زندگی بهظاهر منزوی امام در قم و جاذبهٔ ایشان برای طلاب
… -نه در مرکز حوزه- قرار گرفته بود، ارایه میشد. خانهی ایشان هم در انتهای همان کوچه واقع شده بود؛ یعنی برای رفتوآمد به مسجد محل درس که روزی دوبار انجام میگرفت، حتّی احتیاج به دیدن خیابان نداشتند و طبیعتاً همیشه مسیر خانه به مسجد و مسجد به خانه را طی میکردند. ایشان علیالظاهر منزوی بودند؛ ولی در حقیقت مدرّسی بزرگ و قطبی جذاب برای طلاب و فضلای جوان و سرشار از خصلتها و صفات خوب به شمار میآمدند.
اخلاص و پیوند قلبی با خدا عامل خروج امام از انزوا و دگرگونی ارزشهای مادی جهان
اعتقاد من این است که اخلاص و صفای باطن و رابطهی معنوی و پیوند مستحکم بین قلب او و خدای مقلبالقلوب، موجب شد که این مرد بتواند از انزوای ظاهری خود خارج شود و دست نیرومندی برای دگرگون کردن بنیاد ارزشهای مادّی در سطح جهان شود.
نقش امام در هدایت ملت و زنده کردن استعدادهای آن با وجود نقش اول ملت
مسأله این نیست که ما چند شرابخانه را در مملکتمان بستیم و نگذاشتیم فلان منکر انجام بگیرد؛ اینها ظواهر کار و پدیدارهای قضیه است؛ عمق کار خیلی از اینها بیشتر است. به برکت قیام این مرد، دنیا و ایران تکان خورد. هرچند ما نقش ملت ایران را در انقلاب، نقش اول و درجهی یک میدانیم، اما چه کسی این ملت را اینگونه هدایت کرد؟ چه کسی اینهمه سرچشمه را در آنها به جوشش در آورد و اینهمه استعداد را زنده کرد؟ آیا غیر از آن روح بزرگ و آن انسان عظیم، کس دیگری بود؟
ارتباط با خدا و تهذیب نفس امام، منشأ عظمت کار او و اعتراف دشمنان به آن
عظمت کار او، به ارتباطش با خدا و تهذیب نفس او برمی گردد. امام(ره) یک انسان مهذب بود. دشمنان داخلی و خارجی او نیز این ویژگی را قبول داشتند و اعتراف میکردند که او آدم مؤمنی است. آن گروگان امریکایی که چهارصد و چهل و چهار روز در ایران اسیر بوده و طبیعتاً همهی آن ماجراها را از چشم امام میدیده است، مصاحبه میکند و میگوید: من از کسانی نیستم که از فوت امام خوشحال شوم. او ارزشهای اخلاقی مخصوص خودش را داشت و هیچکس در حد او نبود.
بینظیری امام پس از انبیا و اولیا و اخلاص و تنزه از شرک، رمز توفیقات او
رهبر کبیر عزیز و امام فقید بزرگوار ما، چهرهی درخشانی در عالم بود و حقیقتاً مثل او را نه در این زمان و نه در زمانهای گذشته نداشتیم و در میان چهرههای معروف عالم -بعد از انبیا و اولیا(علیهمالسّلام)- شخصیتی با این عظمت و خصوصیات مثبت و جامعالابعاد و جامعالاطراف سراغ نداریم. من عقیدهی قاطع دارم که اگر این بزرگوار همهی آن خصوصیات مثبت چون: علم و قاطعیت و هوش و شجاعت و اراده را دارا بود، ولی اخلاص و ارتباط با خدا و تنزه از شرک -به معنای تجنب از اهوای خود و دیگران- را نمیداشت، به این توفیقات دست نمییافت. این توفیقات بزرگ در زمانی به وجود آمد که تمام نشانهها حکایت از انزوای دین و کهنه شدن و فرسوده شدن آن و روآمدن تفکرات و اخلاق و شیوههای مادّی و حاکمیت هوسهای شیطانی و بشری در دنیا داشت.
احیای ارزشهای الهی در دنیای مادی، کاری قابلمقایسه تنها با کار انبیا
کار عظیمی که او انجام داد، این بود که در چنین دنیایی که اقیانوسی از لجن را در خود جای داده بود و افراد خجالت میکشیدند نام دین و ارزشهای الهی را بر زبان آورند او توانست ارزشهای الهی را مطرح و بزرگ کند و پرچمش را در جهان به اهتزاز درآورد. کاری که او انجام داد، جز با کار انبیا قابل مقایسه نیست؛ حتّی با هیچیک از حرکاتی که مصلحان بزرگ کردهاند، قابل مقایسه نیست.
اخلاص و اتصال به خدا مهمترین راز موفقیت امام
به اعتقاد من، مهمترین و تعیینکنندهترین راز موفقیت او، همان اخلاص و توجه و اتصال به خدا بود. ایشان توانست معنای «ایّاک نستعین» را در عمل خود مجسم کند و به منبع لایزال قدرت الهی متصل شود. وقتی یک انسان کوچک و ضعیف و ظرف محدودی، خودش را به اقیانوس بیپایانی وصل میکند، دیگر هیچ عاملی وجود ندارد که بتواند بر او فایق آید. اگر هر انسانی همین کار را بکند، همانگونه خواهد شد. البته انسانها به آسانی نمیتوانند این کار را بکنند؛ ولی ایشان توانست و کرد. …
رابطهٔ ویژه با خدا و عبودیت، رمز موفقیتهای امام
… انسان معمولى را بهعنوان یک انسان بزرگ معرّفى کند: فقط همان اراده و قاطعیّت، همان علم، همان شجاعت، همان صدق و صراحت، همان تقوا و ورع. هر کدام از اینها بهتنهایى در یک آدم معمولى اگر دمیده بشود، او را به یک آدم بزرگ تبدیل میکند؛ که همهی اینها در او جمع بود. من میخواهم بگویم این مجموعهی ذیقیمتى که شخصیّت معنوى امام را تشکیل داده بود، اگر همه در او بود امّا آن رابطهاى که او با خدا داشت -آن عبودیّت، آن تعبّد، آن اخلاص براى خدا و ملاحظه نکردن هیچچیز دیگر در این راه- همین یکى را نداشت، امام به این موفّقیّتها نمیرسید؛ این را من به شما عرض بکنم. کارى که شده، خیلى عظیمتر از این است که یک شخصیّتى با همهی آن خصوصیّاتْ منهاى ارتباط با خدا، بتواند آن کار را انجام بدهد. امام توانست این حرکت عظیم را در دنیا به وجود بیاورد؛ چون حرکت [فقط] در ایران که نشده، در دنیا شده. شما ببینید، اینهایى که امروز دربارهی امام حرف میزنند، چون دیگر او نیست سدها شکسته شده و سیل اعترافها و تعریفها سرازیر شده؛ تا دیروز نمیگفتند! ببینید چه دارند …
امام پدر، معلم و مرشد مردم و تبدیلکنندهٔ ملت ستمدیده به ملتی انقلابی
… ایران و من ابراز داشتید متشکّرم.[2] از جناب آقاى هایله ماریام -دوستمان- که جنابعالى را از طرف خودشان فرستادند براى اینکه در این غم بزرگ به ملّت ایران تسلیت بگویید متشکّرم. حقیقتاً همانطور که اشاره کردید این یک حادثهی بسیار سنگین و تلخى بود براى همهی ما. و امام خمینى براى مردم ما فقط یک رهبر نبود، ایشان براى مردم ما پدر، معلّم، مرشد بودند؛ ایشان ما را از یک ملّت زیر ستم و یک کشور مظلومِ عقبافتاده تبدیل کردند به یک ملّت انقلابى و پیشرو. بههرحال من از شما برادر مسلمان عزیزمان صمیمانه تشکّر میکنم. امیدوارم که انشاءالله موفّق باشید. ما با دولت شما و کشور شما روابط خوبى داریم. ما فراموش نکردهایم که در همهی دوران جنگ -جنگى که بر ما ظالمانه تحمیل شده بود- دولت شما از ما حمایتِ سیاسى کرد. به …
امام پدری مهربان، معلمی بزرگ، مرشدی حکیم و رهبری با فضایل اعلا
خیلى متشکّرم از احساسات برادرانه و صمیمانهی جنابعالى[2] و بقیّهی برادران عزیزِ رهبران شوراى ائتلاف هشتگانهی افغانستان. حقیقتاً همانطور که میدانیم و میدانید، حضرت امام خمینى پدرى بود مهربان و معلّمى بود بزرگ و مرشدى بود حکیم و رهبرى بود در حدّ اعلاى فضایل و خصال رهبرى. ایشان به ملکوت اعلىٰ پیوستند و براى امثال ایشان، خطاب «اِرجِعى اِلیّْ رَبِّکِ راضِیَةً مَرضِیَّة»[3] بسیار دلنشین و دلنواز است. و حقیقتاً آن روح بزرگ، جوار رحمت پروردگارش را میخواست؛ سه چهار روز قبل از رحلتشان، همین را به من فرمودند. و خداى متعال هم بندهی …
دغدغهٔ امام برای ملتهای اسیر و فقیر و سازشناپذیری با استکبار
… ملّت ایران؛ در این چندروزه از طرف ملّتهاى بسیارى -چه نمایندگان دولتها و چه نمایندگان مردمى- به ما اظهار کردند که براى ملّتهاى جهان سوّم هم -ملّتهاى زیر ستم- این یک ضایعه و غم بزرگ محسوب میشود. [براى امام] ما، مسئلهی انسان و انسانیّت و ملّتها مطرح بود. ایشان حقیقتاً با همهی وجود، غم ملّتهاى اسیر دنیا، غم ملّتهاى فقیر دنیا، غم ملّتهاى مبارز دنیا را میخوردند؛ ایشان نسبت به ملّتهاى آفریقایى همواره در حال نگرانى بودند. ایشان در همهی مدّت عمرشان با زور و ظلم و گردنکلفتى و استکبار قدرتها آشتى نکردند. ایشان هرگز لحظهاى از این قدرتهاى پُرسروصدا و پُرزرقوبرق استکبار جهانى نترسیدند، مرعوب نشدند. امام بزرگوار ما به معناى حقیقى کلمه مرد بزرگى بود.من از احساسات دوستانهی جناب آقاى راولینز -در مورد مسئولیّت جدید من- تشکّر میکنم. ما مدّتهاى زیادى است که با کشور شما و با دولت شما به سرپرستى آقاى راولینز روابط خوبى داریم. سلام من را به آقاى راولینز …
زنده کردن عظمت ملت و به حرکت درآوردن آن با رهبری امام
… جلوه کردهاید. این حقّ شما است. حوادث این را نشان داده؛ جنگ هشتساله این را نشان داده؛ مقاومت در مقابل محاصرهی اقتصادى و توطئههاى گوناگون دشمن این را ثابت کرده شوخى نیست، ده سال ایستادگى قدرتمندانه در مقابل این همه فشار؛ این عظمت ملّت ایران است. من عرض میکنم: این عظمت را، خصال مخصوصى که در امام عزیزمان بود و آن شخصیّت متعالى و استثنائى در ما زنده کرد؛ رهبرى او بود که ملّت ایران را در این راه، با این قدرت و قوّت به حرکت درآورد و از همهی موانع گذراند و ما را به این نقطهی مطمئنّى که امروز هستیم رساند. این دو عامل، یعنى عامل امام و رهبر و عامل امّت، دو عامل بسیار مهم در انقلاب ما بوده. و شما مردم در شکست دادن توطئههاى دشمن و در روسفید کردن انقلاب، نقش فوقالعادهاى داشتید. و من عرض میکنم از امروز هم، در این دوران هم -در فقدان امام عزیزمان- ملّت بزرگ ایران …
رضایت امام از مردم و حساسیت و اهتمام اساسی او به مسائل مردم
… را طى کنید. و خدا را شکر میکنیم که به شما توفیق داد تا بیشترین مدّت سختى و دشوارى را بگذرانید؛ یعنى دوران جنگ هشتسالهی تحمیلى. و ملّت ما آبدیده شدند و جلوههاى برکات الهى در ارادهی مردم و روشنبینى مردم دیده شد و امام از شما راضىْ به لقاءالله شتافت؛ امام بدون شک از شما مردم، راضى و خشنود بود. و مطمئنّم که در دربار پروردگار عالم، از امّت خود و از مردمى که به نداى او پاسخ دادند اظهار رضایت خواهد کرد و براى آنها دعا خواهد کرد. حقیقتاً امام، شما مردم را -همانطور که خودِ آن بزرگوار فرموده بود-[4] خوب میشناخت و در مقابل مسائل مردم فوقالعاده حسّاس بود و مسئلهی اساسى براى او همین بود: اهتمام به مردم.
پشتوانهٔ معنوی و روحی و مایهٔ امید، نه صرفاً رهبر سیاسی
امام فقط یک رهبر سیاسى -یک مقام در سلسلهمراتب تشکیلات کشور- نبود؛ امام پشتوانهی معنوى ما بود، پشتوانهی روحى ما بود، مایهی امید ما بود؛ اصلاً یک قلّهی عظیمى بود که دائم میجوشید و سیراب میکرد و بهرهمند میکرد؛ همه را، هر کسى را به قدر خودش و ظرفیّتش. بنده هم به نوبهی خودم به برادران عزیز تسلیت عرض میکنم و امیدوارم که همهی ما با اوّلاً توکّل به خدا -که واقعاً باید در این شرایط به خدا توکّل کرد، باید از خدا کمک خواست- ثانیاً با تدبیر و عقل و حکمت و صفا و همکارى …
قرار داشتن همهٔ حرکات و خصوصیات امام در خدمت اهداف انقلاب و منشأ برکت بودن او
… موقّت فراموش شده است؛ ما اگر تلاش کنیم، اگر خوب حرکت کنیم، اگر از این حادثهی عظیمى که امید داشتند به شکست جمهورى اسلامى منتهى بشود حُسن استفاده را بکنیم، آنچه تصوّر میشد میتواند عامل شکست باشد، میتواند عامل تقدّم و پیشرفت باشد.و بزرگان همیشه همینجور هستند؛ یعنى مردان بزرگ و انسانهاى بزرگ، همهچیزشان در خدمت اهداف قرار میگیرد. امام حرکتش، سکونش، حرفزدنش، ورودش به ایران، مبارزات قبلیاش، مبارزات مستمرّ این دهسالهاش و همهی خصوصیّاتش در خدمت اهداف انقلاب بود. در فقدان او -که ضایعهاى غیر قابل مقایسهی با هر ضایعهی دیگر است- مثل اینکه با تفضّلات الهى، حوادث دارد در جهت انقلاب، انقلاب را پیش میبرد، ملّت را پیش میبرد. ببینید چه برکتى است! وَ جَعَلَهُ مُبارَکاً اَینَ ما کان؛[4] در یک جاى دیگر «وَجَعَـلَنی …
شخصیت بیهمتا با جمع ایمان و عمل، شجاعت و حکمت، صلابت و عطوفت
اکنون پس از رحلت رهبر فقید و عزیزمان، حضرت امام خمینى (قدّس سرّه) همهی ما گنجینهاى بس گرانبها از نمونههاى رهبرى بینظیرِ آن بزرگمَرد تاریخ و آن چهرهی استثنائى دوران معاصر در اختیار داریم. امام خمینى شخصیّتى آنچنان بزرگ بود که در میان بزرگان و رهبران جهان و تاریخ، بهجز انبیا و اولیاى معصومین (علیهم السّلام)، بدشوارى میتوان کسى را با این ابعاد و این خصوصیّات تصوّر کرد. آن بزرگوار قوّت ایمان را با عمل صالح، و ارادهی پولادین را با همّت بلند، و شجاعت اخلاقى را با حزم[2] و حکمت، و صراحت لهجه و بیان را با صدق و متانت، و صفاى معنوى و روحانى را با هوشمندى و کیاست، و تقوا و ورع را با سرعت و قاطعیّت، و ابّهت و صلابت رهبرى را با رقّت و عطوفت، و خلاصه بسى خصال نفیس و کمیاب را که مجموعهی آن در قرنها و قرنها بندرت ممکن است در انسان بزرگى جمع شود، همهوهمه را با هم داشت. الحق شخصیّت آن عزیز یگانه، شخصیّتى دستنیافتنى و جایگاه والاى انسانى او جایگاهى دور از تصوّر و اساطیرگونه بود.او رهبر و پدر و معلّم و مراد و محبوب ملّت ایران و امید روشن همهی مستضعفان جهان و بخصوص مسلمانان بود. او عبد صالح و بندهی خاضع خدا و نیایشگر گریان …
قلهٔ دستنیافتنی که هیچکس با او قابل مقایسه نیست
نه اینجانب -که طلبهاى کوچک با کاستیها و قصورهاى فراوان است- و نه هیچ فرد دیگرى در جمهورى اسلامى قادر نیست که به قلّهی آن شخصیّت ممتاز و استثنائى دست یابد و خود را با پدر و معمار انقلاب اسلامى و سازنده و پردازندهی جمهورى اسلامى مقایسه کند. او آن نخستین بود که دوّمین نداشت و فاصلهی میان او و امثال اینجانب فاصلهاى ژرف و ناپیمودنى است؛ لیکن اکنون این فرصت بزرگ و استثنائى براى امثال اینجانب وجود دارد که از آن ذخیرهی بسیار گرانبها، همچون ودیعهاى الهى و الهامى معنوى بهرهمند گردیم.اینجانب که خود را شاگردى متواضع و فرزندى مطیع و مریدى دلباختهی آن روحالله میدانم، این توفیق را داشتهام که …
اعتراف دشمنان به عظمت شخصیت امام پس از رحلت
شخصیّت امام براى دشمنان امام هم حتّى درخشید. همان کسانى که در طول ده سال تبلیغات زهرآگین همیشه سعى کردند چهرهی منوّر این ولىّ خدا را دگرگونه جلوه بدهند و با تبلیغات خباثتبار خودشان این امیدى را که در دل مسلمانان عالم و مستضعفان عالم درخشیده بود خاموش کنند، امروز همهی آنها لحنشان تغییر کرده، توصیفشان از امام توصیفى است اعترافآمیز؛ اعتراف به عظمت این شخصیّت.
شباهت دورهٔ دهسالهٔ رهبری امام با اقامت پیامبر در مدینه
برادران عزیز! حقیقتاً این فصل دهسالهی تاریخ ما، یک فصل تکرارنشدنى است. فصل عجیبى بود این ده سالى که بر ما گذشت، نمیدانم آن را چهجورى گذراندیم، لحظات آن را چهجورى با وجودمان لمس کردیم، با آن چگونه برخورد کردیم! درست ده سال و چند ماه، به اندازهی طول اقامت رسول خدا در مدینه بعد از هجرت؛ ده سال و چند ماه. چقدر شبیه به هم حوادث اتّفاق میافتد! در مدینه هم - وقتى رسول خدا از مکّه تشریف میآوردند به مدینه - مردم یثرب که تازه مسلمان شده بودند، رفتند به استقبال پیغمبر؛ در یک نقطهاى ایستاده بودند، گردنها را کشیده بودند، چشمها را تیز کرده بودند تا ببینند محبوبشان …
شخصیتی از جنس انبیا و غیرقابل مقایسه با رهبران سیاسی دنیا
… امامْ معنویّت را در این دنیا زنده کرد، مثل یک چهرهی معنوى درخشید. با هیچکدام از رهبرهاى دنیا قابل مقایسه نبود؛ هیچکدام. فقط با پیغمبران قابل مقایسه بود، با اولیاى معصومین قابل مقایسه بود؛ شاگرد آنها بود، دنبالهروِ آنها بود؛ فقط با آنها قابل مقایسه بود. خب، این رهبران سیاسى را ما دیدهایم، میشناسیم - تاریخ مبارزات ملّتها و رهبرانشان را بنده با دقّت نگاه کردهام - اصلاً حیف است که اگر ما به امام میگوییم رهبر، به آنها هم بگوییم رهبر! اگر به آنها میگوییم رهبر، به امام نباید بگوییم رهبر، چیز دیگر باید بگوییم. اصلاً آن نوع، آن طبیعت، آن جنس نبود؛ از جنس انبیا، از خمیرهی انبیا بود. و خیلى مشکل است توصیف و ترسیم چهرهی آن عزیزِ خدا و عزیزِ بندگان صالح خدا.واقعاً داغ بزرگى است براى ملّت ما و حادثهی عظیمى است در تاریخ ما. و ما لحظه لحظهی آن ده سال را باید مورد مداقّه قرار بدهیم؛ از کلمه کلمهی امام بایستى درس بگیریم. آن فصل، دیگر در …
عقل، دوراندیشی و تیزبینی کمنظیر امام
البتّه امام این خصوصیّات را داشت؛ عقل امام یکى از قویترین عقلها بود؛ انسانِ به این عاقلى من در عمر خودم ندیدم؛ انسانى بود عاقل، دوراندیش، حکیم، آدمشناس، از جملهی کسانى که فریبش نمیشود داد، بسیار پیچیده، بسیار تیزبین. این خصوصیّاتى بود که در امام بود، در آدمهاى معمولى، اینطور چیزها - مخصوصاً با هم - خیلى کم پیدا میشود؛ یک دانهاش در یک انسانى پیدا بشود، آن انسان انسان بزرگى است؛ همان قوّت پیشبینى امام و آینده را حدس زدن - همین یک دانه، که بتواند آیندهها را حدس بزند …
ارتباط و توکل به خدا راز رهبری امام و توصیف او به عبد صالح
این درست بود. واقعاً همینجور بود؛ وَالّا محاسبات معمولى -سیاسى، اقتصادى، محاسباتى که همهی دنیا دارد بر اساس این محاسبات میچرخد- این نتیجههایى را که شما میبینید نمیدهد، یک نتایج دیگرى میدهد. آن چیزى که توانست امام را قادر کند بر هدایت و اداره و رهبرى این ملّت و این انقلاب عظیم، عبارت بود از ارتباط او با خدا، اتّصال او به خدا، توجّه او به خدا، توکّل او به خدا؛ به معناى واقعى بندهی خدا بود، عبد صالح [بود]. من هیچ تعبیرى را بهتر از این پیدا نمیکنم براى امام: عبد صالح بود.
گریهٔ امام هنگام شنیدن از فداکاریهای مردم
معنویّت مردم هم امام را به هیجان میآورد. من گریهی امام را چند بار دیدهام -آنکه من دیدم، حالا دیگرانى هم که بودند لابد دیدند؛ البتّه در روضه و ذکر مصیبت و اینها را نمیگویم- هر دفعه آنوقتى بوده که راجع به هیجان و فداکاریهاى مردم با امام صحبت کردیم. مثلاً یک بار من رفتم خدمت ایشان، روزى بود که در نماز جمعه بچّهها آمده بودند قلّکهایشان را شکسته بودند.[8] شاید یادتان باشد؛ آمدند قلّکها را شکستند، پولها را ریختند، که یک کوه پولى درست شد؛ در تلویزیون پخش شد. امام این را در تلویزیون دیده بودند -اتّفاقاً در …
مداومت امام بر نماز و ذکر تا آخرین لحظات حیات
امام تا آخرین لحظات هم ذکر و نماز و دعا را از دست ندادند. همان ساعاتى که ما آنجا ساعات سختى را میگذراندیم -از ساعت سه و چهار بعدازظهر تا ساعت ده و بیست دقیقه که آن حادثهی تلخ اتّفاق افتاد؛[9] این چند ساعت خیلى بر ما سخت گذشت، خیلى؛ قابل تصویر نیست- آقاى حاجاحمدآقا، فرزند عزیز حضرت امام، یک چیزى گفتند؛ گفتند: پیش …
شخصیتی که عظمتش نه مقامش همگان را به تکریم وامیدارد
حقیقتاً براى انسانى بزرگ و شخصیّتى بینظیر مثل امام عزیز و بزرگوارمان جا دارد که برگزیدهترین انسانها و هوشمندترین ذهنها و صافترین و پاکترین و بیغشترین دلها و جانها از احساس تعظیم و تکریم سرشار بشوند. فرق است میان آن کسى، آن شخصیّتى که براى مقام او، سِمت ظاهرى او، انسان به او احترام میکند، از او تجلیل میکند، و میان کسى که شخصیّت او و عظمت او و عمق وجود او و آراستگیهاى گوناگون او، هر انسانى را -هرچه بزرگ، هرچه قوى، هرچه هوشمند- وادار میکند به تعظیم و تجلیل و ستایش و تکریم. امام عزیز ما از این نوع انسانها بود.
خردمندی، هوشیاری، قاطعیت و رأفت امام
خصلتهایى که در امام بود -که کم هم نبود- هر کدام از آنها بهتنهایى کافى بود که از یک فردى که داراى آن خصلتها است، یک انسان بزرگ بسازد: بسیار خردمند، عاقل؛ بسیار هوشیار و زیرک، از انسانهاى بسیار بیدار، از آن کسانى که بهآسانى میسّر نیست که انسان حقیقتى را در چشم او واژگونه جلوه بدهد؛ بسیار قاطع و داراى ارادهاى حقیقتاً پولادین، هیچ مانعى بر سر راه او نمیتوانست بهعنوان مانع، از حرکت به سمت آن هدفى که مورد نظر او بود خودنمایى کند؛ درعینحال انسانى بسیار رئوف و دلرحم و رقیق، چه در هنگام مناجات با خدا -که آن یک نوع رابطهی مخصوص است، که ازخودبیخود میشد- و چه در هنگام برخورد با نقطههایى از زندگى انسانها که بهطور طبیعى دلها را به عطوفت و رأفت وادار میکند؛ درعینحال داراى حسّ خویشتندارى و تقوا، همان چیزى که معناى واقعى تقوا است، یعنى انگیزههاى نفسانى، هواها و هوسها و همین چیزهایى که میدانید و میدانیم که چگونه بر دل انسانهاى بزرگ دنیا حکومت میکند -کمتر آدم بزرگى را ما دیدیم و شناختیم که توانسته باشد خودش را …
حضور امام عامل استثنایی بودن دههٔ نخست انقلاب
حقیقتاً من این ده سالِ دوران اخیرمان تا امروز را -یعنى دوران بعد از پیروزى انقلاب را- بهخاطر حضور امام در این ده سال، یک دوران استثنائى میدانم. انقلاب ما هم استثنائى است، مردم ما هم استثنائیاند، هدفهاى ما هم استثنائى است، دشمنیهایى که با ما میشود هم استثنائى است، [امّا] از همه استثنائیتر امام بود که ما متأسّفانه امروز از وجود او محرومیم. نعمت بسیار بزرگى بود و افسوس که از دست ما رفت، آن هم درحالیکه دنیاى اسلام هنوز به رهبریهاى او و هدایتهاى او و شخصیّتى که او در انسانهاى مظلوم و مستضعف و ملّتهاى تحقیرشدهی دنیا میدمید، احتیاج داشتند.امروز جمعى از رهبران نهضتهاى بزرگ و معروف اسلامى دنیا، با …
فرمانده کل قوای عارف و حکیم بیهمتا جز در دوران پیامبران
نکتهی دوّم؛ شما برادران ارتشى و دیگر نظامیان -سپاه و نیروهاى بسیجى در هنگام حضور در دستگاههاى رزم و نیروهاى انتظامى- با بقیّهی ملّت ایران یک تفاوتى دارید؛ به تعبیر بهتر یک امتیاز دارید؛ آن امتیاز این است که این رهبر -که رهبر همه بود- مستقیماً فرمانده شما بود. من بارها به ارتشیها گفتم که در دنیا «فرمانده کلّ قوا»ى عارفِ عاشقِ الهىِ حکیم، دیگر سراغ نداریم؛ نه امروز، نه در گذشته؛ مگر دوران پیغمبران. بله، سلیمان پیغمبر هم مثلاً فرمانده نیروهاى مسلّحِ زمان خودش بود و پیغمبر بود؛ یا رسول گرامى اسلام؛ دیگر بعد از آن سراغ نداریم. یکى از همه غلیظتر و خشنتر، یا از همه متقلّبتر و زیرکتر، یا کسى که به غصب و وراثت و امثال اینها مقامى را گرفته، در مرکز فرماندهى …
رهبر، پدر، معلم و مراد ملت ایران و حضور معنوی او در زندگی کشور
خیلى متشکّرم از برادران عزیز در رهبرى کشور برادرمان سودان که در این حادثهی مصیبتبار بسیار بزرگ براى ملّت ایران، با ما همدردى کردید. حقیقت این است که حضرت امام خمینى (قدّس الله نفسه الزّکیّة) براى ما فقط یک رهبر نبودند؛ ایشان یک پدر، یک معلّم، یک مرشد و مراد براى ملّت ایران بودند و ما در همه جاى زندگى کشورمان و جامعهمان، حضور معنوى حضرت امام خمینى را احساس میکنیم. ایشان نسبت به همهی مسلمانان عالم همین احساسات پدرانه و محبّتآمیز را داشتند. در هنگامى که شما در سودان توانستید حکومت دستنشاندهی نُمیرى[2] را کنار بزنید، حقیقتاً براى ایشان یک روزِ عید بود. حقیقتاً در نفْس ایشان و ذهن ایشان، شادى مردم سودان موجب یک شادى …
پیمودن راه سنگین با عقل، حکمت، قاطعیت، خلوص، معنویت و توکل
برادران عزیز، اعضاى هئیت رئیسهی مجلس اعلا و بقیّهی برادران! خیلى متشکّرم. همانطور که گفتید، واقع مطلب این است که فقدان ایشان ضایعهی بزرگى براى اسلام بود و همهی ما را یتیم کرد. امام خمینى (رضوان الله تعالى علیه) این راه سنگین را با عقل و حکمت و قاطعیّت خود پیمود؛ اینها همه بود. ایشان این راه را با خلوص، صفا، معنویّت خود پیمود. ما رقّت قلب ایشان و تضرّع ایشان و توکّل ایشان را دیده و میشناسیم. ما معتقدیم که هم در قضیّهی عراق و هم در همهی قضایاى مسلمین، اگر بتوانیم مسئلهی توکّل به خدا و استمداد از خدا را مورد استفاده قرار دهیم، موفّق خواهیم شد. ما در قضیّهی عراق و در قضیّهی شخص جنابعالى و مجلس، همان جهتگیرى حضرت امام را دنبال خواهیم کرد و …