اسلام، راز محبوبیت امام و عزاداری میلیونها مسلمان در رحلتش
… پاک، دلهاى مطهّر، روحها و دلهاى صاف، فطرتهاى پاک و ناآلوده، با همهی توان و وجود از آن حمایت میکنند. مگر اینجور نبود؟ مگر اینجور نیست؟ چرا دهمیلیون انسان عزادار در روزهاى رحلت امام، گرد پیکر مطهّر آن بزرگوار آنجور بر سر و سینه زدند؟ این چه عاملى بود؟ چرا صدها میلیون مسلمان در سرتاسر عالم بهخاطر درگذشت یک انسان، اینجور عزادار و داغدار شدند؟ علّت چیست؟ محبوبیّت امامِ ما بهخاطر چه بود؟ جواب یک کلمه است: بهخاطر اسلام. خود آن بزرگوار این را به ما یاد داد. خود او به ما فهماند و تأکید کرد که اشتباه نکنیم؛ بهخاطر اسلام، خدا دلها را متوجّه این انقلاب و رهبر این انقلاب و ملّت این انقلاب کرد. بهخاطر اسلام، خدا دلهاى شما را هم جمع کرد، متمرکز کرد. آن چیزى که به پاهاى شما قوّت …
پاسخ امام دربارهٔ اندیشهٔ حکومت اسلامی: عمل به تکلیف در مبارزه با رژیم شاه
… این صحبت شد، امّا بارها ایشان آن جوابى را که عرض میکنم بیان کردند- که شما از چه سالى به فکر حکومت اسلامى افتادید؟ چون درسهاى «ولایت فقیه» ایشان، سال ۴۷ در نجف شروع شد که [سال] ۴۸ هم نوارهایش اینجا میآمد؛ میخواستم ببینم قبل از آن [هم] ایشان به فکر بودند. ایشان گفتند من درست یادم نیست که از چه تاریخى بخصوص مسئلهی حکومت برایمان مطرح شد امّا از اوّل، ما به فکر بودیم ببینیم چه چیزى تکلیف ما است؛ مبارزهی با رژیم شاه تکلیف ما بود؛ اعتراض به فلان عملِ خلاف آنها تکلیف ما بود؛ ایستادگى در مقابل تحمیل آنها تکلیف ما بود؛ افشاگرى در تسلّط صهیونیستها و اسرائیلیها تکلیف ما بود؛ وهلمّجرّا؛[6] خود خداى متعال اینجورى پیش آورد.این حقیقت قضیّه است: ایمان بود، جهاد بود، اخلاص بود، عمل صالح بود؛ و نصرت هم نتیجهی قهرى اینها است. خداى متعال اصدقالقائلین[7] است که فرموده: وَالَّذینَ …
هدایت و بیدار کردن ملت و پیشگامی امام در راه
… از اینکه بترسیم و تردید کنیم. و سعى کنیم انشاءالله همّتها را یکى کنیم، دلها را یکى کنیم، راه را بپیماییم و برسیم به آن مقصد اعلىٰ و اسنائى[3] که آن بزرگوار به ما نشان داده بود و ما را به سمت آن هدایت کرده بود.ما حقیقتاً مرده بودیم؛ امام ما را زنده کرد. ما گمراه بودیم؛ امام ما را هدایت کرد. ما غافل بودیم از وظایف بزرگ انسان و مسلمان؛ او ما را بیدار کرد و راه را به ما نشان داد و دست ما را گرفت و ما را تشجیع کرد و خودش هم جلو افتاد. اکتفا نکرد به اینکه به ما بگوید بروید؛ او رفت تا ما برویم، تا ما پشت سر او حرکت کنیم. خدا را شکر میکنیم که پشت سر او حرکت کردیم، متوقّف نشدیم، نیمهکاره او را رها نکردیم، سخن او را با همهی وجودمان باور کردیم. ما یعنى همهی ملّت ایران -نه به معناى قشر خاصّى …
اهتمام امام به مسئلهٔ اطلاعات و اعتماد به نظر مسئولان اطلاعاتی نشانهٔ بلوغ فکری او
خداوند انشاءالله از شماها راضى باشد و بهتان توفیق بدهد و کمکتان کند. و خداوند انشاءالله روح مطهّر و مقدّس امام عزیزمان را با اولیائش محشور کند؛ ایشان علیرغم اینکه سابقهی ذهنیاى با مسائل اطّلاعات نداشتند امّا چقدر نسبت به مسئلهی اطّلاعات اهتمام داشتند؛ واقعاً این مقدارى که ایشان براى وزارت اطّلاعات و براى مسئولین اطّلاعاتى اهمّیّت قائل میشدند و حرف آنها را ملاک میدانستند در مسائل -که مایهی گلهی بعضیها هم میشد- من هیچ کس را ندیدم؛ این بلوغ فکرىِ برجستهی آن بزرگمَرد را نشان میدهد که همهچیز را با دید حکمت الهى نگاه میکرد. خداوند انشاءالله روحش را از شما راضى کند و شماها را مورد تأیید خودش قرار بدهد.[9]
ده سال رهبری امام فرصتی بیهمتا برای ملت ایران
… توفیق خدا به کمک آن ملّت و آن فرد بیاید، عقل و هوش او برانگیخته میشود و از آن فرصتها حدّاکثر استفاده را میکند؛ امّا اگر خداوند توفیق ندهد، فرصتها از دست میرود و غالباً هم بهآسانى و بزودى تجدید نمیشود. در تاریخ ملّتها، همهجور حادثهاى را از این قبیل داریم. شک نباید کرد که این ده سال رهبرىِ عینىِ قدرتمندانهی امام بزرگوار و عظیم ما، فرصتى بود براى ملّت ایران. یعنى ملّت ما تا آنجایى که ما به یاد داریم، بعد از انبیا و ائمّهی معصومین (علیهم السّلام) هیچ شخصیّتى را، هیچ رهبرى را با این عظمت، با این قدرت، با این خصوصیّات و بالتَّبَع با این توفیقات، هرگز به خود ندیده است.ملّت ما انصافاً از این فرصت، حدّاکثر استفاده را کرد. یعنى شما مردم باوفا و مؤمن و فداکار، حقّاً و انصافاً در اطاعت و پیروى از این امام بزرگ و بزرگوار هیچ کم نگذاشتید. واقعاً وقتى ما مقایسه میکنیم ملّت خودمان را با ملّتهاى دیگر و با دورانهاى مختلف تاریخ اسلام، میبینیم ملّت ما خیلى بهترند، بعضى موارد حتّى قابل …
برگزیدن رضای خدا و مجاهدت بیوقفه در راه احیای دین
بارالها ! بر بندهی صالح متواضعت امام خمینى که رضاى تو را بر رضاى دیگران برگزید و در راه اِعلاء کلمهی تو و احیاى دین تو رنجهاى گران بر جان خرید و مجاهدت در راه ملّت ابراهیمى و سنّت محمّدى (صلّى الله علیه و آله و سلّم) را به نهایت رساند و در این راه لحظهاى از حرکت و تلاش باز نَایستاد، با نام و یاد تو زیست و با امید و عشق تو به ملکوت اعلىٰ پیوست، سلام و رحمت و رضوان فرست و کلمهی او را رفعت بخش و راه او را رونق بخش و میراث یگانهی او را در پناه خود حفظ کن و آرزوها و هدفهاى او را محقّق ساز و ما را از اَخلاف[2] نیک او قرار ده.
زنده بودن امام تا زنده بودن اسلام ناب و پرچم وحدت مسلمین
اکنون که ملّت ایران همزمان با سالگرد فاجعهی خونین مکّه،[9] به مصیبت بزرگ فقدان قائد اکبر و منادى وحدت مسلمین و برافرازندهی پرچم اسلام و قرآن، بندهی صالح خدا و ناصح دلسوز امّت و فرزند خَلَف پیغمبر -خمینى کبیر- مبتلا شده است، جا دارد که حجّاج بیتالله از هر کشور و ملّت، طنین نداى توحید و وحدت را که همهساله از آن حنجرهی ابراهیمى برمیآمد و فضاى خانهی خدا و سپس فضاى جهان اسلام را پر میکرد و بتهاى قدرت و مکنت[10] را به لرزه درمیآورد، به گوش جان بشنوند و به دعوت او -که حرف دل میلیونها مسلمان تحقیرشده و ستمزده بهوسیلهی حکّام وابسته و مستکبر بود- پاسخ گویند.آرى، اگرچه یوسف عزیز امّت اسلام اکنون در میان ما نیست و جاى او که همهساله در وجود یکایک حاجیان دلباخته و سرازپانشناختهی ایرانى تجلّى میکرد خالى است، ولى هماکنون نیز او را در هر دل ذاکر و عارف و در هر جان پُرشور و در هر زبان حقگو و در وجود هر مسلمان غیور و دلسوخته و در هر جا که در آن، سخن از عزّت اسلام و وحدت مسلمین و برائت از مشرکین و نفرت از اندادالله[11] و اصنام[12] جاهلیّت هست، میتوان یافت. او زنده است تا اسلام ناب محمّدى زنده است، و او زنده است تا پرچم عظمت اسلام و وحدت مسلمین و نفرت از ظالمین برافراشته است.
حضور معنوی امام در مکه با گسترش اندیشهٔ جهاد و برائت
امام خمینى و امّت فداکارش از مکّه و میقات هم غایب نیستند. سیلاب اندیشهی جهاد و شهادت و مقاومت و برائت از مشرکین و محبّت به مؤمنین که از قلّهی بلند اندیشهی او جارى است، همهی دلها و جانهاى مستعد را فرامیگیرد و به او حضورى معنوى میبخشد. آرى، چنانکه او خود میگفت ما در مکّه باشیم یا نباشیم، دل و روحمان با ابراهیم در مکّه است. دروازههاى مدینةالرّسول را به روى ما ببندند یا بگشایند، رشتهی محبّتمان با پیامبر هرگز پاره و سست نمیشود. به سوى کعبه نماز میگزاریم و به سوى کعبه میمیریم و خداى را سپاس …
قرار دادن مسئلهٔ فلسطین در صدر مطالب از آغاز مبارزه تا وصیتنامه
امام راحل عظیم، از نخستین روزهاى شروع مبارزه در ایران، مسئلهی فلسطین را در صدر مطالب خود قرار داد و در طول مبارزه و پس از پیروزى انقلاب، آن را تعقیب کرد و پس از ارتحال ملکوتیاش نیز با زبان وصیّتنامهی سیاسى _ الهیاش با ما و همهی مسلمانان عالم دربارهی آن حرف زد. این واجب، تخلّفناپذیر است. شما حاجیان نیز داراى همین وظیفهاید و اگر همه به وظیفه عمل کنیم، زخم عمیق پیکر اسلام بهبود خواهد یافت -انشاءالله- و خدا با ما است.
زنده بودن امام در مبارزان، مستضعفان و ایمان نسل جوان جهان اسلام
… جهان، آن مجمع خصال والاى اسلامى و آن مسلمانِ کامل در میان ما نیست. او به ملکوت اعلىٰ پیوست و ملّت انقلابى ایران و دیگر فرزندانش در سراسر جهان را داغدار و ماتمزده کرد؛ امّا طنین صداى او -که نداى حق و عدل بود- در دلهاى امّتش و در فضاى جهان هست و خواهد بود. او نمرده است و نخواهد مرد. براى او که راهروِ راه پیامبران بود، همچون خود پیامبران، مرگ جسم به معناى مرگ شخصیّت نیست. او در بانگ تکبیر مبارزان مسلمان، در ارادهی قهرآمیز ملّتهاى زیر ستم، در ایمان آگاهانهی نسل جوان معاصر در دنیاى اسلام، در امید روشن مستضعفان و مظلومان، در سوز و حال معنوى مناجاتیان، در حیات دوبارهی معنویّت و ارزشهاى اخلاقى در جهان، و در همهی جلوههاى زیبایى که حرکت انقلابى و تاریخساز او در دوران معاصر به وجود آورد، و بالاخره در دل یکایک عاشقان و مریدانش زنده است.
نکوهش سران و عالمنمایانی که برای خشنودی آمریکا و اسرائیل با امام درافتادند
متأسّفانه در دنیاى اسلامى، کسانى از سران و سردمداران و جیرهخواران و عالمنمایان و قلمفروشان نیز بودند که قدر امام را -که دُرّةالتّاج عزّتى بر تارک امّت اسلامى بود- نشناختند و با او جفا کردند و براى دلخوشى آمریکا و اسرائیل و دیگر دشمنان اسلام، با او درافتادند و براى خاموشى نور وجود او، خفّاشگون تلاش کردند؛ یُریدونَ لِیُطفِئئوا نورَ اللهِ بِاَفواهِهِم وَ اللهُ مُتِـمُّ نورِه وَلَوکَرِهَ الکـّْفِرون.[61] لعنت خدا و نفرت مسلمین و حسرت ابدى بر آنان که با خَلَف صدق پیامبر آن کردند که ابوجهل و ابولهب و فرعون و قارون و بلعم باعورا و همهی ائمّهی نار با پیامبران و صدّیقان و ائمّهی نور کرده بودند؛ وَ اَتبَعنّْهُم فی هّْذِهِ الدُّنیا لَعنَةً وَیَومَ القِیّْمَةِ هُم مِنَ المَقبوحین.[62]
سفارش امام در بستر بیماری: قوت، توکل به خدا، شدت بر کفار و رحمت میان خود
… را نگه داشتم. در آن لحظهاى که امام ناراحتى قلبى پیدا کرده بودند و ماها بشدّت نگران بودیم، طبعاً خود ایشان هم انتظار و آمادگى داشتند که یک وقت حادثهاى رخ بدهد، قاعدتاً مهمترین حرفى که به ذهن ایشان بود، آنجا باید میگفتند؛ یعنى لحظه حسّاس، بنده هم مسئول. جملاتى که ایشان گفتند -که من دو سه جمله یادداشت کردم- شاید این کلمه [بود]، گفتند قوى باشید، به خدا متّکى باشید، «اشدّاء على الکفّار» و «رحماء بینکم» باشید.[17] به نظر من همین وصیّت سى صفحهاى امام هم میتواند در همین چند جمله -که آنجا فرمودند- خلاصه بشود: قوى باشید، احساس ضعف نکنید، به خدا متّکى باشید، «اشدّاء على الکفّار» و «رحماء بینکم» باشید، اگر با هم باشید هیچ کس نمیتواند به شما آسیب برساند.
حکیم الهی بودن امام و درک حقایق با نورانیت نفسانی
من احساس میکنم امام واقعاً حکیم بود؛ همان معناى حکمت؛ همان «صیرورة الانسان عالماً عقلیّاً مضاهیّاً للعالم الحسّى»،[18] مصداق کاملش آن مرد ملکوتى و الهى بود؛ آدم احساس میکرد که تمام حقایق عالم، منعکس در روح او است؛ یک چیزهایى را به وضوح و روشنى -نه با استدلال و با ترتیب مقدّمات معمولى؛ نه، با همان نورانیّت نفسانى خودش، با حکمت خودش- خوب میفهمید که آدم بایستى زحمت میکشید و به قول معروف، عصازنان و کورکورانه خودش را میرساند به آنجایى که ایشان با یک نگاه ربّانى و نورانى به آن رسیده بود و فهمیده بود. واقعاً ایشان یک حکیم الهى بود. این مرد حکیم الهىِ مجرّبِ دلسوزى که چند سال هم این جامعه را اداره کرده بود -آن روز هفت سال، هشت سال- مهمترین مسئله را همین چند کلمه میدانست که یکیاش «رحماء بینکم» است. باز هم من وصیّت حقیقى امام را این میدانم. بر سلایق باید پا گذاشت؛ آنجایى که موجب جدا شدن …
درست درآمدن پیشگویی امام دربارهٔ سختیهای راه انقلاب
در مردم ما عیناً همینجور اتّفاق افتاد. امام عزیز ما، آن قلب منوّر و نورانى و آن زبان گویاى حقایق، از اوّل گفته بود که این راه، راه سختى است؛ سختى دارد، ترور دارد، فشار دشمن دارد، تبلیغات دارد. هرچه اتّفاق افتاد، ما دیدیم که پیشگویىِ آن حکیم الهىِ منوّرالقلب درست درآمد؛ پس راه، راه درستى بود. ایمان مردم لحظهبهلحظه عمیقتر شد.
زحمات دهسالهٔ امام بذری ثمربخش و عبور ملت از سختیها با رهبری او
… کردهاند، عرض کردهام، به شما هم عرض میکنم: من آینده را بسیار خوب و روشن و امیدبخش و یقیناً بهتر از گذشتهی خودمان مشاهده میکنم؛ همانطورى که خداى متعال به پیغمبرش فرمود: وَ لَلأخِرَةُ خَیرٌ لَکَ مِنَ الاولیّْ؛[5] بعد از اینَت از پیش از اینَت بهتر خواهد بود. یعنى آن زحماتى که امام عزیزمان به پشتیبانى ملّت در طول این ده سال کشیدند، بذرى بوده که پاشیده شده؛ این بذر ثمر خواهد داد. آن سختیهایى که دست نیرومند امام، ما را از آنها عبور داد، دیگر تکرارشدنى نیست. و خداى متعال بر ما تفضّل کرد؛ با رهبر و قائد عظیمالشّأنى آنچنان نیرومند، آنچنان دلبسته و متّصل به خدا. خداى متعال، به رهبرى آن بزرگوار، ما را از قسمتهاى سختتر راه عبور داده؛ لذا آینده بسیار آیندهی خوب و امیدبخشى است.
گوهر یکدانهای که خدا برای لحظات حساس تاریخ ذخیره کرده بود
… انسجام لازم است، اراده لازم است، رهبرى پیشاهنگ و قوى لازم است. اینها را که به دست آوردیم، خداى متعال نصرت را بر ما نازل کرد.البتّه این درسها درسهایى است که ملّتها بهآسانى یاد نمیگیرند. ما شانس داشتیم؛ حقیقتاً ملّت ایران شانس آوردند؛ اقبال ما بلند بود. خداى متعال آن ذخیرهی خودش را، آن گوهر یکدانه را -که معمولاً خداى متعال گوهرهاى یکدانه را براى روزهاى حسّاس تاریخ بشر، نهفقط تاریخ ملّتها، ذخیره میکند؛ پروردگار گوهرهایى اینجور دارد که براى لحظات حسّاس میگذارد- در میان ما قرار داده بود؛ او امام ما بود. خیلیها او را میدیدند، امّا نمیشناختند، او را به انسانهاى معمولى تشبیه میکردند؛ امّا جوهر درخشان و فروزان او به کمک پروردگار و در سایهی عبودیّت خدا آشکار شد.
برتر دانستن مردم از خود و تواضع در برابر ایمان و فداکاری آنان با وجود عظمتش
خود او هم براى خودش چیزى قائل نبود. آن دستى که توانسته بود تمام سیاستهاى دنیا را با قدرت خودش جابهجا کند و تغییر و تبدیل بدهد، آن زبان گویایى که یک کلمهی آن مثل یک بمب در همهی دنیا منفجر میشد و اثر میگذاشت، آن ارادهی نیرومندى که کوههاى بزرگ در مقابل او بهحساب نمیآمدند و موانع بزرگ را اصلاً در مقابل راه به چیزى حساب نمیکرد، آن انسانِ با این عظمت، بارها و بارها تا همین روزهاى آخر، هروقت صحبت از مردم میشد، میگفت مردم از ما بهترند؛[4] خودش را کوچکتر میدانست؛ خودش را کوچک میدانست. در مقابل احساسات مردم و ایمان مردم و شجاعت مردم و فداکارى مردم سر تعظیم فرود میآورد؛ این هم از عظمت او بود. انسانهاى بزرگ همینجور هستند؛ چیزهایى را میبینند که دیگران نمیبینند و او عظمت مردم را میدید.
برتری بیمانند شخصیت امام بر همهٔ بزرگان جز انبیا و اولیا و ائمه
… آن خدمت امام بودم؛ ایشان با یک حالتى، با یک احساسى که براى من قابل تصویر نیست، درحالیکه آن چشم خدابیناش از اشک پُر شده بود، به من فرمود دیدى کار این بچّهها را، دیدى! اینقدر این کار به نظرش عظیم آمده بود! درست هم هست؛ او خوب میفهمید، او درست تشخیص میداد؛ او از همهی انسانهایى که ما دیدهایم و شنیدهایم -غیر از انبیا و اولیا و ائمّه (علیهم السّلام)- یکسروگردن بالاتر بود. هیچ کس از اشخاص بزرگى که ما در تاریخ حالاتشان را خواندهایم یا در زمان خودمان آنها را دیدهایم، از لحاظ عظمت اصلاً قابل مقایسه با شخصیّت عظیم او نبودند. امّا او در مقابل این مردم میگفت من در مقابل مردم احساس حقارت میکنم.[7] اینها را میگویم تا شما بدانید که چه عظمتى در شما است، البتّه در جمعتان؛ خداى متعال آنقدر عظمت در اجتماع یک ملّت مؤمن گنجانده است که آن را قابل مقایسه کرده است با نصرت خود: هُوَ الَّذى …
رابطهٔ پدر و فرزندی با بسیجیان و یاد پرعطوفت از بسیج
این حرف درستى است که بسیجِ بیست میلیونىِ پُرشورِ بااخلاصِ کشورِ ما پدر مهربانى را از دست داد. حقیقتاً رابطهی بین شماها و آن قلب منوّر و پُرعطوفت مثل رابطهی پدر و فرزندى بود. شاید هیچوقت اتّفاق نمیافتاد که در حضور آن بزرگوار صحبتِ بسیج بشود -از فداکاریهاى بسیج، از حضورشان در میدان جنگ، از شیرینکاریهایى که مخصوص شما جوانان مؤمن و بااخلاص در صحنههاى انقلاب و نبرد بود- مگر اینکه آن بزرگوار با رقّت و با عطوفت، از بسیج و از این حرکت پُرشورِ مردم یاد میکردند؛ و ما در این زمینه شاهد چیزهایى بودیم که مواردى در ذهنم هست. گاهى اظهارات مردمى که در شمار این بسیجیان عظیم و انبوه ملّت بودند، خدمت امام [مطرح] میشد و چه عکسالعمل پدرانه و محبّتآمیزى از آن بزرگوار دیده میشد.خب، حالا ما آن پدر عزیز و عظیمالشّأن را نداریم؛ …
رهبری معجزهآسا و آرامش و اطمینان امام در سختترین مراحل
… و چه کارها میخواسته بکند و چه کارها نتوانسته بکند. حالا که بنده نگاه میکنم به پشت سر و به این ده سال، حقیقتاً حیرت میکنم که ما از چه راههایى عبور کردیم؛ چه درّههایى، چه پرتگاههایى، چه گُدارهاى[5] سختى!خدایا، لحظهبهلحظه نور و رحمت بر آن روح پاک ببار! چه کرد رهبرى او، چه معجزهاى نشان داد، چقدر این دستْ قوى بود، چقدر این دلْ پُرظرفیّت و پُرگنجایش بود! در سختترین مراحل، انسان وقتى نگاه میکرد، آنچنان آرام، آنچنان مطمئن.
اطمینان فراوان امام به مردم و شناخت صفا و وفا و شجاعت آنان
امام به مردم اطمینان فراوانى داشت. در یکى از این پیامها،[6] امام خطاب به مردم کردند -یادتان هست- گفتند من شماها را خوب میشناسم، شما هم من را خوب شناختید. درست بود. امام این مردم را خوب شناخته بود؛ صفائشان را، وفائشان را، غیرتشان را، شجاعتشان را، صداقتشان را؛ مردم هم حقّاً و انصافاً امامشان را خوب شناختند، خوب به او پاسخ گفتند.
مرد خدا بودن امام و کار نکردن برای خود، عامل کمک و هدایت الهی به او
… دربیاورد، میلیونها انسان را خدایى کند، راه زندگى را راه اسلامى قرار بدهد، اسلام را -که همهی قدرتهاى دنیا علیه آن بسیج شده بودند- در دنیا عزیز کند، اصلاً معنویّت و ارزشهاى معنوى را -درحالیکه دهها سال بود در انزوا قرار گرفته بود- در دنیا باز احیا کند. او هم چون مرد خدا بود، او هم چون براى خود کار نمیکرد، خدا به او کمک کرد؛ خدا بندهی صالحش را هدایت کرد؛ خدا به دل او و ذهن او صفا و روشنى داد تا راه را پیدا کند؛ خدا به او جرئت و شهامت داد تا در مقابل دنیایى از دشمن بِایستد؛ خدا با دل او اُنس گرفت تا از روگردانى انسانها در روزگار غربت، وحشت نکند. یک روزى امام ما تنها بود، در غربت بود، در اقلّیّت بود؛ مثل پیغمبران -مثل نوح، مثل ابراهیم- که از تنهایى نترسیدند، وحشت نکردند، خدا را از همهی خلایق بیشتر دانستند و بزرگتر شمردند، او …
محبت و اعتماد عمیق امام به شجاعت، ایمان و وفای مردم
… حفظ ایمان و حضور مردم به دست کسى نیست؛ چون آمدن مردم به دست کسى نبود. این دست غیب الهى و دست قدرت الهى بود که دلها را به طرف اسلام و انقلاب و رهبر معظّم و بینظیر انقلاب و نظام جمهورى اسلامى جذب و جلب کرد و امام فقید عزیزِ ما قدر این توجّه عمومى را میدانست. کمتر کسى را ما دیدهایم، شاید ندیده باشیم کسى را که به قدر امام در اعماق دل نسبت به مردم احساس محبّت و اعتماد میکرد. فقط هم محبّت نبود؛ به مردم اعتماد داشت؛ به شجاعت مردم، به ایمان مردم، به حضور مردم، به وفاى مردم. و مردم هم حقّاً و انصافاً پاداش آن اعتماد مطلق را به رهبر و امام بزرگوارشان دادند. امتحان عجیبى بود؛ هم براى امام، هم براى شما مردم. آن بزرگوار نسبت به مردم با همان چشمى نگاه کرد که پیغمبران نگاه میکردند. پیغمبران دنبال آدمهاى برجسته و ممتاز نبودند، دنبال …
لزوم قدردانی از موضع قاطع امام که موضع نظام بود نه موضع شخصی
ما باید قدر این موضعِ قاطعى را که امام همواره میگرفت بدانیم. و این موضع قاطع، بلاشک موضع شخصىِ امام نبود، این موضع نظام جمهورى اسلامى بود که مظهرش و معلّمش و معمارش و خطدهندهاش، امام بود. موضع ما هم همین است، بدون هیچ کم و زیاد.
آغاز عصری جدید به دست امام
برادران عزیز! امام کبیر ما عصر جدیدى را آغاز کرد. ما امروز که دلهایمان، جانهایمان لبالب از حسرت فقدان آن عزیز بیهمتاى امّت اسلامى است، بزرگترین وظیفهمان این است که مشخّصات این عصرى را که امام آغاز کردند و ملّت را در فضاى آن قرار دادند و به جهان آن را اعلام کردند بدانیم و این مشخّصهها را حفظ کنیم. عزادارى …
راه امام: تحکیم نظام اسلامی، استقرار عدالت و حمایت از مستضعفان
با سلام و تحیّت و تشکّر از تلگرام تسلیت آنجناب بهمناسبت رحلت مصیبتبار امام امّتِ اسلام و احیاکنندهی شریعت قرآن و برافرازندهی پرچم حرّیّت در جهان، حضرت امام خمینى (قدّس سرّه العزیز)، و همچنین از حمایت و تأیید قاطعى که نسبت به تصمیم مجلس محترم خبرگان ابراز داشتهاید.[1] از خداوند متعال مسئلت میکنم که ما را در ادامهی راه قائد عظیم و فقیدمان -که تلاش براى تحکیم نظام اسلامى و استقرار عدالت و حمایت از مستضعفان است- موفّق فرماید. بیشک انجام این تکلیف بزرگ در سایهی اتّکال[2] به خدا و اطمینان به تأییدات الهى و نیز همکارى و مساعدت بندگان صالح خدا امرى میسّر و قرین موفّقیّت خواهد بود. از خداوند متعال دوام توفیقات آنجناب را مسئلت مینمایم.
ادامهٔ حرکت عظیم امام، نخستین وظیفهٔ همهٔ مردم پس از رحلت او
پس از سلام و تحیّت، از پیام[1] تسلیت بهمناسبت ضایعهی عظیم جهان اسلام، ارتحال پیشواى آزادگان و امید مستضعفان، حضرت امام خمینى (قدّس سرّه العزیز) و همچنین از دعاى خیر و اظهارات محبّتآمیز نسبت به اینجانب و تأیید اقدام مجلس محترم خبرگان متشکّرم. اکنون که امّت بزرگ اسلامى و بخصوص ملّت فداکار ایران با مصیبتى بدین عظمت مواجه شده است، نخستین وظیفهی ما و همهی اقشار و آحاد مردم آن است که با توکّل به خدا و تقویت روح اخلاص و همبستگى و همدلى و همزبانى، حرکت عظیمى را که امام بزرگوار و فقید ما آغاز کرده و مجاهدت و تلاش بینظیرى را براى تداوم آن مبذول داشته بودند ادامه دهیم، و مطمئن باشیم که نصرت الهى شامل حال مؤمنان و نیکوکاران خواهد شد. از خداوند متعال توفیقات جنابعالى را مسئلت مینمایم.
خدمت به انقلاب و اسلام با حیات و رحلت خود و رهنمود بودن شخصیتش برای امت
در این روزهاى بسیار حسّاس که دلهاى همهی ملّت ما را -مخصوصاً دلهاى شما جوانان و دانشجویان و اندیشمندان را- غم سنگینى از فقدان امام عزیزمان فراگرفته و فضاى کشور حقیقتاً در سایهی همدلى مردم و مصیبت بزرگ مشترکى که همهی دلها را فشرد و همهی چشمها را اشکبار کرد، بحمدالله با صفا و صمیمیّتى آغشته است، چه بهتر که در این فضاى معنوى و در این محیط صمیمى، از اصلیترین و ضروریترین مسائل کشور سخن به میان بیاید و مؤثّرترین قشرهاى کشور، دربارهی آیندهی این انقلاب و آیندهی این کشور، خطّ صحیح و مستقیم و آرمانهاى روشن و منوّر را با خودشان مرور کنند و نسبت به آنها تصمیم قاطع بگیرند و حرکت نویى -که مرهون برکات امام عزیزمان است- آغاز بشود.حقیقت این است که این مرد بزرگ، این شخصیّت عظیم تاریخى، با حیات خود -با وجود خود، با تحرّک خود، با ابتکار خود، با راهنماییهایى که از آن روح بزرگ و دل روشن برمیآمد- و همچنین با مرگ پُرحادثهی خود، با عروج ملکوتى خود، به انقلاب و به اسلام و به مسلمین خدمت کرد. شخصیّت این بزرگوار حامل هدایتهایى است که براى سالهاى متمادىِ امّت اسلامى، درس و رهنمودِ راهگشا است.
محبت متقابل امام و طلاب و اهتمام پدرانهٔ امام به حوزهها
بین شما و امام(ره) محبت متقابل وجود داشت. شما محبت خود را به امام ابراز کردید؛ امام هم به شما خیلی محبت داشت. هرگز نشد که ایشان راجع به حوزهها و طلاب و فضلا و مدرّسان صحبتی بکنند و یا در حضورشان صحبتی بشود، مگر آنکه نشانههای توجه و اهتمام و محبت پدرانه و دلسوزانه و آگاهانه در ایشان مشاهده میشد.
دمیدن روح و حیات دوباره در کالبد حوزههای علمیه
… دست آنها به ما رسیده است- اما آن چیزی که محور بود، یعنی حرکت جهتدار به سمت حاکمیت و اقامهی دین، وجود نداشت؛ همان دینی که ما برای او درس میخوانیم، به خاطر او تلاش میکنیم و برای او عمامه بر سرمان میگذاریم و مردم هم به خاطر پایبندی به آن، از ما حمایت میکنند. امام عزیز ما، حقیقتاً به کالبد حوزههای علمیهی مقدسه، روح و جان داد و حیاتی دوباره بخشید.