پیشنهاد تجربهٔ قیام مردمی ایران برای نابودی رژیم نژادپرست
… خطّ مقدّم مبارزهى با نژادپرستى در آفریقاى جنوبى داشتم،[10] با چند نفر از سران و سیاستمداران و چهرههاى معروف سیاسى و مردمى آن منطقه، این قضیّه را مطرح کردم. با یکى از برجستهترین سیاستمداران آفریقا و چهرههاى مردمى،[11] من این مطلب را در میان گذاشتم؛ گفتم راه علاج این منطقه و نابودى این رژیم ظالم زورگوى آفریقاى جنوبى ــ که آن روز از امروز خیلى وضعش سختتر بود، به خاطر آن شخصى(۱۲) که آن روز در آن کشور بر سر کار بود ــ این است که اکثریّت مردم، همان تجربهاى را که ملّت ایران عمل کردند، همان تجربه را اِعمال کنند. اکثریّت قاطع مردم آنجا بومیان سیاهپوستند؛ حکّامِ معتقد به نژادپرستىِ سفیدپوست، یک اقلّیّت کوچکند؛ حتّى سفیدپوستهایى آنجا هستند که با سیاهپوستها همفکر و همعقیدهاند امّا آن حکومت جائر همچنان میتاخت و میراند که هنوز هم تقریباً همانجور است. من گفتم این مردم سلاح نمیخواهند براى این مبارزهى اساسى؛ فقط حضور آنها در خیابانها لازم است؛ اینکه بیرون بیایند. …
سلطهٔ سفیدپوستان و نگه داشتن سیاهپوستان در شرایط حیوانی
آفریقاى جنوبى یک کشورى است که در آن، یک عدّه سفیدپوست مدّتها قبل رفتهاند و در آنجا حاکم شدهاند؛ از جهالت مردم بومى سوء استفاده کردهاند، حکومت آنجا را، ادارهى آنجا را به دست گرفتهاند، معادن قیمتى الماس و طلا و بقیّهى چیزها را مالک شدهاند و سیاهپوستها را در شرایط حیوانى نگه میدارند! بنده نمونهاى از کیفیّت حکومت آنها را در یک کشور دیگرى[4] که در همسایگى آفریقاى جنوبی است خودم از نزدیک دیدم که آن کشور البتّه توانسته به استقلال دست پیدا کند و سفیدپوستهای طرفدار تبعیض نژادی را بیرون کند. دیدم که آنجا سفیدپوستها در دوران حاکمیّت، با مردم …
لزوم ریختن مردم به خیابانها برای رهایی از حاکمان
… ــ زیمبابوه ــ همیشه با انقلاب همراه بودند؛ شخص او و این گروه که من دیدم، خیلى آدمهاى عاقلىاند و خیلى فرق دارند با دیگر کشورهایی که ما آنجاها دیدیم. من با او صحبت میکردم و همین مطلب را گفتم. آن وقت راجع به آفریقاى جنوبى صحبت میکردیم که این را من گفتم؛ گفتم تجربهی ما یک تجربهى استثنائى است و به اعتقاد من آفریقاى جنوبى هم جز این راهى ندارد؛ باید مردم بریزند در خیابانها و نترسند تا فضا را تنگ کنند بر گروه حاکم و بر آنها فشار قهرى وارد بیاید؛ یعنى وقتى که همهى محکومٌعلیهم آمدند در مقابل عدّهى کم حکّام و بر خلاف میل آنها قرار گرفتند، نه در ادارهشان رفتند، نه در دکّانشان رفتند، نه در محلّ کارشان و کارگاهشان رفتند، و آمدند در خیابانها، آن حاکم دیگر هیچ کار نمیتواند بکند؛ یا باید فرار کند برود، یا باید خودکشى کند، یا باید تسلیم بشود، یا باید توبه کند؛ اینجورى است. او در یک بحث غیر سیاسى، غیر دیپلماسى ــ بحث، مثل این بحثهاى عادّى دیپلماسى نبود که هر چه طرف میگوید، آن طرف هم میگوید بله، درست است، و باز حرف خودش را میزند ــ در یک مذاکرهى دوستانهى دونفره و طرفینى، کاملاً تصدیق کرد، گفت من صد درصد قبول دارم …