رفتن به محتوای اصلی

امام حسین (ع)شخص

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

سومین امام شیعیان و قیام عاشورای او.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع بازاریان تهران (لزوم لغو لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی)— ۱۳۴۱/۰۸/۰۶

سیر زمانی

از ۱۳۴۱ تا ۱۳۶۸
۱۳۴۱۱۳۶۸

فقط سال ۱۳۶۴همهٔ سال‌ها

شکفته‌تر شدن چهره نزدیک ظهر عاشورا و نظر به خدا

… نیست که کم است یا زیاد است. این دنبال این است که اسلام را بزرگ کند. همان طوری که پیغمبر اکرم هم بوده، پیغمبر اکرم هم این طور بوده، دنبال این بوده که اسلام تقویت بشود، حالا خودم کشته شدم، بچه‌ام کشته شد، از بین رفتند، سید الشهدا؛ بچه‌هایم اسیر شدند .... خوب! می‌بینید که در روایات هست که هر چه به ظهر عاشورا نزدیک می‌شد، حضرت سید الشهدا صورتش شکفته‌تر می‌شد. برای چی؟ برای اینکه می‌دید که دارد می‌رود پیش خدا. او نظر به «او» داشت، نه نظر به اینها داشت. نظر به اینها- هر کدام که مربوط به خدا باشد- به عنوان مربوط به خدا، و الّا نه اینکه به این نظر داشت که پسر دارد، اولاد دارد، این حرفها نبود در کار.

آمادگی هر یک از اولیا برای فداکاری همانند سیدالشهدا

… است. آنها نه اینکه فقط تبلیغات لفظی کردند برای پاسداری، بلکه مهم، تبلیغات عملی آنها بوده است؛ یعنی، اعمال آنها در طول تاریخ سرمشق ما و همه اهل تاریخ تا ابد باید باشد. وقتی که سیره انبیا را ملاحظه می‌کنیم، می‌بینیم که در راه این پاسداری همه چیز را دادند. در طول تاریخ، زحمتها را متحمل شده‌اند و چنانچه، در یک وقتی همان وضعی که برای حضرت سید الشهدا پیش می‌آمد، برای هر یک از اولیای خدا پیش می‌آمد، همین فداکاری را می‌کردند، منتها دوره‌ها مختلف بود و وضعیتها مختلف. مقصد، حفظ اسلام‌ و حفظ احکام خدا و نشر معرفت و توحید و به عبارت دیگر آدمسازی، اصلًا انبیا برای آدم ساختن آمده‌اند. انبیا آمده‌اند که آدمی که شیطان قسم خورده است که او را اغوا[1] کند، اینها از کید این شیطان او را نجات بدهند و به صراط مستقیم انسانیت او را دعوت …