رفتن به محتوای اصلی

اسلام ناب محمدیاصطلاح

نام‌های دیگر: اسلام پابرهنگان

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

تعبیری برای اسلام اصیل در برابر قرائت‌های تحریف‌شده، با تأکید بر عدالت، عزت و مبارزه با ستم.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پاسخ به پیام تسلیت آیت‌ا‌لله‌العظمى آملى— ۱۳۶۸/۰۳/۲۹

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۱
۱۳۶۸۱۴۰۱

فقط سال ۱۴۰۰همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

اسلامى که پیام پیغمبر اسلام (صلّى ا‌لله‌ علیه و آله و سلّم) را با خود همراه داشته باشد، دشمنىِ ابوجهل و ابولهب را حتماً بر خواهد انگیخت. اگر شما جایى دیدید ابوجهل‌ها و ابولهب‌ها و بقیّه‌ی صنادید[7] کفر جهانى در مقابل پیام اسلام بی‌تفاوتند، بدانید این اسلام، اسلامِ صدر اسلام و اسلامِ پیغمبر اکرم نیست؛ روح حقیقى اسلام و تپش حقیقى اسلام در آن نیست. آن اسلامى که صنادید زر و زور را و اقطاب[8] قدرت جاهلى و طاغوتى را در دنیا میترسانَد، اسلام ناب محمّدى است.
اینجا است که سخن امام فقید ما ‌-آن داعىِ الی‌ا‌لله‌ و فانىِ فی‌ا‌لله‌- آشکار میشود که اسلام را به اسلام ناب محمّدى (ص) و اسلام آمریکایى تقسیم میکرد. اسلام ناب محمّدى، اسلام عدل و قسط است؛ اسلام عزّت و اسلام حمایت از ضعفا و پابرهنگان و محرومان است؛ اسلام دفاع از حقوق مظلومان و مستضعفان است؛ اسلام جهاد با دشمنان و سازش‌ناپذیرى با زورگویان و فتنه‌گران است؛ اسلام اخلاق و فضیلت و معنویّت است، و اسلام آمریکایى، چیزى به نام اسلام است که در خدمت منافع قدرتهاى استکبارى و توجیه‌کننده‌ی اعمال آنها است؛ بهانه‌اى براى انزواى اهل دین و نپرداختن آنان به امور مسلمین و سرنوشت ملّتهاى مسلمان است؛ وسیله‌اى براى جدا کردن بخش عظیمى از احکام اجتماعى و سیاسى اسلام از مجموعه‌ی دین و منحصر کردن دین به مسجد است و مسجد نه به‌عنوان پایگاهى براى رتق‌وفتق امور مسلمین ‌-چنان‌که در صدر اسلام بوده است- بلکه به‌عنوان گوشه‌اى براى جدا شدن از زندگى و جدا کردن دنیا و آخرت. اسلام آمریکایى، اسلام انسانهاى بی‌درد و بی‌سوزى است که جز به خود و به رفاه حیوانى خود نمی‌اندیشند؛ خدا و دین را همچون سرمایه‌ی تجّار، وسیله‌اى براى زراندوزى یا قدرت‌طلبى میدانند و همه‌ی آیات و روایاتى را که برخلاف میل و منفعتشان باشد، بی‌محابا به زاویه‌ی فراموشى می‌افکنند و یا وقیحانه تأویل میکنند. اسلام آمریکایى، اسلام سلاطین و رؤسایى است که منافع ملّتهاى محروم و مظلوم خود را در آستانه‌ی آلهه‌ی آمریکایى و اروپایى قربان میکنند و در مقابل، به حمایت آنان براى ادامه‌ی حکومت و قدرت ننگینِ خود چشم میدوزند؛ اسلام سرمایه‌دارانى است که براى تأمین سود خود، پا بر همه‌ی فضیلت‌ها و ارزشها میکوبند. آرى، این اسلامِ آمریکایى است که مردم را به دورى از سیاست و فهم و بحث و عمل سیاسى میخواند؛ ولى اسلام ناب محمّدى، سیاست را بخشى از دین و غیر قابل جدایى از آن میداند و همه‌ی مسلمین را به درک و عمل سیاسى دعوت میکند؛ و این چیزى است که ملّتهاى مسلمان باید همواره از امام فقیدِ خود و زبان گویاى اسلام به یاد داشته باشند.
البتّه کدام اسلام؟ این قابل بحث است. چون دو اسلام هست؛ دو چیز هست به نام اسلام؛ شاید بعضى از ظواهر این دو چیز، با هم شبیه هم هستند؛ امّا روح و لُب و جهت‌گیرى این دو چیز یکسان نیست: [یکى] اسلام حقیقى، اسلام قرآنى، اسلام ناب محمّدى [است]، یعنى اسلامى که پیروان خود را به وضع جدیدى از زندگى دعوت میکند، اسلامى که در خدمت صاحبان قدرت و رؤساى شرق و غرب قرار نمیگیرد؛ یک اسلام هم همان اسلامى است که اسمِ اسلام هست، ظواهرِ اسلام هست، امّا به‌آسانى در خدمت آمریکا و غرب و شرق قرار میگیرد، مثل اسلام همین قلدرهایى که بر بعضى از کشورهاى اسلامى مسلّطند. آنها هم از اسلام دم میزنند، امّا اسلام براى آنها یک دکّان است، یک وسیله‌ی حیات است، یک وسیله‌ی قدرت است؛ وَالّا اسلام اگر همان اسلامِ قرآن است، تسلّط آمریکا بر مخازن نفتى مسلمین را، یا بر سرنوشت مسلمین را صریحاً رد میکند.چطور ممکن است کسى هم مسلمان باشد، هم مطیع و مُنقاد[2] آمریکا باشد؟ هم مسلمان باشد، هم اهل فساد و انحطاط و عیش و طرب و انواع و اقسام گرفتاری‌هاى اخلاقى باشد؟ هم مسلمان باشد، هم به مردم ظلم کند و در رأس قدرت ظالمانه‌اى قرار داشته باشد و به میل دشمنان اسلام بر مسلمانها فشار وارد کند؟ پس همان تعبیر «اسلام آمریکایى» که امام فقید بزرگوارمان مکرّر بیان میکردند،[3] تعبیر درستى است براى اسلامِ آن‌چنان افراد و مدّعیانى.

اسلام عدالت‌خواه، ضد استکبار و ضد فساد در نگاه امام

… در مورد اسلام، اسلام متحجّرین و اسلام التقاطیّون را به طور قاطع رد میکنند. از سویی متحجّرین را رد میکنند، از سویی التقاطی‌ها را، یعنی کسانی که به اسم اسلام حرفهای دیگران را به خورد مخاطبین خودشان و به خورد جامعه میدهند؛ اینها را امام به طور قاطع رد میکند. اسلام در نظر امام یک اسلامی است که عدالتخواه است، ضدّ استکبار است، ضدّ فساد است؛ اینها در بیانات امام روشن و واضح است؛ هم در وصیّت‌نامه هست، هم در این حدود بیست و چند جلد بیانات امام که چاپ شده؛ ملاحظه کنید. حالا ما که خودمان مستقیماً از زبان خود امام شنفته‌ایم؛ آنهایی که نبودند و ندیدند، اینها به این بیانات مراجعه کنند؛ متن فرمایشات امام …

ضدیت با استکبار، آمریکا، سلطهٔ بیگانه و تسلیم در برابر دشمن

اسلامی که امام به آن معتقد است ضدّ استکبار است؛ یعنی ضدّ آمریکا است؛ ضدّ سلطه‌طلبی بیگانگان است، ضدّ دخالت بیگانگان و قدرتهای بیگانه در امور داخلی کشور است؛ ضدّ زانو زدن در مقابل دشمن است. اسلامِ ضدّ فساد؛ اسلامی که امام به آن معتقد است اسلام ضدّ فساد است، ضدّ ویژه‌خواری است؛ و این چیزهایی که مشخّص میشود در زمینه‌های حضور فساد در بعضی از بخشها، قطعاً اینها نقطه‌ی مقابل اسلام است. اسلام، اسلامی است که با فساد مبارزه کند؛ دولتی اسلامی آن دولتی …

قیام مردم برای جایگزینی آن به‌جای اسلام سلطنتی و سرمایه‌داری

امام در یکی از نامه‌هایشان به یک مسئولی -که این مربوط به همین اواخر عمر مبارک امام بزرگوار است؛ چند ماه قبل از رحلتشان- این جور مینویسند: «شما باید نشان دهید که مردم ما بر علیه ظلم و بیداد و تحجّر و واپسگرایی قیام کردند و فکر اسلام ناب محمّدی را جایگزین اسلام سلطنتی، اسلام سرمایه‌داری، اسلام التقاط و در یک کلام، اسلام آمریکایی کردند»؛[12] این مربوط به دی‌ماه سال ۶۷ است، این جور نیست که بگوییم مال مثلاً دوران شور و نشاط انقلابی اوایل کار است؛ نه، امام چند ماه قبل از رحلتشان این را مرقوم فرمودند. خب، بنابراین نظر امام در مورد اسلام این جوری است.