یکی از امدادهایی که ملت میتوانند بکنند این است که ایرادها را کم بکنند. الآن وقت این است که ما باز این نهضت را به پیش ببریم؛ وقت این نیست که ایراد بکنیم. آنهایی که وادار میکنند مردم را به ایراد، آنها میخواهند نهضت پیش نرود. آنها از پیشرفت نهضت نگرانند؛ میدانند که اگر این نهضت پیش برود، برای آنها دیگر جایی نیست؛ از این جهت اشکالتراشی میکنند؛ مردم را وارد به ایراد میکنند، وادار به ایراد میکنند، و اینها …
رفع مشکلات با امداد همگانی و خطر بازگشت با ایرادگیری
… آنها میبردند؛ حالا نمیبرند. اینها که میگویند «چه شده است» برای اینکه مردم را بدبین کنند؛ و اشخاص غافل هستند. شاید بسیاری از این «چه شده است»، بسیاری غفلت بکنند؛ و اگر اینها بگذارند، چیزهایی دیگر هم میشود. لکن البته با تدریج باید این آشفتگیها رفع بشود. همه ایران باید گروه امداد باشند. اگر همه گروه امداد شدند، رفع این اشکالات همه خواهد شد، و اگر ایرادگیر شدند، اشکالات رفع نمیشود، و احتمال اینکه یکوقت خدای نخواسته به عقب برگردیم، یکوقت شکست بخوریم، یکوقت باز همان مسائل برگردد، هست.
القای پرسش «چه شد؟» و ایراد به جمهوری اسلامی
و دامنمیزند به این مطلب. اینکه دستهایی که الآن در کار است که این نهضت را در نیمه راه متوقف کند. آنها دست زدند به یک تبلیغاتی. و او اینکه «چه شد؟» تا کنون چه شده است؟ خوب، این هم جمهوری اسلامی! باز هم برای فقرا فکری نشده است؛ برای اداری فکر نشده است؛ باز هم بعضی از همان مهرهها هستند؛ باز هم کذا. هی اشکالتراشی. از همه اطراف عمال آنهایی که میخواهند نگذارند این نهضت به آخر برسد، اینها افتادهاند توی قشرهای مختلف ملت و هر جا به یک صورت، به صورت به حسب ظاهر فریبنده همان فریبهایی که …
خطر بازگشت به حال اول با پرداختن به مسائل فرعی
… حالا همه را باید توجه به این بدهیم که ما بین راهیم الآن. یک رایی ملت دادهاند به جمهوری اسلامی؛ با رای ملت جمهوری اسلامی رسمیت دارد؛ اما محتوایش تا حالا تحقق پیدا نکرده. اسلام که این نیست. ما میدانیم که همه قشرهایی که هست باز رنگهایش رنگهای غیر اسلامی است. لکن الآن اگر چنانچه همه ما توجه به این بدهیم که برویم سراغ اینکه فلان اداره وضعش چه جوری است، فلان رئیس اداره وضعش چه جوری است، فلان کس چه جوری است، فلانی خوب عمل نمیکند، فلانی خوب عمل میکند، اگر از آن معنایی که الآن ما دنبالش هستیم و میخواهیم متحققش بکنیم، میخواهیم قانونش را بگذرانیم، میخواهیم مجلسش را درست بکنیم، اگر از این مرز ما برگردیم به این مسائل فرعی و اصل را از دست بدهیم، خوف این است که دوباره برگردد مطلب به حال اول.