى و قضاى حتمى پروردگار ما تسلیمیم امّا حقیقت این است که همه‌ی ما یتیم شدیم. این البتّه اختصاص به ملّت ایران هم ندارد؛ خدا میداند که چقدر در سراسر جهان اسلام، روحهاى امیدوار و دلهاى مشتاق و چشمهاى منتظر، در این دو سه روز خون گریستند. شخصیّت عظیم رهبر کبیر ما و امام عزیز ما حقّاً و انصافاً پس از پیغمبران خدا و اولیاى معصومین با هیچ شخصیّت دیگرى قابل مقایسه نبود؛ ودیعه‌ی خدا بود در دست ما، حجّت خدا بود بر ما، نشانه‌ی عظمت الهى بود. او را که انسان میدید، عظمت بزرگان دین را باور میکرد. انسان نمیتواند عظمت پیغمبر، عظمت امیرالمؤمنین، عظمت سیّدالشّهدا، عظمت امام صادق و بقیّه‌ی اولیا را حتّى درست تصوّر کند. ذهن ما کوچک‌تر از آن است که بتوانیم عظمت شخصیّت آن بزرگ‌مَردان را حتّى در ذهنمان …

انسان‌سازی و تبدیل خمودگی‌ها به تحرک؛ امام فاتح فتح‌الفتوح

… او در دست ما است و آن جمهورى اسلامى است، با ارزشهایى که او در این جمهورى به وجود آورد یا بهتر بگوییم با ارزشهایى که او جمهورى اسلامى را با آن ارزشها ساخت. ما مس بودیم، او ما را طلا کرد؛ او کیمیا بود، او اکسیر[5] بود، ما ‌-خود من [هم]- زندگى معمولی‌اى داشتیم؛ [او] خمودگی‌ها را تبدیل به تحرّک و تپش کرد، انسان ساخت. خود ایشان در یکى از فتوحات ارزنده‌اى که شماها در جبهه کرده بودید، در پیامى که دادند فرمودند فتح‌الفتوح عبارت است از ساختن این‌جور انسانهایى، این‌جور جوانهایى.[6] فاتح این فتح‌الفتوح، خودِ او بود. او بود که این انسانها را ساخت، او بود که این فضا را ساخت، او بود که مسیر را به وجود آورد، او بود که ارزشهاى اسلامى را بعد از انزوا، بعد از خُمول،[7] دوباره احیا کرد؛ و میراث او همین ارزشها است و همین جمهورى اسلامى. ما هر کداممان ‌-در هر مسئولیّتى که هستیم- …

عظمت امام بالاتر از همهٔ پدیده‌های بزرگ انقلاب و نقش الهی او در تحول ملت

من عرض میکنم که امام عزیزمان، واقعاً از همه‌ی این عظمتها و عظیمها عظیم‌تر بود؛ زیرا او بود که توانست همه‌ی اینها را به وجود بیاورد. درست است که انقلاب ما یک انقلاب مردمى است و این هنرِ سیل خروشان مردم است که میتواند این همه هموارى و پستى از ناهمواری‌ها و ناهنجاری‌ها به وجود بیاورد، امّا تبدیل خود این ملّت به یک چنین حالتى، جز با دست تواناى یک انسان معنوىِ الهىِ متّصل به منبع قدرت پروردگار امکان‌پذیر نبود. یقیناً خصوصیّات امام، یک خصوصیّات استثنائى و ممتاز و بی‌نظیر است و هرچه من در ابعاد شخصیّت ایشان فکر میکنم ‌-در طول این ده سال من همواره این تأمّلات را در مورد شخصیّت ایشان داشتم؛ حالا هم که این داغ بزرگ دلهاى ما را گداخته، بیشتر- میبینم که یک چیز …

همت بلند در انتخاب اهداف عظیم و دستیابی به آنها با ایمان، توکل و خستگی‌ناپذیری

شخصیّت امام ‌-که در حدّ بسیار زیادى به اهمّیّت آرمانهاى او مربوط میشد- از خصوصیّات ممتاز رهبرِ کبیرِ عزیزِ فقید ما است که با همّت بلندى ‌-آن‌چنان که براى افراد معمولى تصوّر آن هم دشوار است- هدفهاى بسیار عظیمى را انتخاب میکرد. آدمهاى معمولى با محاسبات معمولى، وقتی‌که میدیدند که این هدف اتّخاذ شده و انتخاب شده تعجّب میکردند که اصلاً مگر دست‌یافتنى است؟ ولیکن همان همّت بلند به‌اضافه‌ی ایمان و توکّل و خستگی‌ناپذیرى در حرکت و استعدادهاى فراوانى که در وجود این مرد ‌-این مرد بزرگ- نهفته بود و توانایی‌هاى اعجاب‌برانگیز او، همه‌ی اینها به کار می‌افتاد و در سمت آن هدف پیش میرفت و ناگهان همه میدیدند که آن هدف، دست‌یافته شده؛ از اوّل مبارزه همین‌جور بود. و نکته‌ی اساسى کار او هم محو در اراده‌ی الهى و تکلیف شرعى بود؛ هیچ‌چیز برایش غیر از این مطرح نبود. واقعاً مصداق ایمان و عمل صالح ‌-که ما این‌قدر در قرآن خواندیم و گفتیم- او بود. ایمانْ به استحکام کوه‌ها، و عمل صالحْ با …

احترام انسان‌های منصف و اعتراف حتی دشمنان به عظمت امام

به‌هرحال همه‌ی انسانهاى منصف ‌-هر چند دشمن با انقلاب- نسبت به این بزرگوار و این شخصیّت عظیم، با احترام و تقدیس مواجه شدند. حتّى دشمنان این مرد بزرگ هم نتوانستند از اعتراف به ابعاد عظمت او خوددارى کنند.

رهبر و پدر ملت که آن را از ذلت و سلطهٔ قدرت‌ها نجات داد و استقلال آموخت

حضرت امام خمینى (قدّس سرّه) یک رهبر بزرگ و یک پدر مهربان و یک معلّم آگاه و یک مرشد و مراد براى ملّت ایران بود؛ و ملّت ما ‌-چه در دوران دشوار مبارزات و چه در دوره‌ی ده‌ساله‌ی تشکیل نظام جمهورى اسلامى- همواره در همه‌ی مراحل دشوار، حضور او و هدایت او و ارشاد او و حمایت او را نسبت به خود حس کرده بود. حضرت امام خمینى ملّت ما را از ذلّتى که بر او تحمیل کرده بودند نجات داد و سلطه‌ی قدرتهاى بزرگ را ‌-چه شرقى و چه غربى- از سر او کوتاه کرد و به او استقلال و اتّکاء به نفْس و توکّل به خدا را آموخت.

پیوند ناگسستنی ملت با امام و علاقه به او تجسم ارادهٔ حرکت به سوی آرمان‌های انقلاب

با تشکّر از پیام تسلیت رئیس‌جمهور سوریه و سفر نخست‌وزیر و وزیر خارجه‌ی سوریه به جمهورى اسلامى ایران براى تسلّى خاطر مسئولین و ملّت ایران به‌مناسبت بُروز این مصیبت عظمىٰ و حادثه‌ی تلخ، پیوند میان مردم و مسئولین ما با امام بزرگوار و عزیزمان یک پیوند ناگسستنى بود. حضرت امام خمینى (قدّس سرّه الشّریف) پدر این ملّت بودند و علاقه‌ی مردم به ایشان درحقیقت تجسّم اراده و تصمیم ملّت ما در حرکت به سمت آرمانهاى آن بزرگوار ‌-که همان آرمانهاى انقلاب است- میباشد. اینجانب راه حضرت امام خمینى را به‌طور دقیق ادامه خواهم داد، زیرا کمال این ملّت و کمال مسئولین در ادامه‌ی این راه است. من شاگرد حضرت امام خمینى (قدّس سرّه) هستم و افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فراگرفته‌ام.

شخصیتی بی‌همتا از سنخ پیامبران و امامان و حضور هدایتش در بنای نظام

خلأ وجود رهبر فقید ما حضرت امام خمینى به‌هیچوجه در کشور ما پُرشدنى نیست و آن شخصیّت عظیم و استثنائى، کسى و چیزى نبود که ما تصوّر کنیم میشود خلأ او را پُر کنیم. ما مثل دیگر مسلمانان عالَم، احساس میکنیم پدر، مراد و رهبر خودمان را از دست داده‌ایم. حضرت امام خمینى از نوع شخصیّت‌هایى که ما امروز سراغ داریم نبود؛ یک شخصیّت مخصوص به خودش بود؛ شخصیّت [او] مربوط به پیغمبران و امامان بود و امروز حقیقتاً خلأ آن وجود بسیار بزرگ، در نظام ما بسیار محسوس است. هدایت او و رهبرى او و نصیحت او در ذرّه‌ذرّه‌ی بناى نظام ما حس میشد و بنابراین حقیقتاً یک ضایعه‌ی جبران‌ناپذیر براى ما بود.

شاخص‌ترین چهرهٔ الهی پس از معصومین، مظهر عرفان و زهد و سازش‌ناپذیر در برابر ظلم

… اندیشه‌ی صدها میلیون مسلمان عاشق پاک‌باخته‌ی سراسر گیتى بود. روح بزرگى به ملکوت اعلىٰ پیوست که ارواح امّت جهانى اسلام و شیفتگان این مکتب رهایی‌بخش از او گرمى و در پرتوِ عظمت آن روح الهى و ملکوتى نیرو میگرفتند و عشق و خلوص و عرفان و جهاد را می‌آموختند. دیشب شاخص‌ترین چهره‌ی الهى پس از انبیا و معصومین، قهرمان جهاد و مبارزه، مظهر عرفان و خلوص، تبلور زهد و تقوا، مصمّم‌ترین چهره‌ی سازش‌ناپذیر در مقابل ظلم و شرک و بی‌عدالتى، الگوى منحصربه‌فردِ دست‌پرورده‌ی اسلام، از میان ما رخت بربست و قلب تپنده‌ی امّت جهانى اسلام از کار ایستاد. چگونه مرثیه‌ی این ماتم بزرگ و این تأثّرانگیزترین حادثه‌ی غم‌بار را بسراییم، و چگونه قلم را یاراى ترسیم خطوط این سوگ‌نامه‌ی غم‌انگیزى است که تمامى مسلمین و مستضعفین و شیفتگان عدالت را در غمى جاودانه نشاند، و چگونه بر خود بباورانیم که اینک امام ما در میان ما …

هدف امام حاکمیت ارزش‌های اسلامی و تأکید او بر برتری اسلام بر اشخاص

ملّت غیور و صبور ایران! خواست امام عزیزمان رسیدن به حاکمیّت ارزشهاى اسلامى بود. فراموش نکرده‌ایم که حضرت امام بارها فرمودند که اسلام و مکتب، بالاتر و برتر از من و ماها است و مکرّر تأکید مینمودند که ما همه باید فدائى اسلام باشیم و بارزترین مصداق «مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا ا‌لله عَلَیه»[4] بود. اینک امام عزیزمان در میان ما نیست، امّا راه امام در پیش روى ما و چراغ راه آینده‌ی ما است. و مگر نه این است که محمّد رسول خدا (ص) نیز به رحمت الهى پیوست؟ و مگر نه این است که خداوند در مورد رسول گرامی‌اش میفرماید: اَ فَاِىن ماتَ اَو قُتِلَ انقَلَبتُم عَلیًّ …

اقدام بصیرانهٔ امام در صدور بیانیهٔ بازنگری قانون اساسی به‌عنوان شأن رهبری واقعی

… و تتمیم قانون اساسی در جامعه‌ی ما مطرح است. من اوّلاً بایستی از امام عزیزمان حقیقتاً و از بن دندان تشکر کنم. واقعاً هر برهه‌ای از زمان و هر مقطعی از تاریخ پرماجرای ما که میگذرد، ما ارادتمان نسبت به این بزرگمرد آگاه خبیرِ قاطعِ متوکل علیاللَّه بیشتر میشود. واقعاً حرکتی که ایشان در این زمینه انجام دادند، آن بیانیه‌ای که صادر فرمودند و اهتمامشان به این قضیه یکی از آن کارهای بسیار روشنبینانه و بصیرانه است و شأن رهبری است واقعاً. رهبری واقعی یعنی همین.

شجاعت اخلاقی و روحی امام در اتخاذ موضع به‌خاطر مصلحت اسلام

… جنگ منتهى بشود، و چه با خباثت دشمن و بهانه‌‌گیرى و جنگ‌‌افروزى او به خاتمه‌‌ى جنگ منتهى نشود. به هر حال این حرکت یکى از مهم‌‌ترین حوادث و مهم‌‌ترین حرکات و مهم‌‌ترین آزمایشها در تاریخ انقلاب ما بود، خیلى چیزها را و خیلى حقایق زیبا را از انقلاب ما آشکار کرد؛ چیزهایى که اگر این تجربه‌‌ها پیش نیاید، به این روشنى دیده نخواهد شد: شجاعت رهبرى کشور را و رهبرى انقلاب را، آن قدرت و صلابت معنوى و شجاعت روحى و اخلاقى که در یک لحظه یک موضعى را به‌‌ خاطر مصلحت اسلام و مسلمین اتّخاذ میکند و اعلام میکند که دنیا در مقابل این موضع‌‌گیرى متحیّر میماند. این شجاعت از شجاعت در جنگ بالاتر است؛ این آن شجاعت اخلاقى و روحى است که کمتر کسى از بزرگان عالم این ‌‌قدر توانسته است آن را در اعمال و رفتار خود نشان بدهد. دلبستگى رهبر و امّت دنباله‌‌رو او به اسلام و مسلمین، به مصالح اسلامى که آن ‌‌وقتى که مصلحت اسلام ایجاب میکند ــ که حالا در این باره مختصرى بعداً عرض خواهم کرد ــ ناگهان یک موضعى را در پیش میگیرد که على‌‌الظّاهر با موضع گذشته‌‌ى او ۱۸۰ درجه اختلاف جهت دارد؛ …

اطاعت آگاهانهٔ ملت از تصمیم امام در پذیرش قطعنامه و شناخت متقابل امام و امت

یکى از نکات زیبایى که باز آشکار شد، اتّحاد و پیوند مستحکم بین مردم و امام است. به مجرّد اینکه معلوم شد رضایت امام و تصمیم امام پاى این قضیّه است، ناگهان همین ملّتى که مشتها را گره کرده بودند و فریاد جنگ سر میدادند، گفتند که اماما پیامت را شنیدیم و ما تسلیم پیام تو هستیم. این، اطاعت و انقیاد امّت، آن هم امّتى بیدار است؛ ملّتى که بزرگ و کوچک آن سیاسى‌‌اند. مردم ما مردم چشم و گوش بسته‌‌اى نیستند. یک وقت یک ملّتى هستند که اصلاً نمیدانند در دنیا چه میگذرد، در کشورشان چه میگذرد، دولت یعنى چه، جنگ یعنى چه، صلح یعنى چه؛ خب، یک چنین ملّتى اشکالى ندارد که به حرکت بزرگ‌‌ترها و …

خشنودی از پوشیدن لباس رزم به‌وسیلهٔ روحانیون در دوران جنگ

در سال ۵۹ بنده از این لباسهاى فرم سربازى یا بسیجى، زیر قبا میپوشیدم و از مناطق جنگى ــ که در آن سال، غالباً آنجا بودم ــ مى‌آمدم تهران. هر دفعه مى‌آمدم، میرفتم خدمت امام گزارشى عرض میکردم. اوّلین بارى که با این لباس ــ که البته رویش قبا پوشیده بودم ــ رفتم خدمت ایشان، ایشان شدیداً متأثّر شدند؛ گفتند یک روزى بود که [پوشیدن] این لباس جُندى[3] خلاف مروّت محسوب میشد؛ اگر عالمى، لباس جُندى مىپوشید، پشت سرش نماز نمیشد خواند؛ خلاف مروّت بود ــ در کتب فقهىّه هم مثال زده‌اند براى خلاف مروّت، به [پوشیدن] لباس جُندى ــ امّا امروز، روحانیّت اسلام افتخار میکند که این لباس را میپوشد؛ ایشان شدیداً متأثّر شدند و ابراز خشنودى و خوشحالى کردند؛ حقیقت هم این است. واقعش هم این بود که پوشیدن لباس آن جُندها،[4] خلاف مروّت بلکه خلاف عدالت بود، امّا لباس جُند امام زمان، براى ما از همه کس مناسب‌تر است که ادعاى این را داریم و کوسش را زده‌ایم که ما …

ردّ دیدار با بختیار و شرط استعفای او

… گرفته، این را همه دانستند منتها چون آن جمع موجود توى آن جلسه سابقه‌ى آن تلفن را هم نداشتند و خودشان با پاریس صحبت نکرده بودند مایل بودند که خودشان مستقیم صحبت بکنند. به نظرم مى‌رسد که آقاى منتظرى تلفن کردند به پاریس و گفتند اینى که من مى‌گویم بنویسید ... یا شاید هم ضبط کردند من حالا آنى که توى ذهن من است این است، که ایشان گفتند که آنى که من مى‌گویم بنویسید و خدمت امام بگویید و جواب ایشان را به من بگویید و ما رفتیم مدرسه‌ى رفاه منتظر جواب امام بودیم که نیمه شب آن اعلامیه‌ى کوتاه حضرت امام رسید که نخیر من به کسى قول ندادم قبول هم نمى‌کنم، تا استعفاء هم ندهد تا چه نکند من قبول نخواهم کرد که آن پخش شد در همه‌ى کشور و فردا در روزنامه‌ها نوشتند و نمى‌دانم در رادیو هم، رادیو گمان نمى‌کنم گفته باشند اما در روزنامه‌ها که نوشتند. این آن تکه‌ى جالب و ناگفته‌ى این خاطره بود که چون نشنیده بودم من که کسى گفته باشد. بعضى‌ها هم توى بعضى از نوشتجات و اینها دیدم که یک ذره هم توأم با تحریف و اینها هم گفتند، بله این مال آن شب بود و اما مسأله‌ى تحصن. آن شبى که قرار بود ما صبح برویم تحصن بکنیم آن …

کشف راز کار با مردم به الهام الهی و پیوند جدایی‌ناپذیر با مردم

صدر اسلام هم پیغمبر اکرم با مردم سر و کار داشت و امام امت این راز را کشف کرد. شما وقتی در روش و شیوه‌ی مبارزه‌ی امام مطالعه میکنید، این را میبینید. این جزو الهامات الهی است که امام از آن برخوردار شد. با مردم کار کرد. از روز اول خطاب امام به مردم بود. تا امروز هم امام خودش را از مردم جدا نمیکند. قابل جدایی نیست. امام از مردم است و مردم از امام‌اند.

فرمان بسیج عمومی برای نجات پاوه و اجابت گستردهٔ مردم و نظامیان

… حوادث دقیقاً این نقطه در وجود مرحوم دکتر مشخّص و بارز بود. یقیناً یادتان هست آن وقتى که دکتر چمران در پاوه مشغول جنگ بود، پیامى از پاوه فرستاد که پخش شد و حاکى از این بود که نیروهاى ما به وسیله‌ى نیروهاى مزدور دشمن محاصره شده‌اند و شهر پاوه در معرض سقوط است؛ چمران در آنجا با چند نفر پاسدار در محاصره‌ى دشمن بود و به وسیله‌ى تلفن توانست تماس بگیرد و امام به دنبال طلب یارى‌اى که از پاوه شد و سقوطى که پاوه به آن تهدید میشد، دستور بسیج عمومى دادند[6] و بعد از دستور امام وضع در تهران و شاید در بیشتر شهرهاى ایران به روزهاى اوّل انقلاب برگشت؛ یعنى ساعت سه بعدازظهر که تازه پیام امام از رادیو پخش شده بود، در خیابانهاى تهران که شما راه میرفتید، این ماشین‌ها و وانتها و اتوبوس‌ها از جوانهاى مسلمانی پُر بود که به طرف سپاه پاسداران و سایر مراکزى که داوطلب قبول میکرد میرفتند تا خودشان را به جبهه در کردستان برسانند و با ضدّانقلاب بجنگند. همین حالت در پادگانهاى نظامى پیش آمده بود؛ چون امام دستور داده بودند که از همه جا هر کس میتواند باید حرکت کند و ملّت به کردستان بروند و کردستان را نجات بدهند، ما آن وقت خبر شدیم که فرماندهان و سربازان و افسران و درجه‌داران و همه‌ى کسانى که میتوانستند، به اجابت فرمان امام امّت از پادگانهاى دور، از خراسان، از زاهدان حرکت میکردند که بروند پاوه؛ یک هیجان عظیمى در مردم به وجود آمده بود. بعد از مدّت کوتاهى، یعنى همان روز یا فرداى آن‌ روز خبر آمد که پاوه از خطر نجات پیدا کرده و چمران و بقیّه‌ى برادران پاسدارى که در آنجا بودند سالم مانده‌اند؛ دشمن تارومار شد، جادّه‌ها بعد از چند روز پاکسازى شد و همه‌ى آن …

تلاش برای انکار نفوذ فرمان امام با ادعای بی‌ارتباطی آن با نجات پاوه

در همان روز یک گفتارى از سوى یکى از مسئولین در رسانه‌هاى عمومى منتشر شد که این گفتار از این حکایت میکرد که این پیشرفت و موفّقیّت به فرمان امام ارتباطى نداشته؛ بلکه همه کار قبل از آنکه فرمان امام صادر بشود انجام گرفته. از این موقعیّت به دلیل یک اشتباه یا به دلیل یک سوء استفاده ــ که البتّه احتمال آن اوّلى بیشتر است ــ میخواست بهره‌بردارى بشود براى اینکه عظمت موقعیّت امام و نفوذ فرمان امام در مسائل ایران در این سطح انکار بشود؛ ما در جریان امر بودیم، یعنى از بیرون حوادث را تعقیب میکردیم، امّا شهادت[7] چمران میتوانست معناى دیگرى داشته باشد. بعد از چند روز دکتر چمران به تهران برگشت؛ ماجرا را از او پرسیدیم که جریان پاوه چه جورى بود و چه‌ جورى شد.

تأثیر فرمان امام در ترساندن دشمن و جان گرفتن نیروهای خودی در پاوه

دکتر چمران گفت ماجراى پاوه این ‌جورى بود که ما در نهایتِ شدّت و مأیوسانه میجنگیدیم و هیچ روزنه‌ى امیدى نبود؛ به مجرّد اینکه فرمان امام دایر بر بسیج عمومى مردم از رادیو پخش شد و در آنجا هم مثل جاهاى دیگر پیام امام شنیده شد، ما به فاصله‌ى کوتاهى ناگهان احساس کردیم که مثل اینکه همه‌ى گره‌ها از کار ما باز شد؛ یعنى نفوذ کلام امام و تأثیر فرمان امام به نحوى بود که اوّلاً نیروهاى دشمن را ترساند، مرعوب کرد، فهمیدند که حالا همه‌ى عناصر مسلّحى که میتوانند سلاح به دست بگیرند، به سراغ آنها خواهند آمد و قال فتنه‌انگیزى آنها را خواهند کند؛ ثانیاً عناصر دوست، عناصر همراه و نیروهاى نظامى و انتظامى که در منطقه بودند و حال جنگیدن برایشان نمانده بود و مأیوس بودند و خسته بودند، ناگهان جان گرفتند و نتیجه این شد که بعد از چند ساعت مطلب به‌عکس شد؛ یعنى بعد از آنکه پیام امام صادر شد و به گوش ما رسید، ما که مغلوب بودیم غالب شدیم؛ در شُرف نابودى و شکست و اضمحلال بودیم، توانستیم دشمن را نابود و شکست‌خورده و مضمحل کنیم.

سلب حمایت امام از بنی‌صدر به‌عنوان تکلیف

اما دیدید که امام هنگامی که پس از یک سال صبر و سکوت دردآلود مشاهده کردند که همچنان خط نفاق و ارتداد و کفر و استکبار سنگر مستحکمی در وجود آقای بنی‌صدر یافته است حمایت خود را از او سلب کردند و این را برای خود تکلیف دانستند شما به حمایت امام تا اسفند ۵۹ تکیه می‌کنید چرا به سلب حمایت امام در خرداد ۶۰ تکیه نمیکنید؟ اگر عمل امام برای ما و شما حکمت‌آمیز و قابل پیروی است چرا میان دو عمل امام فرق قائل میشوید؟ بیایید به راستی بر این انقلاب بر این مردم و بر این جمهوری بر این همه خون به‌ناحق ریخته دل بسوزانیم، اختلاف‌نظرها و دودستگی‌ها را در قضاوت‌هایی که به سرنوشت ملت ما مربوط است دخالت ندهیم و خدا را شاهد و ناظر بشماریم.

شخصیت معنوی امام سنگین‌ترین وزنهٔ انقلاب و جمهوری

۶- بی‌شک چهره‌ی منور و شخصیت والای معنوی و روحانی و هوشمندی و قاطعیت امام خمینی سنگین‌ترین وزنه‌ی انقلاب و جمهوری ماست. حضور مردم در صحنه وزنه‌ی عظیم دیگری است که دشمن را مأیوس می‌کند و نظام جمهوری اسلامی صحنه‌ی اقدام و مجاهدت امام و امت است. هم‌اکنون آیا کوشش عمدی یا سهوی در بی‌قدر کردن این عظمت‌ها به چه تعبیر می‌شود؟ به خیانت یا عدم کفایت؟ فعلاً ما به دومی اکتفا می‌کنیم.

اعتراض امام به تعلل مسئولان در کار آبادان و خرمشهر

… نوشتم دو سه روز قبل از سقوط خرمشهر. همان موقع این نامه را به دفتر امام فرستادم، به [مرکز] اسناد سری مجلس شورای اسلامی فرستادم، در شورای انقلاب هم بایگانی کردم گفتم این‌ها برای ثبت در تاریخ بماند؛ و البته این را به شورای عالی دفاع هم فرستادم و آنجا هم ثبت شد. البته نامه اینجوری بود که من خدمت امام رسیدم، ایشان در پیام کوتاهی که به وسیله من به همه سران نظامی دادند چند نکته را گفتند که از جمله این بود که من مضمون فرمایش ایشان را تلگراف کردم همان شب به آقای بنی‌صدر و فرماندهان که شماره سه آن این بود: اظهار فرموده‌اند که در کار آبادان و خونین‌شهر از سوی مسئولان احساس تعلل می‌کنند. فرمودند اگر نمی‌توانید به من بگویید تا خود در این باره تصمیم بگیرم. من باید به اسلام و به این ملت پاسخ بدهم. این عین عبارت امام است که من همان‌جا بلافاصله یادداشت کردم و آمدم به آقای بنی‌صدر تلگراف کردم. آقای بنی‌صدر در جواب این تلگراف من که اول صبح به دست من رسید یک تلگراف خیلی تندی به من زدند که متن تلگراف ایشان هم موجود است و از این سؤالات و اظهاراتی که بنده کرده …

تأکید بر مسئلهٔ قدس و تعیین روز قدس

رژیم غاصب و جبّار پهلوى حتّى نمیگذاشت ما درباره‌ى مسئله‌ی فلسطین فکر کنیم، حتّى نمیگذاشت از این مسئله سر دربیاوریم، نمیگذاشت احساس کنیم و مردم ما احساس کنند که مسئله‌ی فلسطین جزئى از مسئله‌ی ایران و جزئى از انقلاب ایران است. امّا امروز امامِ این امّت، بیدار و زنده است. امروز امامِ امّت، به‌حق بر روى اساسى‌ترین و مهم‌ترین و اصولى‌ترین مسائل انقلاب ما انگشت گذاشته و امام امّت بر روى مسئله‌ی قدس انگشت گذاشته است و این اوّلین بار در تاریخ مبارزات عربى و اسلامى و فلسطینى است که یک روز به نام روز قدس معیّن شده است. دیشب شما روى پشت‌بامها رفتید و صداى تکبیر را بلند کردید، در سراسر کشورهاى عربى و اسلامى آن کسانى که نداى شما را شنیده بودند و دعوت شما را دانسته بودند، به نداى شما پاسخ گفتند و فریاد تکبیر در سراسر آسمانهاى آفاق کشورهاى اسلامى گوشهاى ستمگران را کَر کرد، خواب …

اهمیت و ماندگاری پیام اخیر امام و لزوم فهم درست آن

… امام به آن اشاره کردند، چیز تازه‌‌اى و جریان تازه‌‌اى در جامعه‌‌ى ما نبود و سوابقى لااقل از چندى قبل داشت، [امّا] مسلّماً این تلاطم و این جوش و خروش علّتى و حکمتى دارد که باید به آن رسید. ما امام را در طول این سالیان در سخنانش و در رهنمودهایش آزموده‌‌ایم. امام این امّت هر سخن را در جاى خود و بر طبق ضرورت ویژه‌‌ى خود بر زبان مى‌‌آورد؛ و این براى ما تعیین‌‌کننده است. پیام امام پیام بسیار باعظمت و بااهمّیّتى است و این پیام در تاریخ ما خواهد ماند و ما اگر امروز آن را خوب نفهمیم، بعد از ما کسانى خواهند بود که آن را خوب بفهمند و ما را لعنت کنند که چرا نفهمیدیم. البتّه امام قریب به یک ساعت در آن پیام سخن ایراد فرمودند امّا من هر چه مطالعه میکنم، دو محور در همه‌‌ى این بیان عظیم و مهم مشاهده میکنم. این دو محور را من امروز بیان میکنم:

تأکید پیام او به مجلس اول بر اسلامی بودن مجلس

… مخالفینش قبول نمیکردند، میگفتند شما تحمیل میکنید، شما میخواهید ما را مجبور کنید. شیخ فضل‌الله‌ در جواب آنها میگفت: شما که هستید؟ اگر از همین ملّتید، این ملّت مسلمان است و به اسلام دلبسته است. شیخ فضل‌الله‌ را براى همین خصوصیّت، از صحنه‌ى روزگار بیرون راندند. اوّلین تأکید امام در این پیام، بر اسلامى بودن مجلس است. اوّلاً امام این مجلس را «مجلس شوراى اسلامى» خواند و به اکثریّت انتخاب‌کنندگان که مسلمانند، اشاره کرد و فقهاى شوراى نگهبان را مخاطب ساخت و از آنها خواست که دقیقاً مواظبت کنند از اسلام انحراف پیدا نشود. آن کسانى که در مجلس شوراى اسلامى ممکن است باشند امّا از اسلام یا از حاکمیّت اسلام خوششان نیاید، بدانند که این مجلس، مجلس شوراى اسلامى است. شما هر چه میخواهید در تعبیرات به آن اطلاق کنید امّا این مجلس، مجلس شوراى اسلامى است.

ساختن امتی یکپارچه از مردم پراکنده با فرمان، عزم و درایت امام

… کدام نیرویش، با کدام قدرتش میخواهد با آن امپراتوری عظیم روبه‌‌رو شود. اوّل یک جمله بگویم: سال گذشته هم کسانی در اطراف دنیا بودند که همین حرف را به ما میگفتند؛ سال گذشته هم مردمی به ما خطاب میکردند که با کدام نیرویتان، با کدام قدرتتان [میخواهید پیروز شوید]؟ امام ما جواب داد، امام ما پیام داد، امام ما با فرمانش، با خشمش، با عزمش، با درایتش، از جمعی مردم پراکنده و متفرّق، یک امّت ساخت. و درود بر امام! او به این امّت آموخت که ماهی در زندگی ما هست که در آن، خون بر شمشیر پیروز میشود. کسانی پنداشتند که این شعر است، کسانی پنداشتند که این احساسات است امّا اندیشمندان، قرآن‌‌شناسان، آنها که پیام اسلام را میفهمیدند، دانستند این بیت‌‌الغزل پیام قرآن …

محبت و قدرشناسی ملت ایران نسبت به رهبر خود

بزرگداشت خاطره‌ی پُرشکوه شهادت فرزند برومند رهبر عزیز ما از دو نظر برای ما هیجان‌انگیز است؛ از دو نظر برای ما وظیفه است. نخست از این نظر که فرزند و پاره‌ی تن و جگرگوشه‌ی رهبر ما است. ملّت ایران ثابت کرده است که رهبر خود را از همه چیز، از همه کس، از همه‌‌ی انگیزه‌ها، از همه‌ی جهت‌گیری‌ها بیشتر دوست میدارد؛ ثابت کرده است که قدر رهبرش را میداند؛ این فریاد را ملّت ما آن‌چنان در فضای خفه و مه‌آلود و مسموم جهان طنین‌انگیز و رعدآمیز ادا کرد که حتّی دشمنان هم نتوانستند درباره‌ی آن اندک تردیدی به خود راه بدهند؛ آنها نیز که نمیتوانستند رهبریِ بزرگ‌ترین انقلاب نیم قرن اخیر -قرن انقلابها و جنبش‌ها و جوشش‌ها و …

صبر امام در شهادت فرزند، عامل بیداری ملت و شناخت رهبر

… شناختن این جریان بزرگ و این حادثه‌ی بزرگ همه‌ی این گوشه‌های ناشناخته را باید شناخت. گمان نکنند که رهبری این امّت، رهبری اسلامی، رهبری معنوی، رهبری روحانی، آن نفوذ کلام، آن توکّل بی‌پایان، قابل مقایسه با رهبری‌ها‌ی دیگر و قابل تقلید است؛ نه، قابل تقلید نیست. این صبر بزرگ در مقابل این حادثه‌ی بزرگ، ملّت را تکان داد؛ این اقیانوس را به تلاطم آورد. خود حادثه میتوانست بزرگ باشد اما منش این پدر در مقابل این حادثه او را دَه‌چندان بزرگ کرد و ملّت ناگهان خمینی خود را شناخت. روحهای بزرگ و دشوار و تسخیرناپذیر در مقابل این روح بزرگ‌تر به زانو درآمدند و همه‌ آمنّا و صدّقنا گفتند. [او] نشان داد که رهبر است؛ نشان داد که ابرمرد است؛ نشان داد که انسانی والا است و حادثه آغاز شد.

اثبات رهبری امام در عمل و ساختن امت از ملت پراکنده

… رنج همه را بر دوش تحمّل میکند، راه را میگشاید، خفتگان را بیدار میکند، در راه ماندگان و از راه افتادگان را تشویق میکند، به حرکت تحریک میکند، او رهبر است؛ چه بگویند و چه نگویند، چه نام رهبر به روی او بگذارند و چه نگذارند، چه دشمنان تحمّل بکنند یا نکنند. رهبری یک امر طبیعی و قهری است و امام رهبری خود را در عمل ثابت کرد، رهبری خود را بر همه‌ی ذهنها ثابت کرد؛ دشمن را، آن کسی را که نمیتوانست روحانی را ببیند و رهبری‌اش را بفهمد و بشناسد، امام را ببیند یا رهبری‌اش را بشناسد، در مقابل رهبری خود خاضع کرد؛ امّت را به حرکت در آورد. از ملّت، یعنی از این جمع پریشان و متشتّت، یک امّت ساخت؛ یک امّت، جمعی انسان در خطّی روشن، به سوی هدفی واضح با گامی استوار در حرکت. او امّت ساخت؛ پس براستی امام امّت بود و این امامت ادامه پیدا کرد. این رهبری لحظه به لحظه مردم را بیدارتر و مصمّم‌تر کرد و مرحبا و آفرین بر این ملّت و امّت سخاوتمند، بر این امّت و ملّت …