همدردی با رنج مردم جنوب آفریقا و نامیبیا و سفر برای اعلام حمایت از آنان
خیلى خوشآمدید. اینجا خانهی شما است و شما برادران عزیز ما هستید. ما در تمام این یازده سال بعد از انقلاب، نگران مسائل جنوب آفریقا بودیم و از رنجى که مردم آفریقاى جنوبى و نامیبیا میبردند در طول این سالیان، متأثّر و غمگین بودیم. من یک سفر براى اعلام حمایت از مردم مظلوم جنوب آفریقا به آن منطقه آمدم.[2] خوشحالیم که بحمدالله امروز مردم توانستهاند صداى خودشان را به دنیا برسانند.
حاکمیت اقلیت ظالم و اسلامی بودن مبارزه با آن
مسلمانها نقش مهمّى در آفریقاى جنوبى و در کلّ جنوب آفریقا دارند. شاید واقعاً این روحیهی مبارزهاى که امروز در مردم آفریقاى جنوبى مشاهده میشود، به میزان قابل توجّهى از حماسهی مسلمانها در آنجا ناشى باشد. الان در آفریقاى جنوبى یک ظلم بزرگى حاکم است. یک گروه ظالمى و اقلّیّت زورگویى بر مردمِ آنجا حاکمند و مبارزهی با آنها یک عمل اسلامى است.[3] مسلمانها نقش قابل توجّهى در این مبارزه داشتهاند.
از استثناهای ارتباط سیاسی جمهوری اسلامی
… ما کسى نیست، این که هست یک چیز غیرقانونى است. و در امور اعتبارى اینجورى است: [وقتى] اصلاً این اعتبار غلط است، لذا هر واقعیّتى که بر اساس آن اعتبار تحقّق پیدا کرده باشد مثل لاواقعیّت است، مثل اینکه وجود خارجى ندارد؛ اصلاً وجودِ غیرقانونى است، نامشروع است. یا مثلاً آفریقاى جنوبى همینطور؛[5] یا آمریکا. آمریکا هم جزو همین مصداقها و مواردى است که ما ارتباط با او را رد میکنیم و قبول نمیکنیم.