ماندن اصبغ بن نباته بر در خانهٔ امیرالمؤمنین (ع) از شدت محبت و نگرانی
… بپذیرند. میگوید در همان حینی که با مردم ایستاده بودیم دمِ درِ خانۀ امیرالمؤمنین، دیدیم فرزندش حسنبنعلی در را باز کرد و در آستانۀ در ظاهر شد. گفت: برادران مسلمان! پدرم حالش خوش نیست. خوب است متفرق بشوید بروید، بعد اگر بهتر شد حالش، بیایید عیادت کنید. میگوید رفتند، من ماندم. چرا ماندم؟ چون دلم طاقت نیاورد. دیدم نمیتوانم امیرالمؤمنین را در این حال بگذارم و بروم. دلبستگی و محبت شدیدی داشته. یکقدری گذشت، امام حسن رفت داخل؛ باز آمد بیرون نگاه کرد، دید همه رفتند، من ایستادم. گفت چرا ایستادی؟ مگر نشنیدی چه گفتم؟ گفتم: آقا، من دلم نمیآید بروم، من برای امیرالمؤمنین نگرانم، دلم میخواهد یک خبری، اطلاعی [بگیرم]، ببینمش. [امام حسن] رفت داخل، آمد بیرون، …
روایت عیادت از امیرالمؤمنین (ع) در بستر شهادت
… در همانجا چندی بعد کسی از داخل خانه، یکی از فرزندان امیرالمؤمنین شاید، آمد بیرون و دید من نشستهام. گفت مگر نشنیدی که ما گفتیم امیرالمؤمنین کسی را نمیپذیرند، گفتم که من دلم طاقت نمیآورد که از اینجا دور بشوم و دلم میخواهد یک خبری از مولای خودم پیدا کنم. رفت داخل ظاهراً اجازه گرفت اصبغابننباته در این روایت گفته است که من وارد خانهی امیرالمؤمنین شدم و رفتم بر بالین آن حضرت؛ آن خانهی ساده و محقر و آن بستر خشن، آن چهرهی تابناک و ملکوتی. گفت دیدم حضرت بر روی بستر افتاده، اما رنگ حضرت پریده و بر اثر شدت تأثیر زهر در چهرهی آن حضرت، رنگ آن بزرگوار به زردی گرایش پیدا کرده که در همان حال هم امیرالمؤمنین چشم بازمیکنند و میبیند اصبغ بالای سرشان هست. دست او را میگیرند. یک حدیثی را از پیغمبر برای او نقل میکنند. یعنی در حتی آخرین لحظات هم آن حضرت مایل نیستند که از تعلیم دین و آموزش و تربیت افراد منصرف بشوند و این را وظیفهی همیشگی خودشان میدانند. اصبغ میگوید من دیدم حضرت بعد از آنی که یک مقداری صحبت کرد، …
ماندن بر در خانهٔ امیرالمؤمنین (ع) از شدت نگرانی
… اظهار نگرانى میکردند، مایل بودند امیرالمؤمنین را از نزدیک ببینند و خاطرجمع بشوند. در باز شد، حسنبنعلى بیرون آمد و گفت پدرم دچار ناراحتى است؛ امکان ندارد که بتواند این جمعیّت کثیر را بپذیرد، متفرّق بشوید؛ باز در هنگامى که ممکن باشد نزد او خواهید رفت. اصبغبننباته میگوید همه رفتند، امّا دل من طاقت نیاورد، تاب نیاوردم که از درِ خانهى على دور بشوم، نگرانىِ شدیدِ من مرا در کنار این خانه میخکوب کرد، ماندم. لحظهاى بعد باز امام حسن از درِ خانه خارج شد، از من پرسید اصبغ تو چرا نرفتى؟ گفتم اى پسر پیغمبر! دل من طاقت نمىآورد که بروم؛ رفت داخل، آمد بیرون مرا صدا زد.