… میکرد و میکند و بنده در این چند روز غالباً در همین فکر بودم، این است که بسیارى از شماها آرزو داشتید که بعد از برگشتن، امام را زیارت کنید؛ همهى رزمندگان ما این آرزو را داشتند؛ بسیارى از شهداى ما در وصیّتنامههایشان، به این آرزو و عشق بزرگ اشاره کردهاند. ما میدانیم که در طول دوران اسارت در زندانها، در اردوگاههاى دشوار، در زیر آن فشارها، یکى از چیزهایى که شما را، دلهایتان را زنده نگه میداشت، پُرامید نگه میداشت، یاد آن چهره و روحیهى پُرصلابت امام عزیزمان بود. آن بزرگوار هم خیلى به یاد اسرا بودند؛ حالِ پدرى را که فرزندانش با این شکل از او دور شده باشند، راحت میشود فهمید. خود آن بزرگوار، در نامهاى[2] که براى یکى از اسرا نوشته بودند، این حالت را تشریح کردند؛ نشان دادند که ایشان واقعاً داغدار فقدان این عزیزان هستند. حقیقتاً جاى امام این روزها خالى است؛ البتّه روحِ بزرگوارِ پُرفتوحِ آن جلیلالقدر، متوجّه به ما است. شادى ملّت ما، موفّقیّتهاى ملّت ما، پیروزىهاى اسلام و مسلمین، روح امام را مانند ارواح طیّبهى همهى …
ماندگاری رهنمودها، راه و خط امام و لزوم حفظ صحنه
اگرچه امام امروز در میان ما نیستند امّا رهنمودهاى امام هست، راه امام هست، خطّ امام هست، پرتو اشارهى امام هست، شاگردان امام هستند؛ و این ملّت، مریدان امام و فرزندان امام، در صحنهاند؛ این صحنه را حفظ کنید. الحمدلله که خدا دشمنان شما را شکست داد، شما را پیروز کرد و شما را پیروزمندانه به میهن اسلامى برگرداند؛ خانوادههاى شما را شاد کرد و قطعاً دل مقدّس و مبارک ولىّعصر [ارواحنا فداه] را خداى متعال شاد کرد با این پیروزىها. این پیروزىها در سایهى استقامت بود، در …
عزت یافتن ملت با نفس ملکوتی امام و لزوم قدردانی از رهنمودهایش
ملت ایران، قدر اسلام و انقلاب و رهنمودهای امام عزیز و راحلشان را بدانند. اسلام و انقلاب، ما ملت ایران را زنده کرد. نفس گرم ملکوتی آن بزرگمرد، که مثل زمزمهی فرشتگان، بر گوش جان ملت ایران فرو خوانده شد، ما را عزیز کرد.
اتکال به خدا و نیروی تقوا و ایمان، منبع قدرت امام و انقلاب
اتّکال به خداوند و نیروی تقوا و ایمان، منبع قدرت امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) و انقلاب اسلامی است. پیروزی انقلاب اسلامی در ایران یک معجزهی الهی بود که در فلسطین اشغالی نیز امکانِ تکرار دارد.
اخلاص در همهٔ کارها، نقطهٔ اساسی حیات و راز نفوذ در دلهای امت
آنچه در سیرهى امام بزرگوار ما برجسته است یکى دو مورد نیست ــ و حقیقتاً این انسان والا و برجسته ابعادى از زندگى خود را در معرض آموزش و تعلیم امّت اسلامى قرار داد ــ ولى دو سه نکتهى اساسى در زندگى آن بزرگوار باید هرگز از دید ما مؤمنین به رسالت امروزى اسلام پوشیده نماند: اوّلین مسئله این است که آن بزرگوار همهى کارهاى خود را براى خدا انجام میداد و شاید فتح دلهاى امّت اسلامى در سراسر عالم با اختلاف سلایق و مسلکها و تربیتها و مؤثّرات ــ که بدون هیچ تفاوتى همهى آحاد اسلام و سراسر امّت اسلامى در مقابل عظمت او و راه او و پیام او طوع[2] و تسلیم و همراهى نشان دادند ــ ناشى بود از اخلاص آن بزرگوار. براى خدا حرف میزد، براى خدا اقدام میکرد، براى خدا قهر میکرد، براى خدا حمایت میکرد، براى خدا حاضر بود نپسندیدن آحاد مردم را تحمّل کند، تنها بماند و حرکت کند. اخلاص او آن نقطهی اساسى حیات او بود. راه آن بزرگوار هم فقط با اخلاص طىشدنى است و تودههاى مردم این اخلاص را بحمدالله دارند و نشان دادهاند. بزرگان و پیشروان و رهبران و علما و اندیشمندان و روشنفکران هم هر جا که این اخلاص را به کار بگیرند و با اخلاص عمل کنند و براى خدا حرف بزنند و کار کنند، …
نگاه وسیع به جهان اسلام و اعتقاد راسخ به اتحاد مسلمین
یک نکتهى دیگر، نظر وسیع به دنیاى اسلام و به دنبال همین دیدگاه وسیع، اعتقاد راسخ به لزوم اتّحاد مسلمین بود؛ این، آن نکتهى اساسى است. مسئله این نیست که مذاهب اسلامى یا فِرَق اسلامى و طوایف گوناگون سیاسى و اعتقادى و مسلکى و غیره چه تعدادى از جمعیّت یا چقدر قدرت سیاسى و اجتماعى دارند یا ندارند؛ مسئله این است که اگر ما براى مشکلات جهان اسلام به دنبال یک چارهاى هستیم، یا به تعبیر درستتر اگر …
طرفداری امام از وحدت، فقرا، عدالت اجتماعی و مبارزه با استکبار
از همان چیزهایى که ایشان آن روز در زندگى دنیوى رنج میبرد، امروز هم قاعدتاً روح مطهّر ایشان آزرده میشود؛ ببینید از چه چیزهایى ایشان رنج میبُرد. امام طرفدار وحدت بود، طرفدار فقرا و ضعفا بود، طرفدار عدالت اجتماعى بود، طرفدار مقابله و مبارزهى با گردنکلفتهاى استکبار جهانى و وابستگانشان بود، طرفدار فعّالیّت روزافزون و باکیفیّت هر چه بیشتر روحانیّت بود، طرفدار علماى متعهّد و آگاه و وظیفهشناس و عالِم و فاضل بود، طرفدار جوانان بااخلاص و پُرشور بود، طرفدار مسئولان علاقهمند بود؛ امروز هم همان حرفها است. امروز هم همان خط، همان حدود و مرزها و همان هدفها و همان راهها است؛ مواظب باشید این راه درست پیموده بشود.
کار بینظیر امام پس از کار پیامبران اولوالعزم
… کند؛ در جواب گفت: کانَ خُلقُهُ القُرآن؛[2] یعنى قرآنِ مجسّم بود. ما امروز دربارهى امام بزرگوارمان باید عرض کنیم که اسلامِ انقلابىِ مجسّم، اسلام نابِ مجسّم در زندگى، در اخلاق، در احساسات، در تصمیمگیرىها و فانى براى خدا بود؛ خداى متعال هم به او پاداش داد. کارى که به دست این بزرگوار در این دوران انجام گرفت، کارى بود بىنظیر بعد از کار پیغمبران اولوالعزم؛ چنین حرکت عظیمى را کسى انجام نداده بود.
نجات ملتها از سلطههای جهانی با دوران آغازشده به دست امام
این دوران جدید که امام ما آن را آغاز کرد، با قیامش، با ایستادگىاش، با اتّکالش[4] به خدا، با تکریم و تعظیمش نسبت به ارزشهاى معنوى و با اعتمادش به آحاد مردم، انشاءالله ملّتها را از شرّ سلطههاى جهانى نجات خواهد داد و دوران زوال قدرتهاى بزرگ مادّى جهانى را نزدیک خواهد کرد و این از برکات این بزرگوار است.
سنگینتر شدن مسئولیت پیروان امام با گذشت زمان
… که چشم دنیا امروز به ملّت ایران است؛ همچنان که سال گذشته، در مثل امروزى تمام چشمها و دلهاى حسّاس عالم متوجّه تهران بود و وقتى خبر در دنیا پخش شد، حقیقتاً دوستان و دشمنان در حال بهت و حیرت و انتظار قرار گرفتند؛ دوستان با یک انگیزه و دشمنان با انگیزهى دیگر. ما نباید تصوّر کنیم که با گذشت یک سال، اهمّیّت و حسّاسیّت و سنگینىِ وظیفهى ما کم شده است؛ نه، هر چه میگذرد، سنگینى بار مسئولیّت بر دوش آن کسانى که خود را پیروان این بزرگوار و هدایتشدگان به وسیلهى او میدانند، سنگینتر میشود.
لزوم تشبه به امام در ساختن و تربیت خود
عظّم الله اجورکم انشاءالله. امیدواریم که روح مطهّر و منوّر آن عبد صالح و آن انسانى که حقیقتاً بندگى خدا را میکرد، کمک بکند تا همهى ما هر جا هستیم، هر کار میکنیم، در این یادبود مصیبت بزرگ فقدان او به او تشبّه کنیم؛ یعنى خودمان را، همچنان که او خودش را ساخته بود، تربیت کنیم و بسازیم؛ اصل قضیّه این است. شما برادران مخلص و بامعرفت، با این احساسات پاک و انگیزهى الهى این همه راه را از رفسنجان آمدهاید، براى اظهار ارادت به آن مرد داراى معنویّت.
بندگی خدا و دوری از هوای نفس، رمز تأثیر جهانی امام
… نمیشد، هم این حصار پولادین در مقابل قدرتها و ابرقدرتها به وجود نمىآمد، هم در رحلت او اینجور طوفان بر پا نمیشد. چه شد که با درگذشت یک نفر، میلیونها نفر منقلب شدند، میلیونها دل شکست، میلیونها چشم گریه کرد، میلیونها انسان در همه جاى دنیا عزادار شدند؟ علّت این بود که آن بندهى صالح در زندگىاش به خدا متّصل شد، بندهى خدا شد، اطاعت خدا را کرد، خود را از هواهاى نفسانى دور نگه داشت، خدا هم او را بالا برد؛ خدا هم او را کرد تالىتلو[1] انبیا و اولیا؛ خدا هم در نَفَس او و در بیان او، آن اثر را داد که با زبان خود، با بیان خود، با ارشاد خود، با عمل خود دنیا را تکان داد و هنوز که هنوز است، دنیا در پرتو رهنمودهاى امام حرکت خواهد کرد؛ انشاءالله بعد از این هم همین خواهد بود. خداوند انشاءالله به همهى ما، به شما برادران عزیزى که از رفسنجان تشریف آوردهاید، مخصوصاً آقایان علماى محترم و خانوادههاى معظّم شهدا و جانبازان و اسرا و مفقودین و دیگر قشرها توفیق بدهد. خداوند این زحمت را از شماها …
پیمودن راه انقلاب پیامبر اکرم (ص) برای احیای اسلام
امام ما براى حیات دوبارهى اسلام، درست همان راهى را پیمود که رسول معظّم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) پیموده بود؛ یعنى راه انقلاب را. در انقلاب، اصل بر حرکت است؛ حرکتى هدفدار، سنجیده، پیوسته، خستگىناپذیر و سرشار از ایمان و اخلاص. در انقلاب، به گفتن و نوشتن و تبیین اکتفا نمیشود؛ بلکه پیمودن و سنگربهسنگر پیش رفتن و خود را به هدف رساندن، اصل و محور قرار میگیرد. گفتن و نوشتن هم در خدمت همین …
پیشاهنگی در ایمان و عمل و شکستن دیوار یأس با فروغ ایمان
چهارم آنکه رهبر حکیم و فقیه که عبد صالح و الگوى مسلمانى بود، خود پیشاهنگ این حرکت در ایمان و عمل شد و این ایمان، جان او را چنان لبریز کرده بود که توانست دلهاى بىایمان و ظرفهاى تهى را از فَیَضان[10] ایمان خود در صحنهى عمل لبریز و سیراب کند و فروغ ایمان و امید او دیوارهاى قطور یأس و بىایمانى را بشکافد و فضاى مبارزه و عمل را پُر کند؛ ءامَنَ الرَّسولُ بِمـآ اُنزِلَ اِلَیهِ مِن رَبِّه.[11]
صدق و هوشیاری رهبر مانع سازش با دشمن و انحراف انقلاب
پنجم آنکه صدق و صفا و هوشیارى رهبر، هر گونه کجرَوى و سازش و معامله با دشمن را، و خلاصه هر آن چیزى را که موجب انحراف از هدف شود، ناممکن ساخت و صراط مستقیم انقلاب به سمت هدفها، استوار و بىاعوجاج باقى ماند.
عظمت روحی، زهد و دانش امام و دوری او از هر شائبهٔ تسلیم
زندگى در نظامى که بر پایهى معرفت و فرهنگ و ارزشهاى الهى بنیان نهاده شده، براى همه افتخارانگیز است؛ نظامى که در رأس آن امام خمینى است؛ آن عظیمالقدرى که حتّى دشمنانش او را بزرگ و خارقالعاده میشمارند و به عظمتش کینه میورزند. هیچ کس اعتلای معنوى او و زهد و پارسایى او و دانش و معرفت او و صفاى روح بزرگ او را انکار نمیکند. هیچ کس در او کمترین شائبهاى از ضعف و تسلیم در برابر دشمنان ملّت نمیشناسد و قلّهاى برتر از او در عظمت روحى، گمان نمیبرد.
حقیقت همیشهزنده که راه و اهدافش راه و اهداف انقلاب است
… علیه) الگو و نمونهى حیات جامعهى انقلابى ما است و خطوط اصلى انقلاب، همان است که امام ترسیم فرموده است. دشمنان خامطمع و کوردل که گمان کردند با فقدان امام خمینى، دوران جدید با مشخّصاتى متمایز از دوران امام خمینى (قدّس سرّه) آغاز شده است، سخت در اشتباهند. امام خمینى یک حقیقت همیشهزنده است؛ نام او پرچم این انقلاب، و راه او راه این انقلاب، و اهداف او اهداف این انقلاب است. امّت امام و شاگردان او که از سرچشمهى فیّاض آن موجود ملکوتى سیراب شده و عزّت و کرامت اسلامى و انسانى خود را در آن جستهاند، اکنون شاهد آنند که ملّتهاى دیگر، حتّى ملّتهاى غیر مسلمان، نسخهى تعالیم انقلابى آن قائد عظیم را مایهى نجات خود دانسته و آزادى و عزّت …
حساس کردن ملت به رویدادهای زمانه
… که لحظهها را بشناسد، بفهمد حالا چه زمانی است و اهمّیّت این لحظه چقدر است. ما در دوران طاغوت، لحظههایى را پىدرپى میگذراندیم بدون اینکه بفهمیم که چه شد، چه اتّفاق افتاد، چه بر سر ما آمد، چه وظیفهاى به ما متوجّه شد؛ شاید خیلى زمان گذشت و ما اینجور بودیم. یکى از برکات این نهضت و از خصوصیّات آن رهبر استثنائى بىنظیر همین بود که لحظهها را به حساب آورد، سرانگشت ذهن ما را حسّاس کرد. سرانگشتهاى حسّاس، کوچکترین ذرّهاى را که با آنها تماس پیدا کند، حس میکنند؛ برخلاف سرانگشتى که بىحس شده باشد، کرخ شده باشد که هیچ چیز را حس نمیکند. ما آنجورى بودیم و امام، ما را حسّاس کرد، این ملّت را حسّاس کرد تا بفهمیم چه دارد در زمان و در زمانه میگذرد.
شیفتگی حتی دشمنان سیاسی به شجاعت و عظمت امام
… مظلومین هم که عرض میکنیم، فقط ملّتها را نمیگوییم بلکه گاهى بعضى از دولتهاى عالم هم نگاه میکنند ببینند ما چه میکنیم، چه موضعى میگیریم؛ خودشان جرئت نمیکنند امّا از جرئت دیگرى لذّت میبرند. داریم دولتهایى که شیفتهى شجاعتند. شیفتگى نسبت به امام به همین جهت بود. شما خیال نکنید کسانى که شیفتهى امام بودند در سطح جهان، همه دوستان امام بودند؛ نه، حتّى دشمنان او هم شیفتهى او بودند. دشمنان که میگوییم، نه دشمنان عاطفى؛ حتّی خیلی از دشمنان خطّى، دشمنان سیاسى، دشمنان در صحنهى زورآزمایى جهانى هم شیفتهى آن شجاعت، آن قدرت، آن عظمت بودند. و عظمت امام همان عظمت شما است؛ عظمت ملّت. عظمت شما، به میزان زیادى در امام منعکس میشد؛ همچنان که عظمت امام موجب شجاعت و عظمت در ملّت میشد؛ اینها روى هم اثر میگذاشتند.
پیدایش امام تفضل الهی و دستی از غیب برای چرخش تاریخ
… البتّه شوکت و عظمت اسلام در قضایاى رحلت ایشان، یک چیز بزرگى بود، دستاوردى بود امّا آن دستاورد در زمان حیات ایشان هر روز براى اسلام و مسلمین واقعاً وجود داشت. آن مرد که نَفَس میکشید، دنیایى را گرم میکرد، دنیایى را جهت میداد؛ واقعاً امام یک چیز عجیبى بود؛ اصلاً وجود این آدم، پیدایش این انسان با این ابعاد، هیچ قابل تحلیل نیست جز با همان تفضّل الهى؛ یعنى واقعاً باید این را گفت؛ یک مقطع تاریخى بود، خداى متعال براى اینکه یک چرخشى در تاریخ و در حرکت قافلهى عظیم بشرى به وجود بیاورد، یک دستى باید از غیب ظاهر میشد که این دست را ظاهر کرد؛ یعنى اگر کسى درست دقّت کند در ابعاد شخصیّت امام و وجود امام و مانند اینها، حقیقتاً جز این هیچ توجیهى ندارد.
گریهٔ امام برای پیام مادر شهید و استواری او در شهادت ۷۲ تن
… این حرف را زد. من خیلى از این حرف تحت تأثیر قرار گرفتم. وقتى که آمدم خدمت امام، اوّل هم یادم رفت بگویم، بعد که آمدم بیرون، یادم آمد؛ به یکى از آقایانى که آنجا بود، گفتم به امام عرض بکنید یک جملهاى ماند. ایشان آمدند پشت این درِ حیاط اندرونى، من هم رفتم آنجا؛ وقتى گفتم، امام آن چنان چهرهاى پیدا کرد و رقّت پیدا کرد و یک جورى گریهاش گرفت که من پشیمان شدم از گفتهام! این واقعاً خیلى عجیب است. اینجا اشک او در مقابل اینکه حالا یک اسیرى را کشتند ــ خب این همه ما شهید دادیم؛ مگر شوخى است ــ بعد در قضیّهى ۷۲ تن که ۷۲ نفر از یلانِ انقلاب قربانى شدند، مثل کوه [ایستادند]؛ اصلاً انگار نه انگار اتّفاقى افتاده! ببینید، واقعاً اینها چیست، من نمیفهمم! اصلاً نمیشود و آدم نمیتواند توصیف کند این شخصیّت را، این هویّت را.
هویت امام در مجموع ابعاد سیاسی و عرفانی او نه یکی از آنها
غرض، [مراسم سالگرد] باید همهى این جوانب را نشان بدهد؛ آن حرف دل امام، آن چیزى بود که با همین صد زبان بیان شده؛ با یک زبان بیان نشده. غلط است اگر کسى خیال کند که میتوان در رؤیت سیاسى امام، هویّت امام را دید و حرف امام را دید و مرام امام را دید؛ نه، خیلى عمیقتر از این حرفها است؛ یا یکى دیگر هم برود بچسبد به شعر عرفانى امام، خیال کند آنجا امام را میشود پیدا کرد؛ نخیر، مجموعهى اینها امام است. و هر کدام از ماها اگر بخواهیم در هر کارى، در هر نوشتهاى، در هر گفتهاى، در هر سخنرانىاى و از جمله در این مراسم و در آیندهى نظام کوشش کنیم ــ چون ماها هر کدام یک قطرهاى هستیم در این مجموعه، یک جزئى از آن مجموعه؛ مثل یک شکل هندسى پیچیدهاى که هزاران خط این …
لزوم بیان و تکرار نکات برجستهٔ زندگی و جهتگیری امام در شعر
حالا من عرض میکنم که آن کسانى که تعهّد شعر دارند، واقعاً بایستى [به تعهّد خود عمل کنند]. مثلاً توصیف امام ــ که در این شعرهایى که گفته شد، بود و خیلى هم خوب بود ــ آن نکات برجستهى زندگى امام و جهتگیرى امام، باید اصلاً روشن بشود، باید گفته بشود. آن قدر باید تکرار بشود که در ذهنیّت جامعه به صورت حرف آخر دربیاید و عمق ببخشد. این یک مطلب بود که میخواستم عرض کنم.
اسوه بودن از همهٔ جهات برای طلاب و هدایتگران مردم
امام فقید عظیمالشّأن (رضوان الله تعالى علیه) که حقّاً از همه جهت اسوه بودند ــ یعنى این کلمهى «همه جهت» را من با توجّه عرض میکنم ــ واقعاً از هر بُعدى انسان نگاه میکند، میبیند جا دارد که انسانها و طلّاب علم و رُوّاد[8] طریق هدایت مردم، به ایشان اقتدا کنند. ایشان در قم، روى زمین مىنشستند و درس میگفتند و بعد از چندى به اصرار طلبهها که جمعیّت زیاد بود و طلّاب میخواستند چهرهى ایشان را زیارت کنند و صدایشان را درست بشنوند، براى درس روى منبر نشستند ــ گمان میکنم ایشان بعد از رحلت مرحوم آیتاللهالعظمى بروجردى …
حال معنوی خاص ایشان در سوم شعبان با یاد پاسداران و امام حسین (ع)
در مثل چنین روزى -روز سوّم ماه شعبان- بیش از همهچیز، انسان به یاد امام عظیمالشّأن فقیدمان، آن خورشید درخشان زندگى ما و آن برق لامع[2] تاریخ پُرفرازونشیبمان میافتد؛ که آن بزرگوار روز سوّم شعبان در هیجان و حال مخصوص و در خصوصیّات روحى عجیبى قرار میگرفتند مثل بعضى از مناسبتهاى دیگر. یاد پاسداران و این جوانان عاشق مؤمن مخلص فداکارى که نظیرشان را در طول تاریخِ ما کم میشود پیدا کرد، ایشان را به هیجان میآورد؛ یاد سیّدالشّهدا حسینبنعلى (علیه الصّلاة و السّلام) روح بزرگ آن بزرگوار را به اهتزاز[3] میآورد و در معنویّتِ همهجانبهی وجود مقدّس سیّدالشّهدا غرق میشدند. همچنین یاد ماه شعبان و مناجات شعبانیّه و معنویّات این ماه و استقبال ماه مبارک رمضان، به ایشان حال و معنویّت خاصّى میداد. بارها در این مناسبتها و در این مناسبت، ایشان را با همین خصوصیّات و جلوههاى معنا دیده بودیم و زیارت کرده بودیم. و امیدواریم که تصویر نورانى چهرهی آن عزیز فقید و آن راحل عظیم، همواره در این مناسبت و همهی مناسبتها مقابل چشم همهی ما باشد؛ که این راه روشن ما …
مرهون بودن توفیقات ایشان به انس با دعا، مناجات و ارتباط با خدا
و من اعتقادم این است که اگر امام بزرگوار بینظیر ما -که واقعاً ما در میان مردم این زمان، نظیرى براى ایشان نمیشناسیم و بعد از ائمّهی هدا و اولیاءالله (علیهم السّلام) نظیر ایشان را بسیار کم میشناسیم- با این مفاهیم مأنوس نبود، با مناجات و دعا سروکار نداشت، اهل تضرّع و استغفار و استغاثه و گریه و مناجات و دعا و توسّل نبود، بسیار بعید بود که خداى متعال این همه توفیق را به ایشان ارزانى میداشت. موفّقیّتهاى این بزرگوار به میزان زیادى مرهون همین ارتباط با خدا، باز بودن راه دل او با درگاه الهى و استغاثه و مناجات و دعا و مانند این چیزها بود. و انسان پیشرفت لحظهبهلحظهی این مرد معنوى و الهى را در طىّ این سالهاى اخیر احساس میکرد. هر ماه رمضانى که بر این بزرگوار میگذشت، انسان میدید که نورانیتر شده؛ و خداى متعال او را هدایت میکرد. این راهى که ما در طول این ده سال، یازده سال پشت سر امام حرکت کردیم، …
دعای کمیل و مناجات شعبانیه پاسخ ایشان دربارهٔ دعای مورد انس
من از ایشان سؤال کردم در میان این دعاهاى معروف، شما به کدامیک از آنها بیشتر اُنس دارید یا به کدام بیشتر اعتقاد دارید -یادم نیست دقیقاً سؤال من چه بود؛ یکى از این دو سؤال، در این حدودها، چیزى پرسیدم- ایشان بعد از تأمّلى فرمودند دعاى کمیل و مناجات شعبانیّه. و شما وقتیکه به این دو دعا مراجعه میکنید، با اینکه همهی دعاهاى دیگر هم -[مثل] دعاى ابیحمزهی ثمالى، دعاى امام حسین در روز عرفه و دعاهاى فراوان دیگر- رابطهی با خدا است، امّا در این دو دعا، حالت استغفار و انابه و استغاثه و تضرّع به پروردگار را به شکل …
سلسلهجنبان کاروان شهادت که برای خدا میگفت، عمل میکرد و میزیست
امسال شهداى ما میزبانِ میهمانى ملکوتیاند؛ آن که خود سلسلهجنبان کاروان شهادت و محبوب دل همهی شهیدان بود؛ آن که یاد او به جوانان پاک و نورانىِ ما نشاط مجاهدت و درس طهارت و نزاهت[1] میداد و فرشتگان را به مصاف اهریمنصفتان میکشاند؛ آن که براى خدا میگفت و براى خدا عمل میکرد و براى خدا میزیست و انسانها را با گفتار و عمل، با خدا آشنا میکرد. آرى، امام عزیز و بزرگ ما اکنون در میان ما نیست؛ همانطور که شهدا در میان ما نیستند؛ امّا هم او و هم آنان، در ذهن و دل ما، در راه زندگى ما و در صراط مستقیم انقلاب ما، حاضر و زنده و فعّالند. اثر وجود آن بزرگمَرد و یاران شهیدش، تنها به دوران زندگیشان متعلّق …
قیام برای خدا در همهٔ گفتنها، سکوتها و کارهای ایشان
… احساس مسئولیّت میکردند. یکى دو صفحه نوشته بودند. آن نوشته، حاکى از یک حرکت ارتجالى[8] نیست؛ و معلوم میشود در ذهن شریف ایشان «اَن تَقوموا لِله مَثنیٰ وَ فُرادیٰ»[9] سابقه دارد. در تمام مراحل زندگى اماممان، بحمدالله دیگر چیز پوشیدهاى در کلّیّات باقى نماند؛ ماها و شما و همهی ملّت ایران دیدند که حرکت ایشان براى خدا است، گفتنش براى خدا است، امتناع از گفتن و سکوتش هم براى خدا است؛ هر کارى که ایشان انجام میداد، با قصد قیام لله بود. و تنها همین یک چیز هم بود که موجب شد به دست آن بزرگوار -که قطعاً مرتبهی تالىِ[10] پیغمبران و ائمّه بود- یک معجزه اتّفاق بیفتد. این چیزى که اتّفاق افتاده، یک معجزه است. این تحوّل عظیم جهانى به دنبال انقلاب اسلامى، یک معجزه است. این معجزه به دست امام اتّفاق …
امام چراغی نورانی؛ ستایش زهد و راستگویی او حتی از سوی دشمنان
… شخصِ خود امام، آدم خوبى بود؛ شخص خودش. و خوبىِ او توانست تمام قلمرو حضور او را خوب و متلألئ بکند. وقتى کسى خوب است، حولوحوش او هم تحت تأثیر او قرار میگیرد؛ خانهی خودش را خوب میکند، دوستان خودش را خوب میکند، کشور خودش را خوب میکند، دنیاى خودش را خوب میکند. امام مثل یک چراغى بود که همه جا را منوّر میکرد؛ چون خودش منوّر بود، خودش ظلمانى نبود. واقعاً آدم خوبى بود. هر کسى را ما دیدیم -حتّى دشمنان امام- شخص او را از لحاظ زهد و پارسایى و بیطمعى به دنیا و بیاعتنائى به دنیا و راستگو بودن در ادّعاها و مانند اینها، تعریف کردند؛ و تعریفى بود.