علو مرتبهٔ امام در جهان ناشی از ایمان، عمل صالح و تزکیه
این سه خصوصیّت، در امام بزرگوار وجود داشت. پس، حقّ است که گفته شود: او از جمله کسانی است که «اولئک لهم الدّرجات العُلی.» این علوّ مرتبهای که امروز شما در سراسر جهان، برای امام بزرگوار مشاهده میکنید ناشی از این خصوصیّات سهگانه است. هرجا انصاف هست، امام در آنجا بزرگ است. هرجا عدالتخواهی هست، آنجا امام زیباترین چهره است. آنجا که به امام خمینىِ بزرگوارِ ما بیارادتی میشود، عدل نیست، انصاف نیست، حقطلبی نیست؛ بلکه دنیا خواهی و فساد است. این سه خصوصیّت مربوط به امام بزرگوار است که امروز …
تحقق نظام اسلامیِ ناممکنانگاشته با ایمان و ارادهٔ امام و تکیه بر مردم
البته کسی امیدوار نبود که در این دوران بشود نظام اسلامی را پیاده کرد. هیچکس تصوّر نمیکرد که با این همه دشمنی و مخالفت، کسی جرأت کند به سمت این راه برود، یا قدرت داشته باشد که این کار را انجام دهد. اما امام، این کارِ نشدنی را با قدرت ایمان و اراده و همّت خود و به کمکِ تکیه به نفوس میلیونها دل مشتاق و عاشق انجام داد. بخشِ بارز و مشخّص در این نظام، دستگاه سیاسی، یعنی دستگاه حکومت است، و اوّلین بخش در هر نظامی، همین بخشِ سیاسی است که شکل میگیرد. از همینجا میشود نظامها، مکتبها و هدفها را درست شناخت.
زنده کردن روحیهٔ «توانستن» بدون تکیه بر بیگانه در ملت
… سیاه نشانده بودند بالاتر رفتهاند. پس به نتیجه میرسیم که میشود با چنین طرز فکری به استقلال علمی و فنّی و غیره دست یافت. امام ما رضوان اللَّه تعالی علیه همّتش این بود که به ملت بگوید: «ای ملت ایران! ای جوان ایرانی! ای کارگر ایرانی! ای مهندس و ای مدیر ایرانی! تو بدون اینکه به بیگانه تکیه کنی خودت میتوانی.» امام میخواست روحیه «توانستن» را در ما زنده کند. کسانی که دارای طرز فکر اوّل - که منجر به وابستگی میشود - هستند، در طول دهها سال گذشته مدام به تمسخر ایرانی پرداختند و لطیفه ساختند که «مگر جنس داخلی هم جنس میشود!؟» ظلمی از این بالاتر به یک ملت وجود ندارد.
ناتوانی نزدیکان از درک عظمت پدیدهٔ امام و انقلاب
ما امام را از نزدیک دیدیم، انقلاب را از نزدیک دیدیم امّا میخواهم عرض کنم که اکثر ما خود من یکى از آنها عظمت پدیدهى امام را و پدیدهى انقلاب را حس نکردیم؛ خیلى عظمت دارد. بنده یک وقتى به امام عرض کردم که اگر کسى شبیه شما در تاریخ بود، مثلاً در دویست سال پیش یا سیصد سال پیش، یک نشانهاى از او میماند یک دستخطّى، یک کلمه امضائى، یک تکّه از لباس او، از پارچهى او و امروز بعد از دویست سال به دست ما میرسید، آن را در موزهها میگذاشتیم و به آن تبرّک میجستیم؛ حالا شما با وجود خودتان و با همهى حقیقتتان در مقابل ما هستید؛ ما چطور میتوانیم عظمت شما را درک کنیم و حس کنیم؟ و این یک واقعیّتى است. باید این حقیقت را در دلهایمان و در فضاى زندگىمان، که امروز کشور ایران است، و در همهى دنیا بخصوص دنیاى اسلامى که کموبیش فضاى گسترش این حقیقت است، هر چه زندهتر و ملموستر کنیم.
هدف اهانت و تهمت رژیم پهلوی در مطبوعات در دوران تبعید
دستگاه جبّار پهلوى میخواست محبّتى را که ملّت ایران به امام بزرگوارشان که آن روز در تبعید بودند داشتند و روزبهروز آن را بیشتر ابراز میکردند، زایل کند و از بین ببرد؛ چه جورى؟ با ترور شخصیّت، با کوبیدن شخصیّت آن بزرگوار، با متّهم کردن امام. امام را در معرض تهمتهایى قرار دادند و به آن بزرگوار اهانت کردند؛ صریحاً این کار را در مطبوعات کشور که دربست در اختیار دستگاه جبّار و فاسد پهلوى بود نشر کردند و نوشتند.[2]
راهنمایی مردم در مبارزه، توکل به خدا و هوشیاری در برابر دشمن
… حکیمى که با همهى وجود در راه هدفهاى اسلامى تلاش میکرد و مردم را در آن راهى که باید حرکت بکنند و این نیروى عظیم را باید در آن راه مصرف بکنند، هدایت میکرد؛ وجود یک رهبرى، یک مرکزیّت، یک دستگاه هدایت که در امام بزرگوار ما آن مرد حکیم و معنوى متجسّم شده بود؛ او بود که راه را نشان میداد به این تودهى عظیمِ مسلمانِ مؤمنِ متعهّدِ ما؛ به مردم میگفت که باید با که مبارزه کنند؛ مردم را دعوت میکرد به اینکه دل خودشان را با خدا مرتبط کنند و به خدا توکّل کنند؛ به مردم هشدار میداد که چگونه در مقابل دشمن، خود را مجهّز و آماده نگه دارند که دشمن نتواند آنها را فریب بدهد؛ هر وقتى براى مردم دانستن آنچه را لازم بود، آن را به مردم میگفت. و پشت سر امام هم دستگاه ادارهکنندهى کشور یعنى نظام جمهورى اسلامى [بود]؛ قضیّه به شخص امام خلاصه نمیشود. نبادا کسى خیال کند که در نظام جمهورى اسلامى، تودههاى عظیم مردم فقط باید با شخص رهبر در …
خنثی کردن نقشهٔ اصلی دشمن با فرمان شکستن حصر آبادان
امام روی نقطهای اساسی انگشت گذاشتند. گفتند: «این حصر باید شکسته شود.» یعنی در حقیقت یکی از آن دو نقشه و دو نقطهی اصلی جنگ و حملهی دشمن را که عبارت بود از تصرّف نهایی و قطعی این بخش از کشور ایران، با این دستور خودشان خنثی کردند. معلوم بود که وقتی امام دستوری بدهند، جوانان میروند و آن را عمل میکنند.
گشودن راه و فرصت خدمت به مردم در جمهوری اسلامی
و البتّه سپاس بزرگتر و تجلیل بیشتر، از روح مطهّر امام بزرگوارمان است که این راه را ایشان باز کرد؛ این فرصت را ایشان و همّت بزرگ آن مرد بود که به همه بخشید که هر کسى بتواند به قدر توانایى خودش و شوق و علاقهى خودش به مردم در جمهورى اسلامى خدمت کند.
شناخت بیمانند ایشان از ملت و ایمان به آن
آقایان محترم، مسئولین محترم، خواهران و برادران! ملّت عزیز ما آن ملّت بىهمتایى است که مسئولین کشور میتوانند به طور کامل به آنها اعتماد کنند. خوب ملّتى هستند این ملّت بزرگ و امام عظیمالشّأن خوب شناخته بود این ملّت را؛ من ندیدم هیچکس را مثل آن بزرگوار که با خصوصیّات این ملّت آشنا باشد و به این ملّت ایمان داشته باشد. همانطور که در قرآن راجع به پیغمبر (علیه و على آله السّلام) هست که فرمود «یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین»،[9] امام [هم] کان یؤمن للمؤمنین؛ به این ملّت ایمان داشت.
نقش بیبدیل در تحقق آرزوی هزارسالهٔ حکومت اسلامی با توکل، شجاعت و بیاعتنایی به دنیا
… که اوّل پیروزى انقلاب وقتى که آقازادهى یکى از علماى معروف مبارز، چند صباح بازداشت شده بود و آن آقا خیلى متأثّر و ناراحت بود، ما رفتیم قم خدمت امام، ایشان گفت که اگر این احمد را بگیرند، شاید فرمود بکشند، من در باطن قلبم هم متأثّر نمیشوم؛ یک چنین شخصیّتى؛ در حالى که ایشان به فرزندشان بسیار علاقه داشتند ــ [اگر] آن توکّل، آن بىاعتنائى به دنیا، آن شجاعت، آن قاطعیّت نبود، باز هم همهى ماها و همهى آن کسانى که در این راه بودند اگر جمع میشدند، این قضیّه اتّفاق نمىافتاد؛ یک چیز دیگرى ممکن بود بشود؛ چیزهاى دیگرى میشد، این [طور] نمیشد که شد. این یک فرصت الهى بود و خداى متعال اسباب آن و حتّى کسى مثل امام را براى این کار جمع آورد؛ و اِنَّ الله اِذا ارادَ شیئاً هَیَّأَ اَسبابَه.[20] این خواست خدا بود.
ورزش و پیادهروی روزانه تا پایان عمر با وجود کهولت و بیماری
امام بزرگوار ما آن وقتى که از دنیا رفتند، نزدیک نود سال سنّشان بود و همهى شما میدانید که بیمارى قلبى هم داشتند. ایشان تا قبل از همین ناخوشىشان که بروند در بیمارستان بخوابند، ورزش میکردند. البتّه ورزش امام پیادهروى است دیگر؛ پیرمردى در آن حد که نمیرود حالا فرض کنید هالتر بزند؛ خب پیادهروى میکند. یعنى ورزش این است؛ انسانى که درست مىشناسد بدن را و طبیعت جسم را و ورزش را و بااراده هم هست، مثل آن بزرگوار است. هر روزى ایشان یک ساعت و نیم راه میرفتند، در سه نوبت؛ سه تا نیم ساعت. …
اخلاص امام منشأ تحول عظیم و بیسابقه به نام دین
… که تلاش میکند، تمرین میکند، این ریاضت را به خود میدهد که تلاشش براى خدا باشد، ببینید منشأ چه آثارى میشود. کارى که امام در این بُرههى از تاریخ توانست انجام بدهد، گمان میکنم در طول تاریخ بعد از اسلام، با این عظمت و با این ابعاد، در هیچ جا سابقه نداشته است. مُصلحین زیاد بودهاند، گویندگان حق زیاد بودهاند، مجاهدین فىسبیلالله زیاد بودهاند امّا آن انسانى که بتواند این تحرّک عظیم و تحوّل عظیم را به نام خدا، به نام دین و به نام ارزشهاى معنوى و الهى در دنیا به وجود بیاورد، آن هم در دنیایى که مالامال از انگیزههاى مادّى است، فقط او بود؛ غیر از او ما کس دیگرى را نمىشناسیم؛ و این به برکت اخلاصش بود؛ براى خاطر خدا اقدام میکرد، براى خدا حرف میزد.
اخلاص و پرهیزکاری راز عظمت امام در دلها حتی پس از درگذشت
… این خطبهى دوّم میخواهم چند جمله نصیحت براى برادران و خواهران عزیز عرض بکنم، با استفاده از روحانیّتى که در این فضا گسترده است. یک جمله دربارهى امام بزرگوارمان عرض میکنم. من میخواهم به شما برادران و خواهران استنباط خودم را از عظمت و مکانت این بزرگوار بگویم. اعتقاد من این است که این عظمتى که این مرد الهى و معنوى حتّى بعد از درگذشت خود در دلها و چشمها پیدا کرد و مرقد او که محلّ زیارت مشتاقان در تمام دورهى سال شده است و دلها متوجّه به او و مجذوب او است، به خاطر این است که او در دل، یک انسان مخلص و پرهیزکار بود؛ آن بزرگوار در همهى کارها براى خدا و در راه خدا و به نام خدا حرکت میکرد و عمل میکرد.
بیداری اسلامی بزرگترین دستاورد و هدیهٔ امام به دنیای اسلام
آن مطلبى که به مناسبت تجدید خاطرهى رحلت جانگداز امام بزرگوار (رضوان الله تعالى علیه) خوب است که مورد توجّه همهى مسلمین و بالخصوص مردم عزیز ایران قرار بگیرد، این است که میراث بزرگ امام راحل عبارت است از بیدارى اسلامى و نهضت اسلامى؛ این بزرگترین دستاورد و عمومىترین دستاوردى است که امام بزرگوار با مبارزهى خود و حرکت خود، به دنیاى اسلام بلکه به تاریخ اسلام هدیه کردند؛ ما این میراث را و این هدیهى ذىقیمت را باید حفظ کنیم.
یاد امام به معنای زنده ماندن راه و فریاد ایشان
خلاصهى مطلب این است که اگر در سالگرد امام، سخن از امام گفته میشود، این فقط یک کار تشریفاتى نیست؛ یاد امام راحل براى ما یک کار صورى و ظاهرى نیست؛ یک امر باطنى و معنوى و حقیقى است. یاد امام را زنده کردن، یعنى راه امام زنده بشود؛ حرف امام زنده بماند؛ انعکاس فریاد امام در دنیاى اسلام امروز همچنان حفظ شود؛ و این فریاد در همین کلمه خلاصه میشود: مسلمانها بیدار بشوند، مسلمانها تجاوز نکنند امّا حقّ خودشان را طلب کنند.
بیاعتنایی به لذتهای مادی و قدرت جز برای انجام تکلیف، سرمشق ملموس
… البتّه براى ما فقط به صورت یک سمبل مطرح است، به صورت یک سرمشق فوق حدود تصوّر مطرح است، براى اینکه جهت معلوم باشد؛ براى اینکه بدانیم راه این است. از آن پایینتر و نزدیک به زندگى ما، زندگى امام بزرگوار ما بود؛ به دنیا اعتنائى نداشت؛ ارزشى براى او نداشت؛ لذّتهاى مادّى براى او اهمّیّتى نداشت که به آنها اندک توجّهى بکند. آن مقام با آن عظمت و آن قدرت خیرهکنندهى جهانى ــ که قدرت آن بزرگوار چشمها را در سرتاسر عالم خیره میکرد ــ خود همان قدرت هم براى او ارزش و اهمّیّتى نداشت؛ مگر براى اینکه تکلیفى را انجام بدهد. آنجایى که لازم بود آن قدرت را مایه بگذارد و مصرف بکند، مصرف میکرد؛ ولو با توجّه به اینکه ممکن است فرض بفرمایید براى وجههى او و حیثیّت او هم به حسب موازین عادّى ضربهاى داشته باشد؛ [خب] داشته باشد؛ اهمّیّتى نداشت براى او. این انسانِ زمان ما است؛ اینکه …
لزوم زنده نگه داشتن یاد و نام امام بهعنوان نشانهٔ راه
و ما در آستانهى سالگرد رحلت امام بزرگوارمان هستیم؛ یاد این بزرگوار را بایستى همواره زنده بداریم، چون مثل یک عَلَم و نشانه است براى ما. نام امام و یاد امام و ذکر خصوصیّات امام، مثل آن تابلوها و علامتهایى در جادّه است که نشان میدهد راه کدام طرف است. این یاد و این نام بایستى همیشه زنده نگه داشته بشود و مورد تجلیل قرار بگیرد و مورد تدبّر قرار بگیرد.
بیرونکشیدن حج از پردهٔ اوهام و فراخوان به حج ابراهیمی
… خود با خداوند است، قلمداد کنند؛ بگذریم از آن غفلتزدگانى که به سفر حج به چشم سفرى سیاحتى و تجارتى نگاه میکنند. حج با برجستگىهایى که در هیچ فریضهى دیگر اسلامى مجموعهى آن را نمیتوان یافت، بسى برتر از بینش تنگنظرانهى آنان و نگاه بىفروغ و خطابین اینان است. در دوران ما بزرگترین کسى که حج را از پردهى اوهام بیرون کشید و رازهاى آن را در ذهن و نیز در عمل جمع عظیمى از مسلمانان نمایان ساخت، امام راحل کبیر ما بود. او حجّ ابراهیمى را ندا کرد و خلایق را بدان فراخواند. و یک بار دیگر صلاى «اَذِّن فِی النّاسِ بِالحَجّ» را به گوش جهانیان رسانید.
نفوذ نام و پیام امام در کشورهای گوناگون و بیداری انقلابیون بزرگ
… و برایش شعار بدهند و دست تکان بدهند؛ معناى این چیست؟ چقدر خانواده و خانه و مجموعه و مدرسه و مرکز فرهنگى در دنیا باشد که ما هم از آنها هیچ خبرى نداشته باشیم امّا شما وقتى آنجا وارد بشوید، مىبینید عکس امام را آن بالا زدهاند. اینها از کجا است؟ براى چیست؟ چه کسى برداشت عکس امام را، اسم امام را، شرح حال امام را برد در این کشورهاى گوناگون ــ در آفریقا، در آسیا، حتّى در اروپا؛ در همین کشورهایى که تازه از شوروى سابق جدا شدهاند و استقلال پیدا کردهاند ــ و راجع به امام با اینها حرف زد؟ شخصیّتهاى برجستهى اینها، کسانى که آن روز آدمهاى معمولى بودند، بعد به برکت نام امام، پیام امام و پیام این انقلاب و فداکارىهاى شما مردم ــ همین شما جوانها، شما پدرمادرها ــ چشمشان باز شده است و تبدیل شدهاند به انقلابیّون بزرگ. رهبر مسلمانان زنده و بیدار یکى از کشورها که من نمیخواهم اسم بیاورم، آمد پیش من، گفت ما آدمهاى معمولى بودیم؛ اسم امام، ما را زنده کرد؛ حرفهاى امام، ما را به خود آورد. آن آدم، آدمى است که هزاران انسان در یک نقطهى دنیا از او الهام میگیرند. با کدام ابزار …
نیت خدایی او و تبدیل حج به حرکتی عظیم اسلامی با ابعاد جهانی
… کارها است ــ بیشتر احتیاج دارد به نیّت خالص و قصد الهى. اگر کار براى خدا شد و به قصد انجام تکلیف و کسب مرضات الهى شد، خداوند به آن برکت میدهد، اثر میدهد، جذّابیّت میدهد، دلها را به طرف آن جلب میکند، آنچه از تأثیرات حج که شما دنبال آن هستید فراهم میکند. شما نگاه کنید به این حرکت عظیمى که انجام گرفت، یعنى اصل پیدایش انقلاب، شروع نهضت مبارزه، کارهایى که در این انقلاب شد، از جمله خود همین مسئلهى حج که امام راحل عظیمالشّأن ما (رضوان الله تعالى علیه و قدّس الله نفسه الطّیّبة الزّکیّة) این کارها را شروع کردند، در همهى این کارها، نیّت آن مرد الهى و معنوى نیّت خدایى بود، خدا هم برکت داد. همین تبدیل حج از یک عملِ نیمهتجارىِ نیمهسیاحتىِ تفنّنى به یک حرکت عظیم اسلامى با ابعاد جهانى، کار کوچکى نبود؛ با برنامهریزىهاى سیاسى و دنیایى و این چیزها قابل تحقّق نبود؛ این را خدا کرد، و آن هم به خاطر نیّت خالص آن مرد. ما هم باید یاد بگیریم این را و در کارهایمان نیّتها را خدایى کنیم. انشاءالله شما که همینجور هم هستید.
زدودن تعصبات قومی، زبانی و حزبی از ذهن ملت ایران
… نژاد زرد است، این یکی فارسزبان است، آن یکی پشتوست، این یکی شیعه است، آن یکی سنی است، این یکی رئیسش فلان آقاست، آن یکی رهبرش فلان کس است! وقتی گردانندگان امور یک ملت به این مسائل فکر کنند، ببینید آن ملت به چه روزی میافتد! این را در افغانستان مشاهده میکنید. رحمت خدا و نور بر روان آن مرد بزرگی که نگذاشت جامعهی ایران که چند برابر افغانستان جمعیت و وسعت دارد و زمینهها برای درگیری هم در آن وجود داشت، سرگرم این بازیچهها شود. من رئیسم، تو رئیسی، من رئیس این حزبم، تو رئیس آن گروهی، من زبانم ترکی است، تو زبانت فارسی است، آن یکی زبانش عربی است، آن یکی زبانش بلوچی است، آن یکی ترکمن است ... اینها را - آن مرد بزرگ و آن رهبر یگانه - از درون ذهنیات مردم برداشت و جارو کرد و از بین برد. اگرچه همیشه ملت ایران قدردان امام و انقلابش بوده است؛ اما هر چه از حوادث بیشتر میگذرد مسأله روشنتر میشود.
اخلاص و انجام تکلیف بیاعتنا به خوشایند دیگران
من، این صفت و این روحیه را در امام رضواناللَّهتعالیعلیه، در بسیاری از موارد مشاهده کردم. در موارد متعددی، بنده این خصوصیت را در ایشان دیده بودم. کاری نداشت که کسی خوشش میآید یا خوشش نمیآید. تکلیفش را انجام میداد. وقتیکه بار سنگین است؛ وقتیکه کار بزرگ است؛ وقتیکه کار خطرناک است، اخلاص بیشتر به کار میآید. مثل امروز که وضع جمهوری اسلامی این چنین است. اگر ما اخلاص ورزیدیم، بندهی مخلص میشویم؛ اخلاص ورزنده برای خدا، در عمل و نیت. اما فراتر از بندهی مخلص، بندگان مخلصاند. …
مضاعف کردن آبروی روحانیت و نشان دادن قدرت آن در مقابله با ظلم
این، آن حادثه و مطلب اوّل که قشر روحانی باید خودش به فکر خودش باشد؛ به فکر آن ذخیره باشد؛ به فکر آن آبرو باشد. قاعدتاً هم هست؛ اما میشود بر آن آبرو افزود؛ همچنانی که امام بزرگوار ما، آن هم بر آبروی هزار ساله روحانیت افزود. امام، آبروی روحانیت را از زمان شیخ مفید تا امروز - هرچه بود - مضاعف کرد و بالا برد. قدرت روحانیت را در مقابله با بدیها و ظلم و جور نشان داد؛ که یک عالم چگونه میتواند وارث موسی و عیسی و ابراهیم علیهم السلام و پیغمبر خاتم صلّیاللَّهعلیهوآلهوسلّم باشد. اُف بر کسانی که قدر این نقش عالىِ آن بزرگوار را نمیدانند و خیال میکنند نسبت به روحانیت، دلسوز یا علاقهمندند! اُف بر جهالت و بر غفلت اینها، که چطور …
صدور فتوای ارتداد نویسندهٔ آیات شیطانی به الهام الهی و بستن راه توطئه
وقتی این کتاب رایج شد و مردم آن را خواندند، آرام آرام اهانت کردن به اسلام عادی میشود. این را میخواستند! اینجاست که الهام الهی، آن مرد ربّانی را وادار به آن حرکت عظیم کرد و توطئههایشان متوقّف ماند. امام براساس این تفکّر و فهم دقیق و نورانی - نوری که خدای متعال در دل بندگان خودش میاندازد، اینجا خودش را نشان میدهد - فتوای ارتداد آن مردِ مرتد را صادر کرد و راه اینها را بست. ناگهان همه دنیا مبهوت شد! امام فتوای ارتداد یک مرتد را داد و گفت: «این آدم، باید به حدّ شرعی برسد». دولتهای اروپایی، همه سفرایشان را از ایران خواستند. این عکسالعمل، در ارتباط با یک کتابِ معمولی است؟ یعنی دولتهای انگلیس و فرانسه و ایتالیا و کجا و کجا، دلشان …
نقش بر آب شدن برنامهٔ اهانت به اسلام با فتوای امام و پیروی جهان اسلام
این، قضیه دیگری بود. برنامهای که ریخته شده بود، برنامه اهانت به اسلام بود. بنا بود اسلام را سبک کنند. امام با آن فتوا، ناگهان همه نقشههای اینها را نقش بر آب کرد. دنیای اسلام هم تأیید کرد و پیروی خودش را از فتوای امام نشان داد. حالا مدّتی گذشته است. آن نادان و نادانهای طرفدارش، خیال میکنندقضایا تمام شده است. خیر؛ این قضیه تمام شدنی نیست. بنده همان وقت، در یکی از مصاحبههایی که در اروپا انجام گرفت و از من پرسیدند که «این فتوای امام چگونه است؟» گفتم «امام، تیری را به طرف این مرد فاجر …
نقش رهبری امام در حفظ و پیشبرد کشور ویران و جنگزده
… آن جسارت کرد. لذا به راه و عملکرد امام حمله میکنند و گذشته انقلاب را زیر سؤال میبرند. این قلمهای مأجور و مزدور و یا غافل - از این دو خارج نیست - که در یک مقاله، سالهای اوّلِ انقلاب را به کلی زیر سؤال میبرند، مقصودشان چیست!؟ اینها با چه کسی طرفند!؟ با امام!؟ مگر رهبری امام نبود که ده سال به این ملت کمک کرد تا بتواند دشوارترین راهها را بپیماید؟ چه کسی میتوانست کشور ویران شدهای را که ایادی دشمن و رژیم فاسد پهلوی آن را به خاک سیاه نشانده بودند و در دل آن، جنگ خانمان برانداز و ویرانگری پیش آمده بود، حفظ کند و به پیش ببرد؟ چه کسی ممکن بود این کار را بکند؟ این، رهبری امام بود. و حال رهبری امام و رهبری اسلامی را زیر سؤال میبرند؛ اصل مفهوم رهبری فقیه و حاکمیت دینشناسان را زیر سؤال میبرند.
راه امام خمینی همان راه علی و فاطمه و ائمه (ع)
امروز راه علی و فاطمه و ائمه، همان راه امام خمینی است. اگر کسی این را نداند و نفهمیده باشد، باید در بصیرت خودش تجدید نظر کند. هرچه داریم باید در راه اینها خرج کنیم. این، آن چیزی است که این علقه را معنا میبخشد.
برتری کار ایشان بر کار دیگر فقهای شیعه
برای اینکه شما آقایان تعجب نکنید، یک نمونه میآورم و آن، امام راحل است که کار او حقاً و انصافاً، قابل مقایسه با کار بقیهی فقهای شیعه نیست. آنها همه نوشتند و گفتند، تا آحاد تربیت شوند. اما این امید که بتوانند حکومتی بر اساس این مکتب تشکیل دهند، اکثراً حتی در دلهایشان هم نبود. شما به «کتابالجهاد» در کتب فقهیهی ما نگاه کنید. متأخرین، غالباً «کتاب الجهاد» را مختصر بحث کردهاند و حتی بعضی تصریح …
استنباط برای زندگی جامعه در نظام اسلامی و گسترش پیام اسلام در جهان
… را، در عالم خارج و واقعیت، محقق کرد. یعنی آنها نوشتند تا افراد در زندگی فردی و شخصی و خصوصی خودشان مسلمان شوند؛ اما ایشان کاری کرد تا انسانها در همهی ابعاد وجودیشان، در یک محیط اسلامی زندگی کنند. آنها استنباط کردند تا یک فرد بتواند خود را مسلمان نگهدارد؛ اما امام استنباط کرد تا یک جامعه بتواند با نظام اسلامی زندگی کند. ببینید فرقش چقدر است! آنها همت گماشتند که همین اقلیت شیعه را حفظ کنند؛ اما امام همت گماشت که پیام اسلام و حق را به آفاق عالم بگستراند؛ و تا حدود زیادی هم توانست. هرچه بعد از این هم بشود، از برکات حرکت آن بزرگواراست.
احیای حوزه و آبرو و شخصیت بخشیدن به آن در دنیا
… و بتدریج، بعد از آنکه معنای حوزه را به کلی زایل کرده بود، عین حوزهها را هم زایل میکرد. یعنی به این جهت و به این سمت پیش میرفت. واقعاً گرایش به طلبه شدن کم بود. واقعاً در ارزش گذاریهای جامعه، ارزش حوزه، نزدیک به صفر بود. اینطور حرکت و عمل میکردند. خوب؛ حوزه را این انقلاب و امام بزرگوار احیا کردند، آبرو بخشیدند، در دنیا و جامعه به آن شخصیت دادند و ناصیهی آن را بلند و منور کردند.