… که چشم دنیا امروز به ملّت ایران است؛ همچنان که سال گذشته، در مثل امروزى تمام چشمها و دلهاى حسّاس عالم متوجّه تهران بود و وقتى خبر در دنیا پخش شد، حقیقتاً دوستان و دشمنان در حال بهت و حیرت و انتظار قرار گرفتند؛ دوستان با یک انگیزه و دشمنان با انگیزهى دیگر. ما نباید تصوّر کنیم که با گذشت یک سال، اهمّیّت و حسّاسیّت و سنگینىِ وظیفهى ما کم شده است؛ نه، هر چه میگذرد، سنگینى بار مسئولیّت بر دوش آن کسانى که خود را پیروان این بزرگوار و هدایتشدگان به وسیلهى او میدانند، سنگینتر میشود.
لزوم تشبه به امام در ساختن و تربیت خود
عظّم الله اجورکم انشاءالله. امیدواریم که روح مطهّر و منوّر آن عبد صالح و آن انسانى که حقیقتاً بندگى خدا را میکرد، کمک بکند تا همهى ما هر جا هستیم، هر کار میکنیم، در این یادبود مصیبت بزرگ فقدان او به او تشبّه کنیم؛ یعنى خودمان را، همچنان که او خودش را ساخته بود، تربیت کنیم و بسازیم؛ اصل قضیّه این است. شما برادران مخلص و بامعرفت، با این احساسات پاک و انگیزهى الهى این همه راه را از رفسنجان آمدهاید، براى اظهار ارادت به آن مرد داراى معنویّت.
بندگی خدا و دوری از هوای نفس، رمز تأثیر جهانی امام
… نمیشد، هم این حصار پولادین در مقابل قدرتها و ابرقدرتها به وجود نمىآمد، هم در رحلت او اینجور طوفان بر پا نمیشد. چه شد که با درگذشت یک نفر، میلیونها نفر منقلب شدند، میلیونها دل شکست، میلیونها چشم گریه کرد، میلیونها انسان در همه جاى دنیا عزادار شدند؟ علّت این بود که آن بندهى صالح در زندگىاش به خدا متّصل شد، بندهى خدا شد، اطاعت خدا را کرد، خود را از هواهاى نفسانى دور نگه داشت، خدا هم او را بالا برد؛ خدا هم او را کرد تالىتلو[1] انبیا و اولیا؛ خدا هم در نَفَس او و در بیان او، آن اثر را داد که با زبان خود، با بیان خود، با ارشاد خود، با عمل خود دنیا را تکان داد و هنوز که هنوز است، دنیا در پرتو رهنمودهاى امام حرکت خواهد کرد؛ انشاءالله بعد از این هم همین خواهد بود. خداوند انشاءالله به همهى ما، به شما برادران عزیزى که از رفسنجان تشریف آوردهاید، مخصوصاً آقایان علماى محترم و خانوادههاى معظّم شهدا و جانبازان و اسرا و مفقودین و دیگر قشرها توفیق بدهد. خداوند این زحمت را از شماها …
پیمودن راه انقلاب پیامبر اکرم (ص) برای احیای اسلام
امام ما براى حیات دوبارهى اسلام، درست همان راهى را پیمود که رسول معظّم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) پیموده بود؛ یعنى راه انقلاب را. در انقلاب، اصل بر حرکت است؛ حرکتى هدفدار، سنجیده، پیوسته، خستگىناپذیر و سرشار از ایمان و اخلاص. در انقلاب، به گفتن و نوشتن و تبیین اکتفا نمیشود؛ بلکه پیمودن و سنگربهسنگر پیش رفتن و خود را به هدف رساندن، اصل و محور قرار میگیرد. گفتن و نوشتن هم در خدمت همین …
پیشاهنگی در ایمان و عمل و شکستن دیوار یأس با فروغ ایمان
چهارم آنکه رهبر حکیم و فقیه که عبد صالح و الگوى مسلمانى بود، خود پیشاهنگ این حرکت در ایمان و عمل شد و این ایمان، جان او را چنان لبریز کرده بود که توانست دلهاى بىایمان و ظرفهاى تهى را از فَیَضان[10] ایمان خود در صحنهى عمل لبریز و سیراب کند و فروغ ایمان و امید او دیوارهاى قطور یأس و بىایمانى را بشکافد و فضاى مبارزه و عمل را پُر کند؛ ءامَنَ الرَّسولُ بِمـآ اُنزِلَ اِلَیهِ مِن رَبِّه.[11]
صدق و هوشیاری رهبر مانع سازش با دشمن و انحراف انقلاب
پنجم آنکه صدق و صفا و هوشیارى رهبر، هر گونه کجرَوى و سازش و معامله با دشمن را، و خلاصه هر آن چیزى را که موجب انحراف از هدف شود، ناممکن ساخت و صراط مستقیم انقلاب به سمت هدفها، استوار و بىاعوجاج باقى ماند.
عظمت روحی، زهد و دانش امام و دوری او از هر شائبهٔ تسلیم
زندگى در نظامى که بر پایهى معرفت و فرهنگ و ارزشهاى الهى بنیان نهاده شده، براى همه افتخارانگیز است؛ نظامى که در رأس آن امام خمینى است؛ آن عظیمالقدرى که حتّى دشمنانش او را بزرگ و خارقالعاده میشمارند و به عظمتش کینه میورزند. هیچ کس اعتلای معنوى او و زهد و پارسایى او و دانش و معرفت او و صفاى روح بزرگ او را انکار نمیکند. هیچ کس در او کمترین شائبهاى از ضعف و تسلیم در برابر دشمنان ملّت نمیشناسد و قلّهاى برتر از او در عظمت روحى، گمان نمیبرد.
حقیقت همیشهزنده که راه و اهدافش راه و اهداف انقلاب است
… علیه) الگو و نمونهى حیات جامعهى انقلابى ما است و خطوط اصلى انقلاب، همان است که امام ترسیم فرموده است. دشمنان خامطمع و کوردل که گمان کردند با فقدان امام خمینى، دوران جدید با مشخّصاتى متمایز از دوران امام خمینى (قدّس سرّه) آغاز شده است، سخت در اشتباهند. امام خمینى یک حقیقت همیشهزنده است؛ نام او پرچم این انقلاب، و راه او راه این انقلاب، و اهداف او اهداف این انقلاب است. امّت امام و شاگردان او که از سرچشمهى فیّاض آن موجود ملکوتى سیراب شده و عزّت و کرامت اسلامى و انسانى خود را در آن جستهاند، اکنون شاهد آنند که ملّتهاى دیگر، حتّى ملّتهاى غیر مسلمان، نسخهى تعالیم انقلابى آن قائد عظیم را مایهى نجات خود دانسته و آزادى و عزّت …
حساس کردن ملت به رویدادهای زمانه
… که لحظهها را بشناسد، بفهمد حالا چه زمانی است و اهمّیّت این لحظه چقدر است. ما در دوران طاغوت، لحظههایى را پىدرپى میگذراندیم بدون اینکه بفهمیم که چه شد، چه اتّفاق افتاد، چه بر سر ما آمد، چه وظیفهاى به ما متوجّه شد؛ شاید خیلى زمان گذشت و ما اینجور بودیم. یکى از برکات این نهضت و از خصوصیّات آن رهبر استثنائى بىنظیر همین بود که لحظهها را به حساب آورد، سرانگشت ذهن ما را حسّاس کرد. سرانگشتهاى حسّاس، کوچکترین ذرّهاى را که با آنها تماس پیدا کند، حس میکنند؛ برخلاف سرانگشتى که بىحس شده باشد، کرخ شده باشد که هیچ چیز را حس نمیکند. ما آنجورى بودیم و امام، ما را حسّاس کرد، این ملّت را حسّاس کرد تا بفهمیم چه دارد در زمان و در زمانه میگذرد.
شیفتگی حتی دشمنان سیاسی به شجاعت و عظمت امام
… مظلومین هم که عرض میکنیم، فقط ملّتها را نمیگوییم بلکه گاهى بعضى از دولتهاى عالم هم نگاه میکنند ببینند ما چه میکنیم، چه موضعى میگیریم؛ خودشان جرئت نمیکنند امّا از جرئت دیگرى لذّت میبرند. داریم دولتهایى که شیفتهى شجاعتند. شیفتگى نسبت به امام به همین جهت بود. شما خیال نکنید کسانى که شیفتهى امام بودند در سطح جهان، همه دوستان امام بودند؛ نه، حتّى دشمنان او هم شیفتهى او بودند. دشمنان که میگوییم، نه دشمنان عاطفى؛ حتّی خیلی از دشمنان خطّى، دشمنان سیاسى، دشمنان در صحنهى زورآزمایى جهانى هم شیفتهى آن شجاعت، آن قدرت، آن عظمت بودند. و عظمت امام همان عظمت شما است؛ عظمت ملّت. عظمت شما، به میزان زیادى در امام منعکس میشد؛ همچنان که عظمت امام موجب شجاعت و عظمت در ملّت میشد؛ اینها روى هم اثر میگذاشتند.
پیدایش امام تفضل الهی و دستی از غیب برای چرخش تاریخ
… البتّه شوکت و عظمت اسلام در قضایاى رحلت ایشان، یک چیز بزرگى بود، دستاوردى بود امّا آن دستاورد در زمان حیات ایشان هر روز براى اسلام و مسلمین واقعاً وجود داشت. آن مرد که نَفَس میکشید، دنیایى را گرم میکرد، دنیایى را جهت میداد؛ واقعاً امام یک چیز عجیبى بود؛ اصلاً وجود این آدم، پیدایش این انسان با این ابعاد، هیچ قابل تحلیل نیست جز با همان تفضّل الهى؛ یعنى واقعاً باید این را گفت؛ یک مقطع تاریخى بود، خداى متعال براى اینکه یک چرخشى در تاریخ و در حرکت قافلهى عظیم بشرى به وجود بیاورد، یک دستى باید از غیب ظاهر میشد که این دست را ظاهر کرد؛ یعنى اگر کسى درست دقّت کند در ابعاد شخصیّت امام و وجود امام و مانند اینها، حقیقتاً جز این هیچ توجیهى ندارد.
گریهٔ امام برای پیام مادر شهید و استواری او در شهادت ۷۲ تن
… این حرف را زد. من خیلى از این حرف تحت تأثیر قرار گرفتم. وقتى که آمدم خدمت امام، اوّل هم یادم رفت بگویم، بعد که آمدم بیرون، یادم آمد؛ به یکى از آقایانى که آنجا بود، گفتم به امام عرض بکنید یک جملهاى ماند. ایشان آمدند پشت این درِ حیاط اندرونى، من هم رفتم آنجا؛ وقتى گفتم، امام آن چنان چهرهاى پیدا کرد و رقّت پیدا کرد و یک جورى گریهاش گرفت که من پشیمان شدم از گفتهام! این واقعاً خیلى عجیب است. اینجا اشک او در مقابل اینکه حالا یک اسیرى را کشتند ــ خب این همه ما شهید دادیم؛ مگر شوخى است ــ بعد در قضیّهى ۷۲ تن که ۷۲ نفر از یلانِ انقلاب قربانى شدند، مثل کوه [ایستادند]؛ اصلاً انگار نه انگار اتّفاقى افتاده! ببینید، واقعاً اینها چیست، من نمیفهمم! اصلاً نمیشود و آدم نمیتواند توصیف کند این شخصیّت را، این هویّت را.
هویت امام در مجموع ابعاد سیاسی و عرفانی او نه یکی از آنها
غرض، [مراسم سالگرد] باید همهى این جوانب را نشان بدهد؛ آن حرف دل امام، آن چیزى بود که با همین صد زبان بیان شده؛ با یک زبان بیان نشده. غلط است اگر کسى خیال کند که میتوان در رؤیت سیاسى امام، هویّت امام را دید و حرف امام را دید و مرام امام را دید؛ نه، خیلى عمیقتر از این حرفها است؛ یا یکى دیگر هم برود بچسبد به شعر عرفانى امام، خیال کند آنجا امام را میشود پیدا کرد؛ نخیر، مجموعهى اینها امام است. و هر کدام از ماها اگر بخواهیم در هر کارى، در هر نوشتهاى، در هر گفتهاى، در هر سخنرانىاى و از جمله در این مراسم و در آیندهى نظام کوشش کنیم ــ چون ماها هر کدام یک قطرهاى هستیم در این مجموعه، یک جزئى از آن مجموعه؛ مثل یک شکل هندسى پیچیدهاى که هزاران خط این …
لزوم بیان و تکرار نکات برجستهٔ زندگی و جهتگیری امام در شعر
حالا من عرض میکنم که آن کسانى که تعهّد شعر دارند، واقعاً بایستى [به تعهّد خود عمل کنند]. مثلاً توصیف امام ــ که در این شعرهایى که گفته شد، بود و خیلى هم خوب بود ــ آن نکات برجستهى زندگى امام و جهتگیرى امام، باید اصلاً روشن بشود، باید گفته بشود. آن قدر باید تکرار بشود که در ذهنیّت جامعه به صورت حرف آخر دربیاید و عمق ببخشد. این یک مطلب بود که میخواستم عرض کنم.
اسوه بودن از همهٔ جهات برای طلاب و هدایتگران مردم
امام فقید عظیمالشّأن (رضوان الله تعالى علیه) که حقّاً از همه جهت اسوه بودند ــ یعنى این کلمهى «همه جهت» را من با توجّه عرض میکنم ــ واقعاً از هر بُعدى انسان نگاه میکند، میبیند جا دارد که انسانها و طلّاب علم و رُوّاد[8] طریق هدایت مردم، به ایشان اقتدا کنند. ایشان در قم، روى زمین مىنشستند و درس میگفتند و بعد از چندى به اصرار طلبهها که جمعیّت زیاد بود و طلّاب میخواستند چهرهى ایشان را زیارت کنند و صدایشان را درست بشنوند، براى درس روى منبر نشستند ــ گمان میکنم ایشان بعد از رحلت مرحوم آیتاللهالعظمى بروجردى …
نفوذ اشارهٔ امام در دلها و بسیج نیروهای مردم
… دموکراسىِ غربى نظیرش وجود دارد، نه در کشورهایى که شکلهاى استبدادِ حکومتهاى سوسیالیستى و حزبى را داشت نظیر داشت، و نه به طریق اولىٰ در این کشورهاى دیکتاتورى فردىِ حکومتهاى پادشاهى و یا رؤساى شبهپادشاهى نظیر دارد؛ یک چیز خاصّى است اینکه الان در ایران است. اگر اینها نبود، اگر این پیوند دینى مردم در این یازده سال اوّل انقلاب، مثلاً با امام ــ که یک اشارهى امام دلها را منقلب میکرد، عقاید را هدایت میکرد، اصلاً نیروها را بسیج میکرد ــ [نبود،] اگر این عشق مردم به امام نبود، این اعتقاد مردم به اسلام که این نظام را نمایندهى اسلام میدانند نبود ــ اگر این چیزها نبود ــ شما ببینید این رادیوها و این خبرها و این تحریکاتى که دارد میشود و این ظرافتهایى که در بیان خبر و تنظیم خبر در خبرهاى خارجى به کار میرود، چه میکرد و چه بر سر این نظام جمهورى اسلامى مىآورد! خیلى چیز عجیبى میشد. خبر این قدر مؤثّر است. یعنى واقعاً امروز اگر بگوییم نفوذ سیاسى و اقتدار سیاسى در دنیا بر روى مثلاً سه پایه استوار است و یکى را پول بگیریم ــ ثروت و امکانات پولى و مالى ــ یکى را توانایىهاى علمى و تکنولوژیکى و مانند اینها بگیریم، سوّمى …
پدر کمیته، انقلاب و همهٔ ارزشها
… پسکوچهها، دم دروازهها با سنگربندى، با اسلحه در دست نگهداشتن، با بىخوابى شبها، با دادن جان ــ که چقدر بى نام و نشان و مظلومانه آن روزها از بچّههاى ما جان دادند و کسى نفهمید ــ همه مشغول بودند. اوّل، این نام و این عنوان بود و کمیتهى انقلاب اسلامى بود؛ پدر کمیته، امام است؛ همان که پدر همهى انقلاب است، پدر همهى ارزشها است؛ و وراى امام هم خداى متعال و حضرت ولىّعصر (ارواحنا فداه)؛ و کمیته را این دست قدرت به وجود آورد؛ او جان داد به یک مشت جوان که احساساتشان، عقلشان، خواستشان، نیروى جسمىشان در خدمت اسلام و قرآن قرار بگیرد. بعد هم از کمیته نهادهاى دیگر متولّد شد؛ از جمله سپاه …
عزم بر پیمودن راه امام که راه انبیا و بندگان صالح است
خامساً: لکلّ هذه الأمور نجد أنّ عداء الاستکبار للإسلام المحمّدىّ (صلّى الله علیه و اله) الأصیل، الإسلام القرءانىّ المجاهد، وللدّعاة الصّادقین المخلصین، وقبل ذلک عداؤه للجمهوریّة الإسلامیّة الإیرانیّة الّتى شکّلت قاعدة هذا الوعى وتلک الیقظة، یتصاعد ویتّخذ أشکالاً معقّدةً ومتطوّرةً، الأمر الّذی یتطلّب منّا جمیعاً قدراً کبیراً من الیقظة والاستعداد والتّضحیة نستمدّه من الصّورة النّیّرة الّتی عرضها أمامنا إمامنا الرّاحل العظیم الخمینىّ الکبیر (قدّس الله نفسه الطّیّبة) وإنّنا بعون الله تعالى وتوفیقه مصمّمون على السّیر على طریقه وهو طریق الأنبیاء والعباد الصّالحین مؤمنین بأنّ الغد للإسلام ولعباد الله الصّالحین کما قال الله تعالى: «وَنُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضعِفوا فِی الاَرضِ وَنَجعَلَهُم اَئِمَّةً وَ نَجعَلَهُمُ الوٰرِثین».[18]
شکست همهٔ نیروهای عالم به دست امام با توکل به خدا و پشتیبانی ملت
… بیاورند. این، امروز یک مسئولیّت است، یک وظیفه است به عهدهى آحاد ملّت، مخصوصاً علما و روشنفکران و گویندگان و جوانان آگاه و هوشمند و همهى کسانى که میتوانند در این راه نقشى ایفا کنند؛ و جمهورى اسلامى نشان داد که میشود؛ میشود حرکت کرد، میشود ایستادگى کرد. تمام نیروهاى عالم در مقابل امام راحل عظیمالشّأن ما ایستادند و او یکتنه به اتّکاء خدا، با توکّل به خدا و با پشتیبانى ملّتش توانست همهى این نیروها را شکست بدهد و توانست نام اسلام را و نام انقلاب اسلامى را در عالم بلندآوازه کند. ملّتها میتوانند، اسلام و مسلمین میتوانند پیش بروند. این امروز مسئولیّت ما است، وظیفهى ما است و جمهورى اسلامى این راه را ادامه داده است و ادامه خواهد داد. تجربههاى شیرین ما، تجربههاى هیجانانگیز ما، تجربههاى موفّقیّتآمیز ما مشوّق این ملّت است براى اینکه …
آشکار شدن دوبارهٔ سخن امام که آمریکا هیچ غلطی نمیتواند بکند
این قدرت افسانهاى که ابرقدرتها براى خودشان درست کرده بودند، معلوم شد افسانه است. البتّه ما میدانستیم؛ این حقیقت جارى بر زبان امام بزرگوارمان (رضوان الله تعالى علیه) که آمریکا هیچ غلطى نمیتواند بکند،[13] یک بار دیگر آشکار شد. این هم یک نکته است که مورد توجّه مردم دنیا قرار گرفت و باید حقیقتاً این نکته را فهمید و بر روى آن درست تکیه کرد: قدرتهاى درجهی یک عالم جمع شدند با همدیگر [امّا] نمیتوانند کارى را که خیال میکردند میتوانند انجام بدهند، انجام دهند.
حساسیت امام به شهدا و خانوادههایشان و اهتمام به بنیاد شهید
علىاىّحال بنیاد شهید به نظر من یکى از برکات انقلاب است. یکى از نشانههاى حقّانیّت انقلاب و امام (رضوان الله تعالى علیه) است که ایشان از همان اوّل به این مسئله توجّه کردند و اهمّیّت دادند و ما میدیدیم که چطور ایشان نسبت به مسئلهى شهدا و خانوادههاى شهدا حسّاس و نسبت به بنیادى که امور آنها را به عهده میگیرد علاقهمند و مُهتم[15] هستند. امیدواریم که انشاءالله خداوند کمک کند، روح آن بزرگوار کمک کند به شماها، این کار را دنبال بکنید، این حرکت بسیار باارزش را انشاءالله تعقیب بکنید و خدمت بزرگى را که بر عهدهى شماها و در حقیقت بر عهدهى همهى ما است، انشاءالله بخوبى انجام بدهیم.
خدمتگزار ملت خواندن خود و رفتار مطابق آن
… کشمکشهایى که داشتند، اینها همه فاتحینى بودند که آمدند با پول، با زور، با قبیلهگرى، با وسایل گوناگون، قلدرى، پهلوانى ــ هر کس هر چه داشته ــ آمدند بر این مردم فاتح شدند و مردم را به زیر یوغ حکومت خودشان کشیدند؛ لذا همیشه روابطشان با مردم «ما فرمودیم» است. «من به ملّت عرض میکنم» که امام میگفت، مال جمهورى اسلامى بود، مال اسلام بود؛ «من خدمتگزار ملّتم» ــ که رفتارش هم همینجور بود با مردم ــ مالِ امامِ اسلامىِ ما بود؛ وَالّا قبل از او «ما امر میفرماییم»، «ما چنین فرمودیم» بود. رابطه را از این کلمات میشود فهمید؛ رابطه، رابطهى یک حاکمِ فاتحِ غالبِ اختیارداری بود، قَدَرقدرتى بود؛ همچنان که در عناوینشان مینوشتند؛ سلطنت را هم یا با شمشیر به دست آورده یا از پدرانش ارث برده، …
کلمات امام، مفسر اسلام و مایهٔ برافروختن جامعه
… در یک خرمن زغال؛ مگر وِل میکند دُور و بَر خودش را؟ مگر اکتفا میکند به اینکه من روشنم؟ نخیر، تمام این خرمن را تبدیل میکند به یک گُل آتش؛ اینجورى باشید. آن روز کمبود ما این بود؛ میگفتم متأسّفانه باد ملایم مناسبى که بوزد و تسریع کند نیست، امّا امروز که هست؛ امروز نسیم جانبخش اسلام و کلمات آن حکیم عالىقدر و عظیمالشّأن، آن مرد خدا، بندهى خدا ــ که از همهى عنوانها بالاتر است ــ و کلمات او که مفسّر کلمات اسلام است، در اختیار ما است؛ و این همان نسیمى است که این خرمن آتش را باید به وجود بیاورد؛ روشن کنید، منوّر کنید، گرم کنید، با اخلاقتان، با عملتان همه را.
علاج مشکلات و حفظ استقلال کشور در دینداری تحصیلکردگان از نگاه امام
امام این واقعیّت را بهتر از همه کس مشاهده میکردند؛ از ریشههاى قضیّه آگاه بودند و مظاهر آن را در دوران سلطهى حکومت پهلوى مشاهده کرده بودند و علاج مشکلات کشور و بقاى استقلال کشور و شعار «نه شرقى و نه غربى» در کشور را در این میدانستند که روشنفکران ما، تحصیلکردگان جدید با دین و ایمان مذهبى حقیقتاً آمیخته باشند؛ و روحانیّون ما که از آن طرف بر اثر عواملى ــ از جمله همین عواملى که گفته شد ــ از پیشرفتهاى علمى و حوادث جهان و رویدادهاى مهمّ کشور به دور مانده بودند و بعضاً دچار جمود شده بودند، با مسائل جدید آشنا بشوند، با پیشرفتهاى دنیا آشنا بشوند، با حوادثى که در دنیا …
رهبر استثنایی که خدا برای نقطهٔ عطف تاریخی ذخیره کرده بود
این نعمت شکر لازم دارد؛ شکر این نعمت و نگهدارى این عطیّه و تفضّل بزرگ الهى به این است که ما به وظایفمان در قبال این لطف الهى آشنا بشویم و به آنها عمل کنیم؛ هدف را فراموش نکنیم؛ یادمان نرود که خداى متعال این انقلاب را پیروز کرد و مسلمین ایران را عزّت بخشید به برکت این انقلاب و به برکت آن رهبر استثنائى. خداى متعال اصلاً او را ذخیره کرده بود براى یک چنین نقطهى عطف تاریخى؛ ظاهراً آدم خیال میکند خداى متعال این وجود گرانبها و گرانمایه را تربیت کرده بود و نگه داشته بود تا یک چنین حرکتى را در دنیا و در تاریخ به وجود بیاورد. وقتى این انقلاب به برکت این عطایاى متواترهى الهى به پیروزى رسید، شما که انقلابى هستید، مؤمن به این راهید، مؤمن به این هدفید، فکر کردید که چرا وارد محدودهى مؤمنین و کارگزاران و عاملان این مجموعه شدید؟ آیا جز این انگیزهاى وجود داشت که خداى متعال وعدهاش را …
حمایت امام از دولت بدون توجه به اینکه چه کسی در رأس آن است
… مشکلات این کشور را حل کنیم، نمیتوانیم انقلاب را حفظ کنیم و طبعاً نمیتوانیم صادر کنیم. همه موظّفند به کارگزاران کشور و بخصوص به دولت کمک کنند؛ این یک وظیفه است؛ این همان حرفى است که امام در طولِ قریبِ یازده سال امامت پُربرکت و رهبرى استثنائىشان همیشه گفتند. نگاه نمیکردند در رأس دولت کیست؛ عجیب این است. یک وقتى که بنا بود نخستوزیر معرّفى کنیم، به بنده فرمودند هر کسى که از مجلس بیرون بیاید، من از او حمایت خواهم کرد، من از او دفاع خواهم کرد. نمیدانستند چه کسى بنا است بیاید، گفتند هر کسى بیاید، هر کسى ]در رأس[ دولت باشد. مسئله این است که بار سنگین ادارهى کشور بر دوش ارگانهاى خدمتگزار و کارگزار است. مجلس بخشى از این بار را دارد، دستگاه قضائى بخشى از این بار را دارد امّا مُعظَم این بار بر دوش دولت است، اساسىترین بخشهاى آن بر دوش دولت است لذا همه وظیفه دارند از دولت حمایت …
تأسف از آزاد نشدن آزادگان در زمان حیات امام
انسان در عین خوشحالى از زیارت شما عزیزان، خیلى تأسّف میخورد که چگونه این آزادى، این خوشحالى عمومى، در زمان حیات بابرکت امام عزیزمان انجام نشد. واقعاً جاى آن بزرگوار خیلى خالى است. خیلى مناسب مینمود که عزیزان آزادهى ما، بعد از سالها، پاداش و اجر زحمات خودشان را با مشاهدهى آن چهرهى ملکوتى و منوّر میگرفتند. حالا هم قسمت این بوده، تقدیر الهى این بوده؛ اجر شما به خاطر محرومیّت از زیارت امام (رضوان الله تعالى علیه) باز هم بیشتر است.
نسبت ندادن پیروزی به خود و وسیلهٔ الهی بودن برای مردم
… خدا این است. این را چه کسى کرد؟ این را شما کردید؟ کسى میتواند بگوید این کار را من کردم؟ اصلاً امکان ندارد. این را حرکت مخلصانه و مجاهدانهى عموم کرد. هیچ کس نمیتواند [به خودش نسبت دهد]. کمااینکه پیروزى انقلاب اسلامى را هیچ کس به خودش نسبت [نمیدهد]؛ امام با آن عظمت ــ که میدانید شخصیّت امام و رهبرى امام قابل قیاس با هیچ یک از این رهبرىهاى امروز و دیروز دنیا نبود؛ یعنى واقعاً حقّ حیات [بر همه] داشت ــ هیچ وقت پیروزى را به خودش نسبت نمیداد؛ و اگر تحلیل کنیم، حق هم همین بود؛ یعنى ایشان یک وسیلهى الهى بود براى مردم. آن حرکت عظیم مردم، این اخلاص، این فداکارى، پیروزى را در اینجا هم به وجود آورد؛ در افغانستان هم راهها را باز کرده؛ منتها شما هنوز یک قدم [مانده] به آخر راهید، این یک قدم هم باید همانجور برداشته بشود. اگر در این یک قدم سیاست آمد ــ منظورم از سیاست …
علم امام پشتوانهٔ حرکت بیمانند او در تاریخ اسلام پس از صدر اسلام
… کنید. البتّه مقدّماتى دارد: شرط اوّل درس خواندن است و خوب خواندن. بنده به رفقاى طلّابمان از قدیم و قبل از پیروزى انقلاب میگفتم بىمایه فطیر است؛ باید مایه داشته باشید؛ باید درس بخوانید؛ آن عالِم مبارزى که ذخیرهى قابل توجّهى به دست آورده، میتواند مفید باشد. امام بزرگوار ما که توانست با آن دست قدرتمند خودش یک دنیایى را متحوّل کند، این حرکت عظیم را به برکت علم انجام داد؛ اگر امام عالِم نبود، نمیشد. کار امام که شوخى نبود؛ اصلاً با هیچ حرکت دیگرى در طول تاریخ اسلام، بعد از صدر اسلام قابل مقایسه نیست؛ چه کس دیگر یک چنین حرکت عظیمى را انجام داده؟ اگر ابعاد این را بخواهیم بیان کنیم، خودش یک ساعت طول میکشد. این، اوّل.
امام الگوی اعلای تقوا و مراقبت از نفس
… به زمین رساندید؛ این را نگه دارید، حفظ کنید؛ مبادا آنچه در دوران سختى به دست آمده، در دوران رفاه آسان از کف برود! خیلى مواظب باشید. و این تقوا و غلبهى بر نفْس اگر نباشد، آن علمى هم که گفتیم سودمند نخواهد افتاد، بلکه مضر خواهد شد؛ مثل سلاحى در دست آدم ناباب. و باز در اینجا من به امام عزیزمان (رضوان الله تعالى علیه) باید مَثَل بزنم؛ واقعاً مثال اعلاى تقوا و مواظبت و مراقبت از خود، از نفْس خود، از حرکات خود [بود]؛ بدون یک ذرّه اغماض نسبت به خود، مواظب خود بود؛ این تقوا است؛ مراقب خود بودن.