رفتن به محتوای اصلی

اسیران کربلاگروه و سازمان

نام‌های دیگر: اسرای کربلا

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

بازماندگان کاروان امام حسین (ع) که پس از عاشورا به کوفه و شام برده شدند.

رسیدن نامه‌ای پنهانی به اهل‌بیت در زندان کوفه دربارهٔ سرنوشتشان

در همان روزهایی که خاندان پیامبر (ص) در کوفه بودند، در یکی از شب‌ها، در محلی که آنها زندانی بودند سنگی فرود می‌آید. سنگ را برمی‌دارند می‌بینند کاغذی به آن بسته است. در آن کاغذ نوشته شده بود: «حاکم کوفه شخصی را پیش یزید ـ در شام ـ فرستاده که دربارۀ وضعیت و سرنوشت شما از او کسب تکلیف کند. اگر تا فردا شب، مثلاً صدای تکبیر شنیدید، بدانید که شما در همین‌جا کشته خواهید شد و اگر نشنیدید بدانید که وضع بهتر خواهد شد.»[3]

نقش پیام‌آوری تک‌تک اسیران در رساندن پیام عاشورا

… بدانند که حسین کشته شد و چرا کشته شد و چگونه کشته شد، آیندۀ اسلام و آیندۀ دعوت اهل‌بیت به نوعی خواهد بود و اگر ندانند نوع دیگری. بنابراین برای آگاهی و گسترش این شناخت در سطح جامعه، باید همۀ سرمایه‌ها را به‌کار انداخت و تا هرجا ممکن است این کار را انجام داد. لذا امام سجاد مانند سکینه، مانند فاطمۀ صغری،[27] مانند خود زینب علیهاالسلام و مانند تک‌تک اسیران (هرکسی به‌قدرِ توان خویش) یک پیام‌آور است. همۀ این نیروها باید گرد هم آیند تا بتوانند خون جوشان به غربت ریخته‌شدۀ امام حسین (ع) را به تمامی مناطق بزرگ اسلامی ببَرند، یعنی از کربلا شروع کرده و به مدینه برسانند. هنگامی‌که امام سجاد (ع) وارد مدینه شدند، در برابر زبان و چشم و چهرۀ جستجوگر و پرسندۀ مردم باید حقایق را بیان کنند، و این اولین اقدام است، لذا این فصل کوتاه از زندگی امام سجاد، فصلی استثنایی است. فصل بعد هنگامی آغاز می‌شود که امام سجاد (ع) در مدینه به‌عنوان …

اظهار علاقه و گریهٔ مردم در کوفه و شام هنگام برخورد با اسرا

نمونۀ دیگر عبدالله‌بن‌عَفیف اَزْدی که مرد نابینایی است؛ در همان مراحل اولیۀ ورود اسرا به کوفه از خود عکس‌العمل نشان می‌دهد که منجر به شهادتش می‌شود،[4] و از این قبیل افراد چه در شام و چه در کوفه پیدا می‌شدند که هنگام برخورد با اسرا نسبت به آنها اظهار علاقه و ارادت می‌کردند یا گریه می‌کردند یا همدیگر را ملامت می‌کردند؛ و چنین حوادثی در مجلس یزید و در مجلس ابن‌زیاد نیز پیش آمده است.

تقویت روحیهٔ اسرا و تضعیف روحیهٔ دشمن با روشنگری امام

… و بدون هیچ واهمه‌ای، تمام آنچه را که مردم باید از حادثۀ عاشورا بدانند، بیان کرد، نه تقیّه کرد و نه ترس از کشته‌شدن را در خود راه داد؛ و با این کار، هم تاریخ را تثبیت کرد، گفت و آن گفته در تاریخ ماند و عاشورا با خط محونشدنی در لوحۀ تاریخ تثبیت شد و ثابت ماند؛ هم دشمن را که سرشار از غرور پیروزی بود، دچار ضعف روحیه کرد و شکست سیاسی و روانی بر دشمن وارد کرد؛ و هم روحیۀ یاران و نزدیکان، و به‌خصوص اسرایی را که همراه خودِ آن حضرت بودند تقویت کرد. این یک دوره؛ [یعنی دورۀ اسارت امام سجاد].