علم اصول، آئین استنباط فقهی است. شیوهیی است برای رسیدن از ادله معتبره به احکام عملی. تنظیم قوانین و قواعد اصولی در حکم وضع آئین نامهیی برای فقاهت است. بدون چنین آئین نامهیی قلمرو فقاهت، بیحد و مرز و در معرض خلط و ناخالصی و اشتباه است و احکام استخراج شده لامحاله از اعتبار برخوردار نیست. علاوه بر اینکه سلائق و آراء و فهم شخصی فقیه نقشی بیش از حد در نتیجهی فقاهت مییابد و نظرات فقهاء، دچار تشتت و بیقاعدگی میگردد.اصول فقه
نامهای دیگر: علم اصول
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دانش قواعد استنباط احکام شرعی و پیشینهٔ آن در فقه شیعه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به کنگرهی جهانی هزارهی شیخ مفید— ۱۳۷۲/۰۱/۲۸
سیر زمانی
از ۱۳۷۲ تا ۱۴۰۴۱۳۷۲۱۴۰۴
فقط سال ۱۴۰۴همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
شاکلهسازی و نظم نوین نائینی در طرح مبانی اصولی
خصوصیّت مهمّ ایشان در جنبهی تخصّصی ایشان که همان علم فقه و بخصوص اصول است، «شاکلهسازی» است؛ یعنی ایشان مبانی اصولی را با یک شاکلهی جدیدی، با یک فکر نویی، با یک نظم نوینی، با مقدّمهسازیهایی دربارهی هر مطلب بیان میکنند. این در کتابها و آثار فقها و اصولیّینِ قبل از ایشان کمتر دیده شده؛ یعنی بنده یادم نمیآید کسی را اینجور مرتّب و منظّم؛ مثلاً وارد هر مسئلهای که میشوند، این مسئله را با مقدّماتی، با یک ترتیبی، با یک نظمی پیش میبرند و تمام میکنند؛ یعنی کاملاً شستهرُفته. شاید …