پیغمبر اکرم از همین طبقه پایین [بود] به طوری که وقتی هم مدینه تشریف بردند، باز اصحابی ایشان داشتند که خانه نداشتند، هیچ خانه نداشتند و در مسجد میخوابیدند. یک صُفَّهای بود که «اصحاب صُفّه» میگفتند، عدهای آنجا پهلوی هم همان جا میخوابیدند؛ زندگیشان همان بود، زندگی نداشتند. وقتی هم میخواستند جنگ بروند، هر چند نفرشان یک شتر، هر چند نفرشان یک شمشیر، این جوری بود وضعشان، هیچ خبری نبود در کار، از این طبقه بودند، مقابل کی؟ جنگهای پیغمبر با کی بوده؟ آیا پیغمبر آمده این طبقه مستضعف را خواب کند که آنها بِمَکَندش؟! یا آمد و این طبقه …
فقر و بیخانمانی اصحاب صفه و زندگی آنان در مسجد
… که ایشان، مسجد درست کردند، آن هم نه مثل مسجدهای ما، یک مسجدی که یک دیواری با چوب دورش درست کرده بودند ابتداءً، و اگر هم یک سایهای داشت با این چیزهای خرما، با این علفهای خرما و چوبهای خرما، با این درست کرده بودند و یک جایی هم بود که به آن میگفتند صُفَّه. یک دستهای از اصحاب پیغمبر اصحاب صُفّه هستند؛ یعنی اشخاصی بودند که خانه نداشتند، هیچی نداشتند، میآمدند توی همین مسجد، روی همین زمینها. و صُفَّهاش هم مثل صُفَّههای مسجد حالا نبوده است که آجر فرش مثلًا باشد، یا با چیزهای دیگر درست شده باشد. یک زمینی بوده است قدری بلندتر مثلًا، جای آن گِل بوده یا چیز دیگر شاید. اصلًا حصیر هم نداشتند. آن وقت آنجا میخوابیدند و آنجا زندگی میکردند. اینها را …
فقر و تنگدستی یاران پیامبر در مسجد مدینه
… همین قریش و مشرکین در پنهان بودند، و تبلیغات زیرزمینی میکردند. وقتی که آنجا دیگر نتوانستند، و آنها با هم شدند که او را بکشند، و ایشان فرار کرد و به مدینه تشریف برد، آنهایی که همراه پیغمبر بودند و دعوت پیغمبر را قبول کردند همین مردم طبقه سه بود- همین فقرا. اصحاب «صُفّه»- که معروف است- اینها یک عدهای بودند که توی مسجد، از باب اینکه منزل نداشتند، توی مسجد میآمدند روی صفهای، روی سکویی آنجا میخوابیدند. در جنگهایی که میشد، اینها نداشتند چیزی. یک خرما را- این طور میگویند- یک خرما را این دهنش میگذاشت در میآورد میداد به او؛ او دهنش میگذاشت، در میآورد میداد به او! این طور بود وضعشان. اینها را پیغمبر بسیج کرد بر ضد این سرمایه دارها، بر ضد این قدرتمندها، بر ضد این مشرکین که مردم را غارت میکردند. تبلیغات غرب این بود که نه؛ این عکس بود که این طور بود که پیغمبرها آمدهاند که مردم را تخدیر کنند و قدرتمندها آنها را بچاپند! …
بیچیزی یاران پیامبر و خوابیدن آنان در صفهٔ مسجد
اگر کسی تاریخ اسلام را بداند، از آن وقتی که ایشان به مدینه رفتند یک عدهای از همین مسلمانها دور ایشان جمع شدند. یک عدهای از این، همین طبقه صالح، دور ایشان جمع شدند. این [ها] بیچیز بودند. یک صُفه مسجد رسول الله- آن هم نه این صفهها بوده که شما دیدید- یک جایی بوده است که از گِل درست کرده بود؛ عده زیادی از آنهایی که اصحاب پیغمبر بودند، طرفداران پیغمبر بودند، آنجا میخوابیدند. هیچ اصلًا منزل نداشتند. خود پیغمبر منزلش آن اتاقهایی بود که با گِل درست کرده بودند. آن هم نه یک معماری، ... یک [اتاق گلی] بوده است. مع ذلک پیغمبر همین طبقه سه را، همین مستضعفین را جمع کرد و جنگها را با اینها شروع کرد بر خلاف سرمایه دارها و بر خلاف قلدرها و بر خلاف شتردارها و بر …
فقر یاران پیامبر که جز صفه جایی برای ماندن نداشتند
… اینها میگویند دین را قدرتمندها درست کردند که این ضعفا و فقرا را منافعشان را استثمار کنند و استعمار کنند، ببینیم که آیا این جنگها، جنگ این طور بوده است که پیغمبر اکرم همدست شده است با قدرتمندها و حمله کرده به فقرا؟! یا با فقرا ساخته و حمله کرده به قدرتمندها؟ هر کس همان ظواهر اول تاریخ را ببیند، میبیند این طوری بوده که پیغمبر یک دسته فقیر دورش جمع بودهاند، یک دسته بودهاند که هیچ جا نداشتند جز «صُفه»؛ «اصحاب صفه»؛ یعنی یک جایی که- توی این حیاط یک جایی شما فرض کنید که یک جایی اسمش [را] به آن «صفه» میگفتند؛ اینها آن قدر بیجا بودند که اصحابْ صفهای داشتند و اصحابِ پیغمبر بودند آنجا میخوابیدند، این قدر بیچیز بودند؛ چیز نداشتند اینها، فقرا بودند؛ اینها بودند که در جنگها یک خرما را- در تاریخ است اینها- یک دانه خرما را این میگذاشت دهانش که یک خردهای چیز پیدا کند، در میآورد میداد به آن، آن هم میگذاشت دهانش بعد در میآورد میداد به آن؛ جنگ هم بود؛ دارایی شان این بود! …
یاران بیخانمان پیامبر که گوشهای از مسجد را منزل کرده بودند
موسی- علیه السلام- با یک عصا غلبه کرد بر فرعون. و پیغمبر- صلی الله علیه و آله و سلم- با دست خالی، با یک عدّه معدود، سازوبرگ، هیچ چیز نداشتند- منزل هم نداشتند، یک عدهای بودند که توی مسجد- آنهائی که- «اصحاب صُفَّه» یک دستهای بودند که از باب اینکه هیچ منزل نداشتند، هیچ چیز نداشتند، آمده بودند همه با هم توی مسجد، یک گوشهای از مسجد را منزل قرار داده بودند. و «اصحاب صُفّه» به ایشان میگفتند. در جنگها وقتی که اینها میرفتند، هر چند نفرشان یک دانه شمشیر. آن هم چه شمشیری! یک شمشیری که مناسب آن وقت بود، با لیف خرما آن را آویزان کرده بودند به خودشان. هر چند نفرشان هم یک اسب و یک شتر داشتند- لکن حق بودند، و حق پیروز است. همین عدّه معدودِ کم بر …